1970 lp-versie



1970 Duitse lp-versie, ontworpen door Dieter Boé. Er werd door de platenmaatschappij besloten een ander hoesontwerp te maken, Zappa wist daar niets van. Geconfronteerd met de pop in de muizenval vond hij het ontwerp wel oké, maar vond het niet kunnen dat er een andere hoes dan de door hem gekozen hoes om de lp zat. Daarna is er werk van gemaakt en de hoes verdween van de markt.





bijzondere 1970 2lp-versie: '' 2 Originals of the Mothers of Invention", uitgebracht in Nederland en Duitsland.
Buitenzijde: tandpastapistool - ontwerp ene Patrick von Spreckelsen
binnenzijde: de twee originele voorkanten van de platen



2012 cd-versie

Weasels Ripped My Flesh
10 augustus 1970
officiële release - 10

1970 lp-versie
A1. Didja Get Any Onya?
A2. Directly From My Heart To You
A3. Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask
A4. Toads Of The Short Forest
A5. Get A Little

B1. The Eric Dolphy Memorial Barbecue
B2. Dwarf Nebula Processional March & Dwarf Nebula
B3. My Guitar Wants To Kill Your Mama
B4. Oh No
B5. The Orange County Lumber Truck
B6. Weasels Ripped My Flesh

2012 cd-versie
  1. Didja Get Any Onya?
  2. Directly From My Heart To You
  3. Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask
  4. Toads Of The Short Forest
  5. Get A Little
  6. The Eric Dolphy Memorial Barbecue
  7. Dwarf Nebula Processional March & Dwarf Nebula
  8. My Guitar Wants To Kill Your Mama
  9. Oh No
10. The Orange County Lumber Truck
11. Weasels Ripped My Flesh

Oudere cd-versies hebben dezelfde tracks, maar een langere (ruim drie minuten) versie van Didja Get Any Onya.

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar and vocals
Ray Collins: vocals
Don 'Sugar Cane' Harris: electric violin and vocals
Lowell George: rhythm guitar and vocals
Ian Underwood: woodwinds, keyboards
Bunk Gardner: woodwinds
Motorhead Sherwood: baritone sax, tambourine and snorks
Buzz Gardner: trumpet and flugel horn
Don Preston: piano, organ and electronic dffects
Roy Estrada: bass and vocals
Max Bennett: bass
Jimmy Carl Black: drums
Art Tripp: drums,. percussion
John Guerin: drums





Neon Park's voorbeelden voor het maken van de hoes. Park kreeg Man's Life van Zappa met het idee daar een hoes van te maken.
In eerste instantie werd de hoes geweigerd bij de drukkerij.





Acetaat (proefpersing) uit 1969 van 'The Weasel Music' met daarop: intro / Chamber Music Piece 1 / Mozart Ballet / Some Zany MOI Bullshit / Chamber Music 2. Deze proefplaat is in een envelop met adres van Zappa daarop, gevonden tussen het nalatenschap van Marty (Neon) Park. De titels zijn bedacht door degene die dit ding in handen heeft gekregen. Niet officieel, maar het geeft wel een richting aan.

Weasels Ripped My Flesh is, net als Burnt Weenie Sandwich. een van de tien elpees uit een project waar Zappa eind jaren zestig samen met Playboy Magazine (als uitgever) mee bezig was. Uiteindelijk kreeg hij dat project niet van de grond. Zappa, op dat moment Mother-loos, bracht daarom enkele platen separaat uit. De vondst van ‘The Weasel Music’ acetaat wijst op voorbereidingen van de 10lp-set. Maar, zoals altijd bij Zappa, heeft het uiteindelijke product een heel andere samenstelling. Waar Burnt Weenie Sandwich nog goed in het gehoor ligt, verkennen de wezels je gehoor én muzikaal gevoel. Zappa waagde zich live veelvuldig aan experimenten en laat dat op dit album goed horen. Het is werk uit de jaren 1967-1969. Soms studiomateriaal, soms live-materiaal.
Net als Burnt Weenie Sandwich staat er weinig informatie op de hoes van Weasels. De prachtige cover van Neon Park bleek voor enkele drukkerijen in Amerika en de Duitse platenmaatschappij iets teveel. De laatste maakte zelfs een heel eigen versie. Dat was de versie die ik ook in sommige winkels zag liggen, mijn eigen winkel toen, Satisfaction, had gelukkig de originele hoes. Weasels is, mijns inziens, een van de sterkste platen uit de beginperiode. Lang niet begrepen door iedereen; het is, zoals al gezegd, geen gemakkelijke plaat. Meezingers aan de ene kant, maar volop experimenten, vooral in maatwisselingen en geluid aan de andere kant. Als je daar eenmaal doorheen bent biedt juist deze plaat een uitstekend beeld van waar Zappa met zijn Mothers in de beginperiode mee bezig was. Opvallend is overigens de grote hoeveelheid aan akoestische gitaarstukken, iets waarvan Zappa in die tijd beweerde er niet mee bezig te zijn. Zappa is vermoedelijke de enige artiest die wegkomt met een oorverdovende orgie aan geluid in de slottrack, maar het werkt wel!
De plaat begint met ‘Didya Get Any Onya’. Een deel van dit nummer komt terug als ‘The Blimp’ op Trout Mask Replica van Captain Beefheart. Hetzelfde geldt voor ‘Charles Ives’ op ‘You Can’t do That on Stage Anymore, vol. 5’.
Als je kijkt naar de tijdlijn; die wordt heel duidelijk op de ‘Conceptual Continuity'-pagina, elders op deze site, zie je dat ‘Ahead of Their Time’ tussen Burnt Weenie Sandwich en Weasels Ripped my Flesh’ zit. Er staan dan ook stukjes van Ahead of their Time op Weasels Ripped my Flesh. Wisten wij toen veel. Zappa zegt in de bijsluiter van Ahead etc.: “A few bits of the show eventually found their way into Weasels Ripped My Flesh ("Prelude to the Afternoon of a Sexually Aroused Gas Mask" and part of "The Orange County Lumber Track" included here in its complete original form) “. Maar welk stuk waar en hoe is een puzzel, want Zappa was – zoals we wel weten- erg goed met schaar en tape. In zekere zin maakt het ook weinig uit, want de release van beide albums ligt zover uit elkaar en hebben elk een zo eigen karakter dat de verschillen en/of overeenkomsten in het niet vallen.
Direct van mijn hart naar het jouwe is een prachtige blues en mooi gespeeld door Don Sugercane Harris. Het was het eerste liedje dat ik kon spelen op gitaar, zo makkelijk. Prelude en Toads zijn de Mothers in al hun glorie, inclusief deviante ritmes. Get A Litte is de meest ondergewaardeerde gitaarsolo die ik ken. Eén van mijn favorieten, misschien wel omdat Zappa zo ingehouden speelt.
Lp-kant twee wordt in feite in tweeën gedeeld. Een experimenteel begin met een ode aan Eric Dolphy en dwerg Nebula. Daarna een grappige protestsong, want mijn haar is te lang voor jouw dochter. Vervolgens start er, na een prachtig gezongen Oh No, een hypnotiserend muziekstuk dat je al gauw meeneemt naar verre oorden. Het wordt ruwweg afgebroken door een luid gelach, waarna je oren geteisterd worden door… een scheerapparaat? Het is maar dat je het weet, geluid is kunst en daar moet je maar tegen kunnen. Goodnight!
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFTl