Afbeeldingsresultaat voor zappa new york deluxe





2019 cd-versie

------------------------------------------------------------
link met:



------------------------------------------------------------
Live in New York - 40th anniversary edition
29 maart 2019
officiële release - 112

2019 cd-versie
disc 1
Original album version
  1. Titties & Beer
  2. I Promise Not To Come In Your Mouth
  3. Big Leg Emma
  4. Sofa
  5. Manx Needs Women
  6. The Black Page Drum Solo/Black Page #1
  7. Black Page #2
  8. Honey, Don’t You Want A Man Like Me?
  9. The Illinois Enema Bandit
10. The Purple Lagoon

disc 2
Bonus Concert Performances- Part One
  1. “The Most Important Musical Event Of 1976”
  2. Peaches En Regalia
  3. The Torture Never Stops
  4. Black Page #2
  5. Punky’s Whips intro
  6. Punky’s Whips
  7. I Promise Not To Come In Your Mouth
  8. Honey, Don’t You Want A Man Like Me?
  9. The Illinois Enema Bandit
10. “Two For The Price Of One”
11. Penis Dimension
12. Montana

disc 3
Bonus Concert Performances- Part Two
  1. America Drinks
  2. “Irate Phone Calls”
  3. Sofa #2
  4. “The Moment You’ve All Been Waiting For”
  5. I’m The Slime
  6. Pound For A Brown
  7. Terry’s Solo
  8. The Black Page Drum Solo/Black Page #1
  9. Big Leg Emma
10. “Jazz Buffs and Buff-etts”
11. The Purple Lagoon
12. Find Her Finer
13. The Origin Of Manx
14. Manx Needs Women
15. Chrissy Puked Twice
16. Cruisin’ For Burgers

disc 4
Bonus Concert Performances- Part Three
1. The Purple Lagoon/Any Kind Of Pain
2. “The Greatest New Undiscovered Group In America”
3. Black Napkins
4. Dinah-Moe Humm
5. Finale

disc 5
Bonus Vault Content
1. The Black Page #2 (Piano Version)
2. I Promise Not To Come In Your Mouth (Alternate Version)
3. Chrissy Puked Twice
4. Cruisin’ For Burgers (1977 Mix)
5. Black Napkins (c)1976
6. Punky’s Whips (Unused Version)
7. The Black Page #1 (Piano Version)

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: conductor, lead guitar, vocals
Ray White: rhythm guitar, vocals
Eddie Jobson: keyboards, violin, vocals
Patrick O'Hearn: bass, vocals
Terry Bozzio: drums, vocals, devil
Ruth Underwood: percussion, synthesizer and various humanly impossible overdubs, piano (5.7)
Don Pardo: sophisticated narration
Dave Samuels: timpani, vibes
Randy Brecker: trumpet
Michael Brecker: tenor sax, flute
Lou Marini: alto sax, flute
Ronnie Cuber: baritone sax, clarinet
Tom Malone: trombone, trumpet, piccolo
with:
John Bergamo: percussion overdubs
Ed Mann: percussion overdubs
Lou Ann Neill: osmotic harp overdub
Tommy Mars: piano (5.1)

------------------------------------------------------------
Recorded at the Palladium, New York, december 1976 and The Felt Forum, New York, Halloween 1976
------------------------------------------------------------
Zappa in New York, de originele versie, maakt deel uit van de oorspronkelijk geplande Läther 4lp-box. Voor meer info hierover kijk bij Läther.
------------------------------------------------------------

Eerste put-versie

Afbeeldingsresultaat voor zappa new york deluxe
Alleen de verpakking al is prachtig...



De wervende teksten:

Zappa In New York – Deluxe consists of five CDs from the Vault celebrating the 40th Anniversary of the album’s release in 1978. Featured is the main album in its original mix, remastered by Bob Ludwig and available for the first time digitally. Also included is a disc of relevant Vault nuggets and over 3 hours of unreleased live performances from the NYC Palladium concerts, representing every composition played during the post-Christmas 4 show engagement of 1976 and newly mixed in 2018. Extensive Liner Notes by Ruth Underwood, Ray White & Joe Travers with Jen Jewel Brown. Limited edition metal tin mimicking a New York street manhole houses the 5CD collection.

The 5CD set is available in limited quantity’s and will come packaged in an embossed tin box (18cm x 2.5cm) that resembles a New York City manhole cover and contains a 60 page book.

Recorded live in New York City at the end of 1976. Heavy on, well, “freewheeling” lyrical content, with “Titties & Beer” and “The Illinois Enema Bandit” (the latter featuring “sophisticated narration” by Don Pardo) being special favorites with young males of a certain age. Also here is the song that gets most peoples’ vote for the best title ever to grace a Zappa instrumental, “I Promise Not to Come In Your Mouth.”

