1988 cd-versie



1988 lp-versie (3 lp's in een box)



2012 cd-versie
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2
25 oktober 1988
officiële release - 52

1988 / 2012 cd-versie
disc 1
  1. Tush Tush Tush (A Token Of My Extreme)
  2. Stinkfoot
  3. Inca Roads
  4. RDNZL
  5. Village Of The Sun
  6. Echidna's Arf (Of You)
  7. Don't You Ever Wash That Thing?
  8. Pygmy Twylyte
  9. Room Service
10. The Idiot Bastard Son
11. Cheepnis

disc 2
1. Approximate
2. Dupree's Paradise
3. Satumaa (Finnish Tango)
4. T'Mershi Duween
5. The Dog Breath Variations
6. Uncle Meat
7. Building A Girl
8. Montana (Whipping Floss)
9. Big Swifty

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, vocals
Napoleon Murphy Brock: sax, vocals
George Duke: keyboards: vocals
Ruth Underwood: percussion
Tom Fowler: bass
Chester Thompson: drums

------------------------------------------------------------
Recorded at the Kulttuuritalo, Helsinki, Finland,
September 22-23, 1974
------------------------------------------------------------
Op pagina 6 van het boekje staan de door fans aangegeven correcties op Stage, vol. 1 en Guitar
------------------------------------------------------------

l-r: Fowler, Brock, Zappa, Duke, Underwood, Thonpson


Uncle Meat en het echte verhaal van 200 Motels op videoband!
Deze reclame was te vinden in de 3lp-box


3" cd-single (Rykodsic - 1988)
Zappa zou Zappa niet zijn als hij iets logisch of voorspelbaars zou doen. Deviantie is de norm immers. Dat bewijst hij meteen met You Can’t do That on Stage Anymore, vol. 2. Het is niet, net als de voorganger, een collage van oud en nieuw, maar een 'gewoon' concert. Hij had verder niets meer in die kelder liggen natuurlijk en je snapt toch niets van die man uiteindelijk. Waarom niet ‘gewoon’ een set genaamd ‘The Helsinki Tapes’ separaat uitgebracht? Natuurlijk is het een geweldig concert, meer dan dat zelfs, maar de serie van zes behelst toch een iets andere ingang.
Maar goed, het ding is er nu eenmaal op deze manier en heeft de hierboven geschetste titel als ondertitel.
Stage 2 is een ogenschijnlijk avondconcert uit Helsinki 1974, die man kwam nog eens ergens. Men (de fans) vermoed dat het hier gaat om een ‘best of’ set van de concerten die de 1974-band op 22 en 23 september in Helsinki gegeven heeft. De ondertitel suggereert ook meer in deze richting. Dat maakt voor ons weinig uit, het laat zich beluisteren als één geheel.
De band op het podium is voor het grootste gedeelte de Roxy-band, een van de favoriete bands van Zappa hemzelf en van ons, de fans. Alleen dit concert vindt een tijd na Roxy plaats, de liedjes zijn inmiddels een soort basisgegeven en ze worden dan ook meerdere malen in een hogere versnelling gespeeld. Dat alleen al! De kleine band (Zappa, Nappy, George, Ruth, Tom en Chester) zet een grote sound neer en heeft er echt zin in, maar het meest zin heeft de bandleider zelf. Zijn gitaarspel spettert en schittert, ontvlamt zelfs bij tijd en wijle. RDNZL, Village of the Sun, Echidna, maar vooral Pygmy Twylyte knalt eruit.
Room Service is ongelooflijke grappig, zelfs na een paar keer luisteren. Tussendoor kwijt Zappa zich van zijn taak als gastheer en kletst het geheel zinvol aan elkaar. Als hij in een goede stemming is, is hij is nooit te beroerd iets uit te leggen, en dat doet hij dan met een typisch alert, humoristisch soort sarcasme.
De gitaarsolo uit Inca Road van deze set kennen we al van de One Size Fits All plaat. Op deze cd staat het hele nummer. Dit concert was ook de bakermat voor de latere uitvoeringen van Whippin' Post, niet de John Cage composition, maar die van de Allman Brothers Band.
Disc 2 is een wat meer serieuze disc, waarop weinig wordt gezongen. Opener is Approximate, met onder andere een a-capella uitvoering, gevolgd door Dupree en Satumaa. Die laatste is een Finse, traditionele tango, die vlot wordt uitgevoerd. Dog Breath, Uncle Meat en Big Swifty zijn allemaal klassiekers en allemaal prachtig vertolkt Je zal daar toch bij gezeten hebben als Fin, het is puur genieten. Montana Post ook al prima uitgevoerd, maar eerst proberen Duke en Nappy een dwarsfluitsynhtesizer-meisje te bouwen. Ik vrees dat dat niet helemaal gelukt is, tenzij ze bedoeld was als vriendin voor de man uit de B-monstermovie.
You Can’t Do That on Stage Anymore, vol. 2 is zonder meer hoogstaand, het was, volgens Zappa zelf, een van zijn betere concerten en wij mogen alsnog mee genieten. Dat het in de reeks van mixen en collages zit is wellicht vreemd, maar er zijn vreemdere zaken in de wereld, zoals een videoband van Uncle Meat die eigenlijk ook niet geworden is wat de bedoeling was.
dutch text 1995 / 2011 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT