1988 cd-versie



2012 cd-versie

You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1
9 mei 1988
officiële release - 51

1988 / 2012 cd-versie
disc 1
  1. The Florida Airport Tape
  2. Once Upon A Time
  3. Sofa #1
  4. The Mammy Anthem
  5. You Didn't Try To Call Me
  6. Diseases Of The Band
  7. Tryin To Grow A Chin
  8. Let's Make The Water Turn Black/Harry, You're A Beast/The Orange County Lumber Truck
  9. The Groupie Routine
10. Ruthie-Ruthie
11. Babbette
12. I'm The Slime
13. Big Swifty
14. Don't Eat The Yellow Snow

disc 2
  1. Plastic People
  2. The Torture Never Stops
  3. Fine Girl
  4. Zomby Woof
  5. Sweet Leilani
  6. Oh No
  7. Be In My Video
  8. The Deathless Horsie
  9. The Dangerous Kitchen
10. Dumb All Over
11. Heavenly Bank Account
12. Suicide Chump
13. Tell Me You Love Me
14. Sofa #2

------------------------------------------------------------
at various points on these discs you can hear:
Frank Zappa: guitar, vocals, keyboards
Lowell George: guitar, vocals
Ray White: guitar, vocals
Adrian Belew: guitar, vocals
Warren Cuccurullo: guitar, organ
Steve Vai: guitar
Dweezil Zappa: guitar
Denny Walley: slide guitar, vocals
Mark Volman: vocals
Howard Kaylan: vocals
Ray Collins: vocals
Ike Willis: vocals, guitar
Ian Underwood: woodwinds, keyboards, guitar
Jim 'Motorhead' Sherwood: baritone saxophone, vocals
Napoleon Murphy Brock: saxophone, vocals
Bunk Gardner: tenor saxophone, trumpet
Bruce Fowler: trombone
Don Preston: keyboards
Peter Wolf: keyboards
Allan Zavod: keyboards
Bobby Martin: keyboards, vocals, saxophone
Tommy Mars: keyboards, vocals
George Duke: keyboards, vocals
Scott Thunes: bass guitar, synthesizer, vocals
Jim Pons: bass guitar, vocals
Roy Estrada: bass guitar, vocals
Jeff Simmons: bass guitar
Tom Fowler: bass guitar
Patrick O'Hearn: bass guitar
Arthur Barrow: bass guitar, keyboards
Ruth Underwood: vibraphone, percussion
Ed Mann: percussion
Jimmy Carl Black: drums, percussion
Vinnie Colaiuta: drums
Ralph Humphrey: drums
Artie Tripp: drums
David Logeman: drums
Aynsley Dunbar: drums
Terry Bozzio: drums
Chester Thompson: drums
Chad Wackerman: drums

------------------------------------------------------------
Na het verschijnen van deze set kreeg Zappa commentaar van de fans dat verschillende data niet klopten. Op You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 2 worden die gecorrigeerd.
------------------------------------------------------------

introductietekst


1988 2-lp sampler:
"You Can't Do That on Stage Anymore in its complete form has a playing time of more than 13 hours. It was designed primarily for release on CD (six double sets, with each disc including more than one hour of material).
From the beginning we have been asking ourselves: "How will we ever cram all this stuff into a normal vinyl release?" The only practical answer seems to be this double LP sampler.
For those of you who don't own CD players yet, this release provides an 80 minutes sneak preview of material from Volume One, as well as future You Can't Do That on Stage Anymore releases.
We hope you enjoy it, and that it provides some incentive for the acquisition of a CD player, and that eventually you get to hear the whole collection in the medium for which it was created."



