1976 lp-versie



2012 cd-versie

Zoot Allures
29 oktober 1976
officiële release - 22

1976 lp-versie
A1. Wind Up Workin' in a Gas Station
A2. Black Napkins*
A3. The Torture Never Stops
A4. Ms. Pinky

B1. Find Her Finer
B2. Friendly Little Finger
B3. Wonderful Wino
B4. Zoot Allures
B5. Disco Boy

2012 cd-versie
1. Wind Up Workin' in a Gas Station
2. Black Napkins*
3. The Torture Never Stops
4. Ms. Pinky
5. Find Her Finer
6. Friendly Little Finger
7. Wonderful Wino
8. Zoot Allures
9. Disco Boy

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitars, bass, synth, vocals, director of recreational activities
Terry Bozzio: drums
met:
Davey Moire: (background-) vocals (1, 9)
André Lewis: organ, vocals (2), background vocals (9)
Roy Estrada: bass (2, 6), background vocal (2, 4, 5, 9)
Napoleon Murphy Brock: vocal (2)
Ruth Underwood: synth (4, 6), marimba (6, 8)
Don van Vliet: harmonica (4, 5)
Ruben Ladron de Guevera: background vocal (5)
Sparkie Parker: background vocal (9)
Ian Underwood: saxes (6, 7)
Bruce Fowler: trombone (6, 7)
Sal Marquez: trumpet (6, 7)
Dave Parlato: bass (8)
Lu Ann Neil: harp (8)
Gail Zappa: screams (3)?

------------------------------------------------------------
Zoot Allures recorded live in Osaka, Japan, feb. 1976
------------------------------------------------------------
Het Japanse tekentje/stempel op de voorzijde kan betekenen 'Za-pa', maar ook 'verschillende bladeren'. Die op de achterzijde geven meerdere onsamenhangende betekenissen af. De grappigste is misschien wel dat het hier om een makkelijke band gaat.
------------------------------------------------------------

Zou dit niet beter zijn?

Zappa - Bozzio


opmerkelijke publiciteitsfoto uit deze periode
l-r: Bozzio - O'Hearn - Zappa - Jobson


‘Zut Alors!’ is een Franse uitroep vergelijkbaar met ''shit" hier. De titel is een verbastering daarvan. Eigenlijk zou dit een dubbelelpee moeten zijn met een andere naam: The Night of the Iron Sausage". Echter om de ons meestal onbekende redenen werd het een enkele plaat. Er schijnt in Duitsland een enkele plaat gespot te zijn met een andere volgorde van de tracks. Maar wat je daar verder mee kan?
Zoot Allures is in feite een Zappa-soloplaat, waarbij hij bijna alle instrumenten zelf speelt en daarbij ook veel zingt. Duo-partner ditmaal is drummer Terry Bozzio. Op bijna alle tracks draven diverse muzikanten op, of worden eerdere opnamen ingezet als bouwstenen voor een nieuw nummer. Daarbij duiken de namen van een paar oudgedienden op, zoals Roy Estrada en Donnie Vliet. Zappa was de enige persoon die Vliet Donnie mocht noemen. Ruben Ladron de Guevera kennen we al van de periode na Cruisin' with Ruben & the Jets en van eerdere hand- en spandiensten. Dave Parlato speelde bas rondom Waka/Jawaka en de Grand Wazoo. Altijd fijn als Ruth er is, maar dat Ian ook meedeed werd nergens vermeld. Dat geldt ook voor Bruce Fowler en Sal Marquez. Sparkie Parker heet op de bijsluiter van de cd’s plotseling Sharkie Barker, maar hoe dan ook blijft dit een figuur aan de randen van het Zappa-universum. Dat geldt ook voor Lu-Ann Neil voor haar ondankbare, immers soms bijna onhoorbare, harpbijdrage.
Het is een merkwaardig allegaartje aan mensen, maar ingezet op de manier zoals het Zappa op dat moment het best uitkwam. In die zin een afspiegeling van zijn werk halverwege de jaren zeventig. Meest opmerkelijk is het orgastisch optreden van waarschijnlijk Gail in The Torture, maar zij wordt verder niet genoemd. Te privé misschien? Er zit een zekere parallel tussen dit nummer en de zogenaamd pornografische track die Zappa ooit in Studio Z maakte op verzoek van - naar later bleek - een undercover agent. Het bracht hem in het gevang en dat leverde weer talrijke verhalen, maar ook stukken muziek op. Dit nummer heeft er wel iets van weg, alleen keek anno 1976 daar nauwelijks iemand van op. The Torture was eerst een wat vriendelijkere, bluesy versie en heette toen "Why Doesn't Someone Get Him a Pepsi". Him is Donnie Vliet die altijd zijn moeder Sue riep om een Pepsi (ook toen hij al volwassen was...). Diezelfde Don zong dit nummer in eerste instantie, maar dat werd niet goed genoeg bevonden. Uiteindelijk kwam het waarschijnlijk daarom niet terecht op Bongo Fury. Na denktijd, altijd fijn, kwam een eerste versie (periode Bongo Fury) op You Can't Do That on Stage Anymore, vol. 4. De verschillen zijn groot, blues versus camp, zoiets.
"Als je niet deugt of niet wil leren kun je altijd nog als pompbediende werken", dat is min of meer de strekking van Wind Up in a Gas Station. Gas Stations komen regelmatig voor, luister maar naar Lumpy Gravy. De Black Napkins zijn gewoon te mooi gevouwen. De allereerste versie staat op de besnorde cd FZ Plays FZ. Daar vinden we ook een tweede - lange - versie van Zoot Allures. Ontroerend mooie soli. Zappa komt verbaal altijd erg rationeel over, maar als hij gitaar speelt vallen die muurtjes weg en horen we een emotionele man.
Ms. Pinky is een 'lonely person device', oftewel een opblaasbare sexpop. De echte Ms. Pinky is gekocht in Amsterdam en was daarna live on stage te bewonderen. Find her Finer geeft de boodschap mee dat je beter niet te slim kan zijn of doen om een meisje te kunnen versieren. En met dat niveau komen bij de Disco Boy; een prachtige afsluiter: verliefd worden, maar niet vergeten de roos (goed zichtbaar onder de black lights) van je schouders te kloppen. Het maakt allemaal niet uit, als je haar maar goed zit!
Zoot Allures is een wat ondergewaardeerd plaat en dat is zeker niet terecht. In de hele Zappa-catalogus is dit een waardevol item die vaker gehoord mag worden als een aangenaam soort tortuur.
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT