weasels re-ripped




1. Didja Get Any Onya - Spanner Jazz Punks
2. Directly from my Heart to You - Spanner Jazz punks
3. Prelude to the Afternoon of a Sexually Aroused Gas Mask - Inventionis Mater
4. Toads of the Short Forest - Gumbo Variation
5. Get a Little - Jerry Outlaw and friends featuring
Todd Grubbs

6. The Eric Dolphy Memorial Barbecue - Evil Dick
7. Dwarf Nebula Processional March & Dwarf Nebula - Fuchsprellen
8. My Guitar wants to Kill your Mama - Muffin Men
9. Oh No - Zappatistas
10. Orange County Lumber Truck -
Zappa Early Renaissance Orchestra

11. Weasels Ripped my Flesh - ZAPPATIKA




Wezels, nog eens uiteengereten. Niet meer, niet minder. De beestjes kijken er nogal vrolijk bij en daar is een reden voor, want Zappa’s ‘masterpiece’ wordt hier nog eens overgedaan, maar dan anders natuurlijk. Je gaat af op het uiterlijk en dan valt op de benadering van Neon Park’s originele hoes. Bij vorige uitgaven van Cordelia was dat anders. Antero Valério wordt de nieuwe Cal Schenkel. Kijk maar eens op zijn site; er zijn meer Zappa-achtige covers hergebruikt. Altijd goed in deze tijd natuurlijk. We gaan voor groen tenslotte. Tweede opmerkelijke feit is dat de originele plaat op de voet gevolgd wordt en in die zin een soort kopie is van het origineel. Alleen levert de gebruikte kopieermachine wat deviaties op, niet in volgorde, maar in uitvoering en soms loopt die helse machine vast. Spanner Jazz Punks zet meteen flink in bij ‘Didja’. Met hun wortels in circus-act Archaos en een voorliefde voor psychedelische rock, ska, gypsy, klezmer en bigband geven de dames en heren van Spanner zo hun eigen, uitstekende uitvoering aan Didya Get Any Onya. Dat geldt in mindere mate voor ‘Directly from my Heart to You. Maar, het stramien van dat nummer is veel vaster. In feite is het een blues nummer en niet eens zo heel moeilijk te spelen (het was een van de eerste nummers die ik zelf kon spelen op mijn gitaar). Mater Inventionis (Mother Invention) is een Italiaans duo bestaande uit Pier Paolo (klarinet) en Andrea Pennati (gitaar). Hun Prelude begint met een Strawinskyaanse aanpak, maar dan slaat de beperking in het instrumentenarsenaal toe en blijft de track een beetje zweven. Helder in dit opzicht dat het belerende origineel niet te overtreffen is, maar dat geldt eigenlijk voor de hele plaat. De Norfolkse (UK) band Gumbo Variation, een bekende Zappa-naspeelband, blijft dicht bij het origineel van ‘Toads of the Short Forest’, totdat de gitaarsolo begint. Die solo lift het nummer op tot iets eigens en dat mag in dit kader. Get a Little is een van mijn favorieten. Nu moet de knop even om, want wat gitaarleraar Todd Grubb uit Tampa, Florida, ons voorschotelt is even een andere invalshoek. Toch heeft hij de ingetogen/ingehouden aanpak weten te behouden en zijn eigen solo mag er zijn. Kant één is is al met al een geslaagde te noemen. Kant twee is wat diffuser. Eric ontmoet de synthesizer van Evil Dick, maar het blijft allemaal te braaf binnen de lijntjes. De echte Eric (Dolphy is dat) had de grens zeker verlegd. Richtingloos is de kopie van Dwerg Nebula door Fuchsprellen. Ondanks de Nederlandse aftelling schiet het nummer alle kanten uit. Opnieuw wordt halverwege een gitaar ingezet, maar die verdrinkt in het vettig geluid van de andere bandleden. De solo spreekt minder tot de verbeelding dan die van heer Grubb. My Guitar van de Muffin Men is goed als achtergrondbehang en het liedje wordt ook nog eens zepig gezongen. Waar is de ‘bite’? De song had ooit een meerwaarde vanwege aanpak en tekst, maar wordt hier gedegradeerd tot een ‘gewoon’, beetje suffig liedje. De Zappatistas brengen wel meteen een portie sfeer mee. Het nummer begint wat traag en gaat dan over op het geluid van de ’88 band. Weinig eigens eigenlijk en te weinig tempo ook. Het vroegrijpe renaissance orkest verkracht op gepaste wijze The Orange County Lumber Truck. Jammer van die zang – my guitar wants to kill your singer - en ook dit nummer verdwijnt alle richtingen uit, behalve de goede. Rest de titeltrack: ‘Weasels’. Het stond niet zomaar op de originele plaat; het was een regelrecht statement. Nu wordt het een soort geluidsexperimentje waarvan de crux verloren gaat. Net als bij de vorige track van de Zappatistas is 'the force’ er niet. Einde kant twee en jammer van kant twee. Dat maakt dit product een beetje tweeslachtig. De eerste helft is prima, maar daarna zakt het allemaal in en is de lol een beetje over. Ondanks de prachtige hoes is deze release dus helaas wat minder sterk dan de vorige cd’s op Cordelia. Volgende keer toch maar weer een andere aanpak en niet plaatjes gaan naspelen. En vergeet de humor dan ook niet. Helpt! Echt!

 


text  2015  © Paul Lemmens
pics 2015 © Antero Valério