3" cd-single (Rykodsic - 1988)

You Can’t Do That On Stage Anymore, vol. 1 bracht vreugde in het hart. Wat een mooie opener van de serie. Zoiets had ik nu altijd al gewenst, zeker na aanleiding van de box-verhalen die al sinds de jaren zestig rondzongen. In 1988 is het dan eindelijk zo ver en worden maar liefst zes boxen met elk twee cd’s geproduceerd en - volgens de aankondiging op de Sampler - met maar liefst meer dan dertien uur onuitgebrachte(!) muziek. Wie doet hem dat na? Zappa had er twintig jaar voor nodig om dit te maken schrijft hij in de introductietekst. Dat valt dan wel weer mee, want dit ‘project’ is redelijk recent en brengt eigenlijk een doorsnee van alle bands van alle jaren. Zappa kan het niet laten om te melden dat er absoluut géén overdubs zijn en dat alle materiaal live is. Zelfs tegen zijn principe in zijn sommige tracks lo-fi! Maakt mij niets uit, kom maar op met ‘Muziek’!
De hele handel begint op het vliegveld, maar als snel verplaatst de set zich via de ‘Fussbodenbelag’ naar de Sofa en om daar de hymne van de Mammy Nuns aan te heffen. You Didn’t Try to Call Me, een song uit het prille begin krijgt hier een 1980-uitvoering. Spectaculair wordt het met de ziektes van de band. Niet misselijk! Na een stukje uit de Sheik-periode gaat het voor mij echt loos met een medley van muziek uit de oertijd (1969). Yes! Mark en Howie doen de groupie-routine nog eens dunnetjes over en vervolgens komen de meiden, Ruthie and Babette (74-band) langs. Die laatste zou zo uit Rhino’s doo-wop-box kunnen komen. Disc 1 sluit af met een geweldige uitvoeringen van Big Swifty (73-band - mooie solo's van Duke en Zappa) en Don't Eat the Yellow Snow live in London, ja de (79-) band met al die zieken. Geweldig! en dan heb ik het nog niet gehad over alle gasten on stage en het spontaan voordragen van gedichten waaronder een nogal pijnlijk. Zappa was een meester in dit soort intermezzo’s en vooral de manier waarop dat bij hem ‘gewoon’ kon en idem hoe hij er dan, meestal zeer gevat, op reageerde. Ik denk dat dat een van meest bijzondere aspecten in Zappa’s muziek is en wellicht ook juist het aspect waardoor hij zo gewaardeerd werd door zijn publiek of het publiek zich aan hem bond.
Disc 2 begint met een Green Chevy uit 1969. Dat alleen al. Plastic People wordt uitgevoerd na veel interactie met het publiek. Zappa legt uit dat het eigenlijk Louie Louie is met een extra noot. De tortuur heeft een speciaal US Service Men-aroma, door de uitvoering in Neurenberg en de hoeveelheid USSM's daar. Klassieke uitvoering met mooie solo. Fine Girl en Zomby Woof worden uitgevoerd door de 82-band, meteen gevolgd door Sweet Leilani en Oh No door de 69-band. De nummers lopen makkelijk achter elkaar door en het maakt niet heel veel uit dat er dertien jaar verschil tussen zit. Tijd voor een jongere periode (1981-1984) met tracks als Be in my Video, Deathless Horsie, Dangerous Kitchen, Dumb all Over, Heavenly Bank en Suicide Chump. Prima uitvoeringen allemaal, maar wat strakker uitgevoerd dan menig periode ervoor. Goed betekent niet altijd per sé goed als u snapt wat ik bedoel. Het charmante van sommige muziek zit hem in de fouten De disc sluit af met Tell me You Love Me en Sofa #2 door de 82-band.
De twee discs zijn een bonte mengeling van bands en stijlen. De jaartallen en allerlei wetenswaardigheden staan met soms geinige anekdotes in het boekje. De fans vielen bij bosjes over de fouten die erin stonden en schreven, belden, mailden. Reden om een en ander in het volgende deel, Stage, vol. 2 te corrigeren.
Volume één is een prima startset en met name door de variatie en collagestijl sterk aanbevolen. Naarmate de serie volgde bleek dat, in ieder geval in mijn optiek, niet alle discs even goed in balans waren. Maar dat is verderop te lezen.
Zappa sluit of met wijze woorden: “Hope You Liked It, Goodnight!”
dutch text 1995 / 2011 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT