The Unique Guitars, Amplifiers, Effects Units, Keyboards and Studio Equipment.

Lavishly illustrated—including over 180 unique photographs of Frank Zappa’s guitars and equipment taken by the author at his UMRK studio in LA and featuring a foreword by Dweezil Zappa—Zappa Gear offers an unprecedented inside look at the machinery behind the legendary music.

Introduction (from Zappagear.com):

“Frank would take about any piece of gear that you can imagine, and squeeze it and churn it and pull it, like a pit bull with a steak! Frank dug really deep into every parameter, and when he squeezed it as hard as he could, he’d call the company and tell them what they needed to do to make it better.” – Steve Vai (TEC Les Paul Award acceptance speech - NAMM show 2012)

Frank Zappa was an unremitting innovator and experimenter, and was forever looking at ways to exploit the latest advances in musical instruments, amplification, effects units and sound recording. His working life coincided with the explosion in the development of music technology that started in the 1960s, and continued throughout the following three decades. Consequently, he ended up using a unique and fascinating range of guitars and other musical equipment during his career. Without such inventions as the Marshall amplifier, the Gibson SG, the wah-wah pedal and the Synclavier, FZ’s ‘air sculptures’, as his music has been described, would have had a significantly different shape and texture. Furthermore many of his guitars and musical appliances were specially modified and customised (or ‘tweezed’ as he put it), and often used in ways for which they had never been designed.

Although numerous excellent books have been produced on the history of electric guitars and amplifiers, much of the gear that FZ used has received scant coverage. As a musician, self-confessed equipment geek, and life-long Zappa fan, these were things I wanted to know more about. In the end, the only solution was to write the book myself. Of course I wildly underestimated the amount of work involved, but even more wildly underestimated the amount of fun I’d have in the process. As a direct result of this project I have made so many great new friends that, for me at any rate, writing has turned out be far from a lonely craft. Whenever I needed motivation during a long late-night writing session, I could always imagine FZ looking over my shoulder, frowning, drinking coffee, and smoking a lot of cigarettes (to paraphrase his end-note in the Frank Zappa Guitar Book).

This book may particularly appeal to electric guitarists; but other musicians, and general fans and students of FZ’s work, should also find some interest here. As well as looking at the equipment itself, it also introduces some of the pioneering inventors, engineers and entrepreneurs without whom the products would not exist. I have steered clear of topics such as ‘how to play guitar like Frank Zappa’, ‘which Zappa band was the best’ or ‘the real meaning behind the lyrics of Billy the Mountain’. If you have not already formed your own opinions on these and similar subjects, there are more than enough books and other sources that cover such matters. I have not attempted to dissect or analyse the music itself, but wherever possible I have indicated particular recordings that feature the specific instrument or item under discussion. I have included a glossary of technical terms for those readers who might need it.

‘Zappa’s Gear’ is about music hardware, how it was made, and how it was used by one of the most innovative and creative musicians and composers that the 20th century ever produced. It is a book for those of you who, like me, find this kind of stuff interesting.

Mick Ekers – Leigh-on-Sea, Essex, England
Zappagear. Na het lezen van het boek weet ik dat het met de ‘gear’ gierend uit de hand liep. Wat had die man een spullen, pakhuizen vol!.. Beetje fetishist moet je blijkbaar zijn om muziek te kunnen maken. Misschien niet helemaal eerlijk, maar Zappa was wel altijd op zoek naar het nieuwste van het nieuwste en testte dat tot verder dan tot in de kern van de zaak en liet dat dan aan ons horen. Zijn visie en versie van zijn ‘klangfarben’. Nu wordt die klankkleur gemaakt door musici met een instrumentarium. Dat gaat van koebel tot Synclavier, maar dan moet je dat wel allemaal in huis, pardon, pakhuis, hebben. En musici die ermee om kunnen gaan. Dat ook nog eens.

Mick Ekers is een muziekfanaat, maar bovenal een Zappanaat. Dit boek getuigt daarvan. Nu zou je denken: wat moet ik met een boek over Zappa’s instrumentarium? Heel simpel: kopen én lezen. Zappagear is ronduit een fantastisch boek. Zelfs als het woord ‘Zappa’ er nul keer in zou staan is het nog een fantastisch boek. Waarom? Om dat het eigenlijk in een notendop de geschiedenis bevat van talloze muziekinstrumenten of het nu gaat om een Gibson SG gitaar, een fretloze Fender Jazzbas of een Maestro schakelbox voor de blazerssectie (Underwood en Gardner), een Vox Wah-Wah-pedaal, Sennheiser microfoons, Marshall versterkers en - boxen. Ga maar door en door en door.
We lezen hoe en wanneer al die instrumenten of randapparatuur ontstaan is, waarom de bouw van iets zó gebeurd is, wat er aan gemodificeerd is door de jaren heen. Vervolgens wat Zappa en/of zijn technici daaraan weer veranderd hebben om een bespeelbaar instrument te hebben of een die het geluid voortbrengt die heer Z. in het hoofd heeft. We lezen ook wat er met al die spullen gebeurd is. Veel is geveild voor pittige bedragen, veel in losse onderdelen op allerlei plekken in Zappa’s huis aangetroffen. Dweezil heeft zich over een aantal gitaren ontfermd, laten repareren of weer modificeren. Veel is verloren gegaan door diefstal of de brand in Montreux. Ook lezen wat zijn favorieten waren, meestal gitaren, en waarom.

Het boek verveelt geen seconde. Je blijft erin lezen of pakt het snel weer op. Wetenswaardig is waar, op welke cd/lp/dvd/blu-ray je een bepaald instrument kan horen (of zien). Ekers heeft er echt werk van gemaakt. Misschien lees je ook lekker door, omdat het boek vol staat met illustraties, soms tot in detail: voorzijde, achterzijde, klepje open, klepje dicht.

En ja, het boek is hier en daar een beetje technisch, maar daaraan ontkom je niet als je het wil hebben over de apparaten achter (vaker vóór) de musicerende mens. Ondanks dat is het leesbaar gebleven en geen boek geworden voor techneuten of audioslaves.

Samengevat: Zappagear is een geweldig boek voor iedereen die van muziek houdt en verder kijkt en leest dan zijn oren lang zijn. Dat het ook nog eens om onze held gaat, is mooi meegenomen. Maar eerlijk gezegd als hij zo’n boek over wie dan ook geschreven had, had ik het ook gekocht. Zoals ik al eerder opmerkte: kopen én lezen! En genieten…

Paul Lemmens - december 2019 © pics Mick Ekers