When Zappa first released this album in ’78, Warner Brothers was especially nervous about a little tune called “Punky’s Whips.” The tune concerned drummer Terry Bozzio’s lurid sexual fantasies about one Punky Meadows, guitarist for the band Angel. Since Angel was then regarded as an important player in the music industry (yeah, right), Warners sat on the album for a long while and then deleted the track altogether. With this CD reissue “Punky’s Whips” is back in all its glory, along with four other songs not on the original vinyl.
Zappa in New York is net zoiets als André Rieu op het Vrijthof in Maastricht: ongebreidelde, muzikale passie uit alle windhoeken. Erbij zijn is een feestje. Die uitstraling bereikt je na het openen der put. Niet de walm van rioollucht, maar de warmte en vreugde van een band én publiek die zich muzikaal en anderszins uitleven.
De kartonnen verpakking is helemaal in stijl en in die zin er een om te bewaren en niet zomaar weg te gooien.
Nadat het putdeksel gelicht is, wordt het een beetje poeren om boekje, replica-toegangsbewijs en de vijf cd’s uit het foam op te delven.
Het booklet grijpt terug op de oude lp-verpakking. Nostalgie ligt immers altijd op de loer. Mooie nieuwe foto’s erbij (dank Gail –zij wordt op een der cd’s nog even tegen haar zin voor het voetlicht getrokken) en teksten van Ruth Komanoff Underwood, Ray Shirley White en een combiverhaal van Joe Travers en Jen Jewel Brown. Ruth heeft het vooral over de The Black Page en voert die prachtig uit op piano (cd5). Ray haalt herinneringen op aan die goede oude tijd en Joe & Jen vertellen het hoe en waarom van FZ in NY en tevens hoe deze box tot stand is gekomen. Allemaal leerzaam leesvoer en tot genoegen gelezen. Met kennis -geen wijsheid - gewapend mag de muziek aan.

Disc één is er een om over te slaan. Grappig, aardig, auditief document, maar de doorsnee Zappanaat heeft die natuurlijk allang in de kast staan; in meervoud zelfs.
Meteen door naar nummer twee: 'de bonus concert voorstellingen'. Opmerkelijk, nog even het boekje erbij, is dat er her en der wat aan tracks gesleuteld is, geheel in pa’s stijl. Zo heeft ‘I Promise Not to Come in Your Mouth’ een intro van 27 december, het liedje van 28 én 29 december en de solo’s weer van 29 december. Leve de computer!
Na de geweldige opener ‘the most important musical event of 1976’ door Don Pardo krijgen we een band die onze mind blowt. Dat begint al meteen met een briefje uit het publiek van Dianne & Allan (?) die vraagt om de ‘Ohio Enema Bandit’. Mensen doen elkaar altijd na tenslotte. Maar mocht Zappa die vinden, dan zal hij er aandacht aan besteden. De avondopener, de laatste avond, het beste concert belooft heer Z., is ‘close to my heart’ (mooie songtitel ook). Het publiek suggereert Muffin Man en vele andere zaken, maar weet het gewoon niet. Peaches en Regalia. Met zo’n band krijg je natuurlijk een geweldige versie. De tortuur is weer een mooie. De keyboardpartijen van Jobson vallen voor het eerst goed op. Nils Lofgren komt nog even langs en dan volgt een kenmerkende, opgebouwde gitaarsolo. Bij de Black Page #2 mag iedereen ‘funky’ doen. Goede uitvoering met weinig verrassingen.
Punky’s Whips begint met een felicitatie aan de jarige Bozzio. Don Pardo draaft op en begint maar meteen, maar dat was iets te enthousiast. Mooi nummer, opnieuw. Tijd voor een ‘ballad’: ‘I Promise Not to Come in Your Mouth’. Bekend liedje, andere solo’s en meer ruimte hier voor Jobson. ‘Honey, don’t you want a Man like Me? Wordt gevolg door de bandiet en ja, deze komt ook dit keer ‘gewoon’ uit Illinois. Pardo van NBC verzorgt het intro in eigen stijl. Deze bandiet is er een met een lange, mooie saxsolo (Brecker?) en korte gitaarsolo. Het publiek wil Montana, waarop Zappa een extra nummer aanbiedt: ’twee voor de prijs van één’, met daarbij een nummer dat nooit meer gespeeld wordt: Penis Dimension. Zelfs de band wist het nog niet op dat moment en moet partituren wisselen. Prachtige versie met veel blowjobs, al moet je dit hier en nu meer in het instrumentale zien. Montana is een echte einde-concert-knaller met dito gitaarsolo in een ‘funky Hot Rats-stijl’.

