Muziek Verhaal Zappa.com LemonTree Contact






Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention
14 oktober  2022
officiële release 123


2cd:

CD 1:
  1. “Managua” (Live in Zagreb, November 21, 1975)
  2. Stink-Foot (Live in Zagreb, November 21, 1975)
  3. The Poodle Lecture (Live in Zagreb, November 21, 1975)
  4. Dirty Love (Live in Zagreb, November 21, 1975)
  5. How Could I Be Such A Fool (Live in Ljubljana, November 22, 1975)
  6. I Ain’t Got No Heart (Live in Ljubljana, November 22, 1975)
  7. I’m Not Satisfied (Live in Ljubljana, November 22, 1975)
  8. Black Napkins (Live in Zagreb, November 21, 1975)
  9. Advance Romance (Live in Ljubljana, November 22, 1975)

Frank Zappa: guitar, vocals
Norma Bell: alto sax, vocals
Napoleon Murphy Brock: tenor sax, lead vocals
Andre Lewis: keyboards
Roy Estrada: bass
Terry Bozzio: drums, vocals
In Er was eens een artiest genaamd Prince, een boze moeder en een lieve dochter. De moeder gaf haar dochter de plaat Purple Rain van die Prince en samen luisterden ze naar de prachtige muziek. Maar toen het nummer Darling Nikki kwam viel de boze moeder om en uit. De 'sexual explicit lyrics' schokkeerden haar. Dat heb je er nu van als je in Amerika woont en de vrouw bent van een presidentskandidaat en weinig verstand hebt van muziek. Je snapt al wat er gebeurde, de vrouw, Mary 'Tipper' Gore, reed onmiddellijk naar haar vriendinnen en samen maakten ze een groepje en noemden dat de PMRC (Parents Music Resource Centre). Je moet tenslotte wat als de vrouw van en al die sherry's zijn ook niet goed voor je. De PMRC dacht dat al die slechte liedjes van al die slechte artiesten wel eens konden zorgen voor al die ellende van hun lieve kindjes. Niet het gebrek aan aandacht of liefde, nee de liedjes waren de boosdoeners. Weg met die liedjes dan. Dus vonden de dames onder het genot van een sherry of twee het voortaan een prima plan een WAARSCHUWINGS-sticker op alle cd's te plakken als daar duidelijke taal op stond. Zo'n actie moet je natuurlijk niet doen in het vrije Amerika en ook niet als juist daar, in een klein wijkje in Hollywood, de wolf, Mr. Z, himself woont. Getergd toog hij in zijn netste pak, vermomd als mak schaap, naar de hoorzitting en veegde de vloer aan met de dames en hun kompanen. De wolf noemde de boze moeder zelf nog een 'cultural terrorist'. Wat een vuilbekkerij, maar hij had natuurlijk wel gelijk. Uiteindelijk bleek het te ingewikkeld om duidelijk te krijgen wat nu wel of niet door de stijgbeugels van de dames kon, daar kan iedereen anders over denken en van mening verschillen ook nog. Het eind van dit verhaal bestaat uit verschillende mogelijkheden, het hangt er vanaf aan welke kant je dit boek leest. De boze moeder werd vrouw van de vice-president en moest zich voortaan netjes gedragen. De PMRC kreeg de kous op de kop, HR 2911 werd geen wet, maar wist het toch voor elkaar te krijgen dat bepaalde cd's een vieze, zwarte sticker op het dooske kregen, vaak om onbegrijpelijke redenen. Zo heeft het instrumentale Jazz from Hell (ja, die is ook van de wolf) ook zo'n sticker! De wolf toog snel naar zijn UMRK en bakte meteen een zware taart vol met vuilbekkerij, explicit lyrics, knip- en plakwerk van de hoorzitting als bewijsmateriaal en kleefde voor het gemak maar vast zijn eigen sticker erop. Ha, hij wist wel beter en nog van wanten ook. De fans van de wolf waren blij met het produkt, maar moesten er wat moeite voor doen om de zaak compleet te krijgen, want de Europese wolf-liefhebbertjes moesten wel de Amerikaanse versie erbij kopen en omgekeerd. Gelukkig maakte de wolf in 1995/2012 een nieuw taart, maar dan mooier. Genieten dus. De taart was lekker, maar de wolf werd helaas ziek en overleed enige jaren later. Tsja, niet alle sprookjes lopen goed af. Gelukkig had hij alles in een mooi, dik boek geschreven en konden we daar het hele verhaal precies nalezen.

    dutch text 2010/2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT/UMe