Muziek Verhaal Zappa.com LemonTree Contact










Whisky a Go Go, 1968
21 juni 2024
officiële release 128


3cd

disc 1:
  1. Whisky Improvisation: Episode I
  2. America Drinks & Goes Home
  3. Help I'm A Rock/Transylvania Boogie
  4. My Boyfriend's Back
  5. Bust His Head
  6. Tiny Sick Tears Jam
  7. "The Purpose Of This Evening..."
  8. Whisky Improvisation: Episode II
  9. Status Back Baby
10. Memories of El Monte
11. Oh, In The Sky
12. Valerie

disc 2:
  1. "Fun & Merriment"
  2. Hungry Freaks, Daddy
  3. King Kong - Pt. 1
  4. King Kong - Pt. 2
  5. Octandre
  6. Whisky Improvisation: Episode III
  7. Meow
  8. God Bless America
  9. Presentation Of Wings
10. Plastic People
11. Della's Preamble
12. The Duke
13. The Duke - Take 2
14. Khaki Sack

disc 3:
1. The Whip
2. Whisky Chouflée
3. Brown Shoes Don't Make It
4. Brown Shoes Shuffle
5. The Whip (FZ Mix)*
6. Hungry Freaks, Daddy (FZ Mono Mix)*


------------------------------------------------------------
Recorded live at the Whisky à Go-Go, Los Angeles, CA,,
July 23, 1968,
*: bonus Zappa studio-mix
------------------------------------------------------------
Frank Zappa:
lead guitar, percussion, vocals
Ray Collins: vocals, tambourine
Roy Estrada: bass, vocals
Don Preston: keyboards
Ian Underwood: keyboards, woodwinds
Bunk Gardner: woodwinds
Motorhead Sherwood: barton sax, dancing
Jimmy Carl Black: drums
Arthur Dyer Tripp III: drums, percussion

Laat ik deze keer eens beginnen met de verpakking. Dat is immers het eerste dat je in handen krijgt en dus ziet. Ik vind het helemaal niks. Fantasieloos gepruts. Cal Schenkel, die van die prachtige Zappa-hoezen uit de beginperiode, schreef op Facebook, "I thought this was a bootleg because of the art: the graphics really SUCK!" Helemaal mee eens. Ik vind dat de achterkant van de hoes/cd de voorkant had moeten zijn en andersom. Of die foto zelfs helemaal niet gebruiken. De foto’s  in het boekje/op de hoes zijn leuk, maar er zijn er te weinig van de band en teveel van de personen die aanwezig waren. Ook vind ik het boekje te braaf qua lay-out en hokkerig. Dit past niet bij een Zappa-hoes. Kan Michael Mesker niets anders? Alle recente Zappa releases beginnen er namelijk hetzelfde uit te zien. Ik denk dat het tijd wordt voor een nieuw iemand.

Dat gezegd hebbende kunnen we naar de muziek. Om daarover iets zinnigs te zeggen hebben we echt even de FZ-tijdlijn nodig. 1968 lijkt lang geleden; dat is het ook. In het boekje wordt verteld dat het concert in de Whisky volgde op de release van We’re Only In It For The Money. Met die kennis luister je naar het album. Helaas klopt die informatie maar gedeeltelijk en worden we feitelijk op een dwaalspoor gebracht. Het concert in de Whisky vond namelijk plaats ná de opnames voor Uncle Meat en Cruisin’ With Ruben & The Jets! Nee, die waren nog niet uitgebracht, maar al wel klaar. Kijk ook nog even verder op die tijdlijn. Eén maand later staan de Mothers in Vancouver. Die set is te horen op Road Tapes Venue #1. Ray Collins heeft dan de groep verlaten. Nog niet veel later zou Zappa The Mothers ontbinden en gaan we richting Hot Rats. Als je dit allemaal  tot je laat doordringen ga je heel anders luisteren, want dan past wat we gepresenteerd krijgen plotseling een stuk beter.

Denk dus Uncle Meat en luister dan naar de openingstrack. Drums, percussie, collage. Past perfect. ‘America Drinks & Goes Home’ heeft nog iets meer dat einde nacht gevoel, meer lazy, half dronken dan op Absolutely Free.. Prachtig gezongen. Met de song ‘Help I’m A Rock’ krijg je niemand de dansvloer op met als gevolg dat je band niet meer gevraagd wordt te spelen en er dus geen geld verdiend wordt. Het werk wordt met verve uitgevoerd, meeslepend door de elektrische saxpartijen. De teksten die Motorhead improviseert zijn grappig. De Transsylvanische boogie hoor ik niet meteen terug. Na het niet dansbare nummer is het tijd voor wat dansbare (?) liedjes. De eerste is ‘My Boyfriend’s Back’, de hitsong uit 1963 van The Angels, een meidenband. Ik hoor niet alleen het gegil van de GTO’s op de achtergrond, maar ook  ‘Da Do Ron Ron (The Crystals). ‘Bust His Head’: ook weer prachtig gezongen, lekker sloom begin en mooie saxpartijen. Het klinkt vrolijk, maar de tekst vertelt iets anders. In ‘Tiny Sick Tears’ horen we voor het eerst Zappa’s gitaar op de voorgrond. De saxsolo komt niet helemaal goed over, maar het wat smerige (ik hou ervan) geluid van de gitaar des te beter. Sowieso vind ik Zappa’s gitaarklanken uit de beginperiode sprekender. De ‘Jam’ gaat richting Weasels Ripped My Flesh en dan legt Zappa uit wat de bedoeling van de avond is. Het is Zappa’s avond met enkele gasten. Het is de tweede keer dat The Mothers live opgenomen worden. De eerste keer was in Miami, maar die opnames waren niet heel “swift” (al staat King Kong op Uncle Meat) “Opnames zijn moeilijk, omdat het geluid hard en lelijk wordt”, aldus de host. Als het misgaat doen ze het gewoon opnieuw en als het daardoor saai wordt is er desondanks dat genoeg afleiding in “the arena”, de plek voor het podium. Daar wordt – behoorlijk vrij – gedanst, gezongen, gegild; kortom, genoeg entertainment. De tweede Whisky-improvisatie is langzaam en ronduit schitterend. In het instrumentale stuk gebeurt van alles tegelijk op piano, saxen en gitaar. Denk nog even aan Uncle Meat. Je hoort zelfs soms korte citaten van dat album. De geluidskwaliteit is optimaal. Langzaam versnelt het werk. Mooie wahwah-altsax-solo van Underwood. Na zo’n lang instrumentaal stuk is het weer tijd voor liedjes. De eerste is ‘Status Back Baby’, een song die je niet heel vaak live hoort. Deze benadert die op Absolutely Free aardig. Er volgt een lange, hoorbare pauze voordat met ‘Memories OF El Monte’ een nostalgisch blokje ingezet wordt. Dit werk had zo op Cruisin’ With Ruben & The Jets kunnen staan. De tekst krijgt flinke bijval uit het publiek. Tussendoor horen we nog even ‘Night Owl’ en werk van The Jackalls en The Jacks. Collins zingt het allemaal en goed ook. Mooie stem had die man. Roy Estrada mag ‘Oh, In The Sky’ van The Paragons zingen. Nog even ‘Night Owl in de reprise. De afsluiter van de eerste cd is ‘Valarie’. Die zou je kunnen kennen van Burnt Weeny Sandwich. Hier ietsje anders uitgevoerd. Zappa hield echt van Doo Wop. Deze set sluit of met “Thank you teenagers” en de aankondiging van het optreden van Alice Cooper.
Je hoort aan alles dat de sfeer in The Whisky prima is. Alleen deze cd al geeft goed weer wat The Mothers in deze tijd live deden. Maar, gelukkig, is het concert nog niet voorbij. Je zou erbij geweest willen zijn.

Na het optreden van Cooper keren The Mothers terug. Een en ander moet even opnieuw afgestemd worden. Zappa laat weten dat er nog meer gasten volgen en wie er allemaal aanwezig zijn. The GTO’s gillen hard. Dan volgt een “goody”: ‘Hungry Freaks Daddy’. Schitterend uitgevoerd met een prachtig fuzzy gitaargeluid. Van ’Freak Out’ gaan we naar Uncle Meat en ‘King Kong’. Dat is hier nog een mooie, authentieke versie met diverse solo’s, maar zonder geluidsinterrupties zoals dat later vaker het geval zou zijn. Er zijn wel een paar 'easter eggs' verstopt: ‘Getting To Know You’ en ‘This Is It’. En dan zijn we zo alweer ruim een kwartier verder. ‘Octandre’ van Zappa’s held Varèse kennen we inmiddels van Road Tapes Venue #1. Hier wordt die niet veel anders gespeeld. We blijven in de improvisaties en geluidsspelletjes (oeps) met ‘Whisky Improvisation Episode III’. Dan volgen een paar bekenden: ‘Meow’ kennen we al van You Can’t Do That On Stage Anymore, Vol. 5, ‘God Bless etc.’ van Uncle Meat. Na wat bedankjes uit het publiek zetten The Mothers een andere 'hit' in: ‘Plastic People’. “Dit nummer kan niet anders dan gevolgd worden door Wild Man Fisher”, aldus Zappa. Dat horen we niet, wel dat Della graag geslagen wil worden met een riem. Nu even niet, haar 'treatment' volgt later. Liever een nieuw werk dat hier nog “The Duke” heet, maar later “Little House I Used To Live In’. Het is natuurlijk ook de basis voor ‘The Mud Shark’. Veel mooie solo’s in ‘The Duke’, waaronder een verrassende van bassist Roy Estrada. Zappa laat weer dat heerlijke, wat smerige gitaargeluid horen en Preston pingelt vrolijk door. Cd2 sluit of met ‘Khaki Sack’. Dat liedje kenden we tot voor kort nauwelijks, maar was (en is) te horen op Funky Nothingness. Goede solo’s van Underwood, Gardner en Zappa hemzelf. Wat een afsluiter en wat een concert. Je zou erbij geweest willen zijn.

Met de ‘The Whip’ hebben we kennisgemaakt op Meat Light, maar hier horen we een dubbel zo lange versie. Het bolero-thema illustreert Della’s verzoek uitstekend. Best spannend en opnieuw, mooie en lange solo’s. De saxen verdrinken helaas iets in het geluid. In ‘Whisky Choufflée’ duikt de boogie op en weer dat prachtige Hot Rats-achtige gitaargeluid. In de soufflé blijkt iets verstopt, namelijk ‘Anny Had A Baby’, maar dan zijn we al aan het rock’n rollen, al dan niet met de leden van The Rolling Stones “on stage”. Zappa laat nogmaals horen een prima gitarist te zijn. Hilarisch is het verhaal van Alice Cooper in het boekje over Zappa’s kwaliteit. Tijd voor iets bijzonders: ‘Brown Shoes Don’t Make It’. Het complexe nummer is nog nooit eerder live uitgevoerd en van tevoren goed geoefend. Misschien klink het wat “raggedy” (haveloos), maar dit is de wereldpremière! Zappa mag tevreden zijn, het nummer klinkt prima. Aansluitend en afsluitend volgt een shuffle met prachtige, uitsmijtende gitaarsolo. En dan is het over. Helaas, want wat een concert. Je zou erbij geweest willen zijn.

Er zitten nog twee toegiften in het vat: ‘The Whip’ in Zappamix en ‘Hungry Freaks Daddy’ in FZ monomix. Allebei met een heel ander geluid, helderder en de gitaar meer naar voren gemixt. Dank Joe voor de toevoeging.

Waarom Zappa dit zelf nooit heeft uitgebracht weet natuurlijk niemand. Misschien vond hij de kwaliteit niet voldoende, misschien was hij alweer druk met een ander project en vond hij dit niet interessant meer. Zappa kennende vraag je je ook af hoe hij dit uitgevoerd zou hebben. Ook zo, compleet? Ik denk het niet. Maar ik ben wel blij met deze set, heel blij, want dat zijn de moeders hoe ze toen klonken en daar is toch eigenlijk best nog wel weinig van op cd. Stukjes en beetjes, maar geen heel concert. Je zou erbij geweest willen zijn. Alleen die verpakking…


dutch text 2024 Paul Lemmens © pics etc. UMe/Cal Schenkel