muziek     verhaal     artikelen
piquantique
Van de band op het grootste deel op ‘Piquentique’ had ik graag wat meer muziek, officieel dan. De opnames zijn die voorafgaand aan de show die we te horen hebben gekregen op ‘Road Tapes, Venue #2’ (2012). Die show omschreef ik als een ‘fantastisch concert’ en dat geldt voor ‘Piquentique’, ietsje minder weliswaar, ook. Hierbij wel even de goede tijdbalk in de gaten houden. ‘Piquantique’ was er veel eerder dan die ‘Road Tape’. Waarvan akte. ‘George Duke voert het hoogste woord/de luidste piano en met hem gaan we via ’Kung Fu’ naar ‘Redunzl’ en ‘Dupree’s Paradise’. Hij of Underwood, waarschijnlijk de laatste, hanteert heftig de knoppen van de synthesizer.
Omdat het erg koud is vraagt Zappa het publiek flink te klappen en te stampen voor/bij Duke’s pianosolo: “That was George Duke, ladies and gentlemen. and he just said, "Goddamn, it's cold out here," and it sure is cold out here. It's cold as a motherfucker out here. But we're gonna keep on playing for you, even though our little fingers are just a-twitchin' and a-throbbin'. It's so fuckin' cold on this stage we don't even wanna talk about it, so we're just gonna go on with the rest of this song. How many say 'amen' to it. Well don't mention it . . . That is one way that you can warm yourselves up out there. You can clap your hands together. Just clap together on the backbeat. Just like they do at all the big rock & roll concerts. Quite a bit of natural rhythm here tonight. I see some of you are clapping on the first beat. Some of you are clapping on the second and fourth beat. Some of you are clapping on the end of one. And the third beat of a quintuplet that begins on the fourth beat of the bar. Now just get the groove going. Ain't it funky now! Now this is the sensitive, mysterious part here. Be-bop scholars unite.” Duidelijk daarmee is dat Zappa helemaal terug is al host. Op Roxy & Elsewhere’ (1974) is/was dat goed te horen. Vervolgens mag Ponty zijn koude vingers warm spelen met een mooie solo.
’T Mershi Duween’, komt niet uit Zweden, maar uit de Roxy, L.A. overbodig hier dus nu, toen leuk en aardig.
Voor het slotstuk ‘Father O’Blivion’ wil Zappa de viool graag goed horen: “Now Kerry, I want you to be sure to turn the violin up, a whole lot from the beginning . . .”. En Kerry McNabb doet dat uitstekend. Het nummer gaat ongemerkt over in de ‘Be bop Tango’, maar dat is met de oren van nu. Iedereen komt zo’n beetje solistisch aan den beurt en dan is het over. Mooie cd, redelijk goed geluid. Een van de betere in de serie.

Piquantique
1 juli 1991
a beat the boots release

1. Kung Fu
2. Redunzl
3. Dupree's Paradise
4. T'Mershi Duween
5. Father O'Blivion

------------------------------------------------------------

Frank Zappa: guitar, vocals
Jean-Luc Ponty: violin 
George Duke: keyboards 
Ian Underwood: woodwinds, synthesizer
Ruth Underwood: percussion 
Bruce Fowler: trombone 
Tom Fowler: bass 
Ralph Humphrey: drums

band on 4:
Frank Zappa: guitar
Jeff Simmons: guitar
Napoleon Murphy Brock: sax
George Duke: keyboards 
Bruce Fowler: trombone 
Ruth Underwood: percussion 
Tom Fowler: bass 
Ralph Humphrey: drums
Chester Thompson: drums

------------------------------------------------------------
all tracks recorded at Solliden, Skansen, Stockholm, Sweden - August 21, 1973, except 4: recorded at Roxy, Los Angeles, CA December 8-10, 1973

-----------------------------------------------------------
‘Beat the Boots’ is een serie cd-uitgaven waarbij Zappa een aantal populaire bootlegs zelf uitbracht. De makers konden daar weinig tegenin brengen. Nu verdiende Zappa er bovendien zelf nog wat aan. Hij nam ze één-opéen over, inclusief ‘artwork’.
dutch text 2022 Paul Lemmens © pics etc. ZFT/UMe