Even bijkomen met koffie en dan tijd voor disc 3. Tijd voor kerst en oud en nieuw; ook letterlijk in de tracks. America Drinks krijgt een degelijke uitvoering tot halverwege Randy Brecker mag losgaan. Jazz is not dead! Warner Bros krijgt uit de zak, voor de tweede, achtereenvolgende avond. Tijd voor Sofa#2 van ‘One Size fits All‘, ook al verkocht het album ‘worth a shit’. Daar heb ik zo mijn eigen, bescheiden mening over en die heeft weinig met de promotie ervan te maken. Na een zachte Sofa mag Don Pardo weer voor het voetlicht en is het tijd voor ‘I’m the Slime’ met wat deviant gitaarspel, want anders kende je het liedje al. Via het slijm is het een korte afslag naar ‘Pound for a Brown’ met ingetogen gitaarsolo. En met de billen tegen het busraam kan het niet anders dan dat de drums gaan roffelen. Het is een redelijk technische drumsolo, die overgaat in Black Page #1; de uitgeschreven variant. Net als het moeilijk wordt komt de niet-zo-hitsingle ‘Big Leg Emma’. Dat is beter voor het publiek; dat moet je een beetje teasen & pleasen toch? Emma verhuist naar The Purple Lagoon, een nummer voor de jazz liefhebbers met veel blaassoli en een punk-rock-type-avant-garde bassolo. Maar, zo belooft Zappa ons, het hoogtepunt gaat komen als Ruth Underwood het thema van de Bebop Tango (luid gejuich) gaat spelen bovenop die van een ‘Pound for a Brown’. Alles wat de gastheer heeft beloofd krijgen we voor zoete koek. Prachtig. Tijd voor een liedje dan maar weer: ‘Find her Finer’ en dat in een mooi arrangement voor blazers. ‘Mars meets Women’ is onder invloed van Bozzio geworden tot ‘Manx’ (Timothy) met zijn lange sigaret en typische Zappamaatsoorten. In dezelfde sectie naamsveranderingen: Chrissy Puked Twice werd ‘Titties & Beer’. Hoe dan ook, de strekking van het verhaal is hetzelfde. ‘Cruisin’ for Burgers’- een andere versie dan die we al kennen van de cd-versies – sluit deze cd af me een lange gitaarsolo én een drummer op drift.

Naarmate het aantal van de cd’s oploopt worden de tracks minder. Cd4 begint met een combinatie van ‘Purple Lagoon’ en ‘Any Kind of Pain’ met daarin veel ruimte voor Patrick ‘to show off’. Die (sm-)pijn leerden we eigenlijk pas goed kennen op Broadway. De pijn wordt gevolgd door een commercial door Pardo en dan begint het serieuze werk; een bijna half uur lange versie van ‘Black Napkins’. Die zwarte servetten geven veel ruimte voor gitaar- en blazerssolo’s, maar ook voor een lange vioolsolo van Jobson. Kijk, zo hoorden we hem nog niet eerder in dit gezelschap. Patrick en Terry zijn ‘all over the place’. Zo het al technisch mogelijk is, is dit een van de hoogtepunten uit de put. Na zoiets prachtigs moet het publiek even aan de lucht en dat gaat heel goed met Dinah-Moe Humm die dit keer een jazzplaatje heeft opstaan. Aan het eind mag het publiek gezellig meedoen. Dank en als afscheid wordt de band voorgesteld. The Queen of Rock ‘Roll is er gelukkig ook bij: Ruth Underwood, yeah!!!

De tijd vliegt als je het leuk hebt. We zijn alweer toe aan cd5. De tracks op deze schijf komen uit ‘The Vault’. The Black Page #2 wordt gespeeld door Tommy Mars. Nee, die was niet in New York, maar als tegenhanger voor die van Underwood, met een zeer geslaagde poging. ‘I Promise not to Come’ etc. komt tot ons in een alternatieve versie, net als Chrissy (met oproepbericht) en Cruisin’ in toch weer een andere versie gelukkig. Pittige gitaarsolo hierin. Ook van Black Napkins krijgen we servetten van andere makelij. Deze relatief korte versie – tien minuten – is vooral een gitaardominante versie. Altijd goed! Punky’s heeft nog wat ongebruikte Whips liggen en daarmee worden we nu om de oren geslagen. Pardo doet de intro en Bozzio zwijmelt lekker bij de publiciteitsfoto met al dat haar, intussen perst Zappa er nog even een mini-gitaarsolo uit. The Queen of Rock ’n Roll sluit af met haar pianoversie van The Black Page #1. Na al het geweld lijkt het wel Satie, maar dat is bedrieglijk. Prachtige versie.

Die Ahmet, je kunt zeggen wat je wilt, maar hij heeft ons in korte tijd toch maar mooi blij gemaakt met een paar geweldige releases: de Roxy box en nu de put van New York en allez, een klein beetje de Halloween-cd. Gaat zo voort jongmens. Nu is het wachten op de Hot Rats box eind dit jaar. Dat staat in de sterren namelijk. Ondertussen daal ik nog maar eens af in de put, want daar is het goed toeven.
dutch text 2018 / 2019 Paul Lemmens © pics etc. ZFT/Ume