You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 1

Nooit meer on Stage Vol. 1 bracht vreugde in het hart. Wat een mooie opener van de serie. Zoiets had ik nu altijd al gewenst. De set als een collage van oud en nieuw, muziek en vocalen. De hele handel begint op het vliegveld, maar als snel verplaatst de set zich naar de Sofa om daar de hymne van de Mammy Nuns aan te heffen. Spectaculair wordt het met de ziektes van de band. Niet misselijk! Dan gaat het voor mij echt loos met een medley van muziek uit de oertijd (1969). Yes! Mark en Howie doen de groupie-routine nog eens dunnetjes over en vervolgens komen de meiden, Ruthie and Babette (74-band) langs. Die laatste zou zo uit de doowopbox kunnen komen. Disc 1 sluit af met een geweldige uitvoeringen van Big Swifty (73-band - mooie solo's van Duke en FZ) en Don't Eat the Yellow Snow live in London, ja de (79-) band met al die zieken. Geweldig.
Disc 2 begint met een Green Chevy uit 1969. Dat alleen al. Plastic People wordt uitgevoerd na veel interactie met het publiek. FZ legt uit dat het eigenlijk Louie Louie is met een extra noot. De tortuur heeft een speciaal US Service Men aroma, door de uitvoering in Neurenberg en de hoeveelheid USSM's daar. Klassieke uitvoering met mooie solo. Fine Girl en Zomby Woof worden uitgevoerd door de 82-band, meteen gevolgd door Sweet Leilani en Oh No door de 69-band. Tijd voor een jongere periode (1981-1984) met tracks als Be in my Video, Dangerous Kitchen, Dumb all Over, Heavenly Bank en Suicide Chump. De disc sluit af met Tell me You Love Me en Sofa #2 door de 82-band. Kortom een bonte mengeling van bands en stijlen, jaartallen en allerlei wetenswaardigheden in het boekje. Aanbevolen.

You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 2

Zappa zou Zappa niet zijn als hij iets logisch of voorspelbaars zou doen. Deviantie is de norm immers. Dat bewijst hij meteen met Stage 2. Geen collage van oud en nieuw, maar 'gewoon' een concert. Hij had verder niets meer in die kelder liggen natuurlijk en je snapt toch niets van die man uiteindelijk. Waarom hiervan geen normale release gemaakt, waarom moet dit nu in die serie? Ja, het is geweldig en misschien wel te sterk ook voor de serie. Wat is het? Een concert uit Helsinki 1974, die man kwam nog eens ergens. Een concert om U (met hoofdletter en vet) tegen te zeggen. Van dit concert kwam de gitaarsolo voor Inca Roads van de One Size disc. Hier is het hele nummer. Het concert was ook de bakermat voor de latere uitvoeringen van Whippin' Post, niet de John Cage composition, maar die van de Allman Brothers Band. De kleine band (FZ, Nappy, George, Ruth, Tom and Chester) met een geweldige sound is goed ingespeeld en heeft er echt zin in, maar het meest zin heeft de bandleider zelf. Zijn gitaarspel spettert en schittert, ontvlamt zelfs bij tijd en wijle. RDNZL, Village of the Sun, Echidna, maar vooral Pygmy Twylyte knalt eruit. Room Service is ongelooflijke grappig, zelfs na een paar keer. Tussendoor kwijt Zappa zich van zijn taak als gastheer en klets het geheel zinvol aan elkaar. Hij is niet te beroerd iets uit te leggen,  daarom tijd voor Disc 2; de serieuze disc, waarop weinig wordt gezongen. Opener is Approximate (met een a capella uitvoering o.a.), gevolgd door Dupree en Satumaa; een Finse tango, die prima wordt uitgevoerd. Dog Breath, Uncle Meat en Big Swifty zijn allemaal klassiekers en allemaal prachtig uitgevoerd. Je zal daar toch bij gezeten hebben als Helsinkees of iaan. Montana Post wordt prima uitgevoerd, maar eerst proberen Duke en Nappy een dwarsfluitsynhtesizer meisje te bouwen. Ik vrees dat dat niet helemaal gelukt is, tenzij ze bedoeld was als vriendin voor de man uit de B-monstermovie. Vol. 2 is zonder meer uitstekend, maar is het ook wel Vol. 2? Eigenlijk is het een ongewoon - gewoon concert. Wat brengt nummer drie ons?

You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 3

Stage 3 is een kruisbestuiving tussen 1 en 2. Zo hoort dat eigenlijk ook. Het is wel meer een collage, net als number 1, maar overwegend met een-en-dezelfde band. Dat is de 84-band met Ike, Ray, Bobby, Alan Zavod, Scott en Chad. Sharleena bijt haar spitsen af met een solo van de jonge heavyrocker Dweezil, die hiermee voor het eerst naast daddy op het podium soleert. Bamboozled by an Owner of a Lonely Heart is een leuke mix (Yes, dank). De meest liedjes worden goed uitgevoerd, maar hangen wel in het bepaalde 84-geluid. Ik mis hierin de afwisseling met andere bands, bijv. die uit 69. In die zin heeft deze disc niet heel veel om het nog magere lijf. Voor de verrassingen moeten we zijn bij disc 2. Ashol Dickie wordt uitgevoerd door de Roxy band, het liedje zou pas opdraven op Broadway, jaren later. De toegift wordt uitgevoerd mits de lege glazen naar de bar achterin worden afgevoerd. De camera's worden echter gevuld. Leuk hoor om dat te horen en in 2011 nog steeds die f***** video nog niet te hebben. Cute little drummer Terry klaagt huilerig (allemaal toneel mensen) over het drummen en zet vervolgens een geweldige drumsolo neer in Tokyo, met echte en goed gestemde drums. Zo moet het, aldus FZ. Zoot Allures, ook uit Japan, de enige tape die er nog is met het originele arrangement (band met Andre Lewis). Daarna draaft de 81-band op en speelt liedjes van You Are What You Is. De discband voert Cocaine Decisions en Cosmik Debris uit en de 82-band mag een bluesje spelen, met dan wel weer met een solo-tje voor bijna iedereen. Daartussenin zit een lange versie van King Kong geklemd. Deze King bestaat uit vier delen uitgevoerd door respectievelijk de 82 en 71-band. solos'zijn voor: Ed Mann (82), Ian Underwood en FZ (71) en Tommy Mars (82). Leuk? Mwah... Het eerste stukje is met veel geroep en gegil en suddert wat op een reggae-biet. Sterk? Nee! Dat is bij de 71-uitvoeringen beter, niet zeuren, spelen! Dat heeft Tommy gelukkig ook begrepen. De 82-Zappa mag ook nog even. Leuk hoor. maar de magie van Kong is er wel een beetje af zo. Stage 3 is een set in disbalans vind ik, FZ lijkt nog zoekende naar een goede formule. Of hij die gevonden zal blijken op Stage 4. Drie is ondanks de sterkere 2e disc niet heel overtuigend.

words/text 2011 Paul Lemmens


even more info

You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 4 You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 5 You Can't Do That On Stage Anymore, Vol. 6