1972 lp-versie



2012 cd-versie
Waka/Jawaka
5 juli 1972
officiële release - 15

1972 lp-versie
A1. Big Swifty

B1. Your Mouth
B2. It Just Might Be A One-Shot Deal
B3. Waka/Jawaka

2012 cd-versie
1. Big Swifty
2. Your Mouth
3. It Just Might Be A One-Shot Deal
4. Waka/Jawaka

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, percussion, electric bed springs
Tony Duran: slide guitar, vocals
George Duke: ring-modulated & echoplexed electric piano, tack piano
Sal Marquez: trumpet, vocals, flugelhorn, chimes
Erroneous (Alex Dmochowski): electric bass, vocals, fuzz bass
Aynsley Dunbar: drums, washboard, tambourine
Chris Peterson: vocals
Joel Peskin: tenor sax
Mike Atschul: baritone sax, piccolo, bass flute, bass clarinet, tenor sax
Jeff Simmons: Hawaiian guitar, vocals
Peter 'Sneaky Pete' Kleinow: pedal steel guitar
Janet Ferguson: vocals
Don Preston: piano, Mini-moog
Bill Byers: trombone, baritone horn
Ken Shroyer: trombone, baritone horn
Gerry Sack: muted maracas

------------------------------------------------------------




intrigerend luikje (naast Zappa's hoofd op de hoes)

Nadat Zappa in Londen van het podium gegooid was, had hij zijn Vaudeville-band met Mark en Howie nogal abrupt en noodgedwongen moeten beëindigen. De verwondingen waren dusdanig dat hij tijd nodig voor herstel. Zappa kon zijn bandleden nu niet meer bekostigen en vertelde ze dat ze hun eigen weg maar moesten gaan. Met de rust en het herstel kwam wellicht ook het inzicht dat de volgende groep weer anders moest zijn. Ik was dan ook blij verrast dat de nieuwe Zappa-plaat het opschrift ‘Hot’ en ‘Rats’ droeg en bovendien een behoorlijk uitgebreide band leek te bevatten. Thuis was de verrassing nog groter, want in feite gingen we met het onuitsprekelijke Waka/Jawaka terug naar de tijden van, inderdaad, Hot Rats. Waka/Jawaka is duidelijk meer (rock-)jazz-georiënteerd dan de albums van de afgelopen jaren, waar vooral vocalen en al dan niet platte humor de boventoon voerde.
Kant 1 (oude lp) had maar één track: Big Swifty. Met zeventien minuten niet heel lang, maar het nummer is prachtig. Na een bigband-intro mag George Duke zich hullen in echo’s om daarna een mooie elektrische pianosolo te geven. Sal Marquez neemt over met Zappa op zijn hielen. Het thema keert terug, waarna het nummer uitgeklepperd wordt.
Na Big Swifty is ‘Your Mouth’ altijd even wennen. De gitaar op de achtergrond is spannender dan het gezang op de voorgrond. Nog vreemder is ‘It Just Might Be a One Shot Deal’ met zowaar Sneaky Pete Kleinow op pedal-steel-gitaar. Peter Kleinow kenden we vooral van The Flying Burrito Brothers; een country-folk-rock groep die nu niet bepaald gelieerd was aan de experimentele muziek uit huize Zappa. Minstens net zo bijzonder is de terugkeer van Jeff Simmons, die, zoals we allemaal weten, net voor 200 Motels opgestapt was om zijn eigen muzikale weg te gaan en daarmee Zappa en zijn moeders in de steek liet. De elektronische bedspiralen klinken trouwens prachtig. Ondanks, of juist door, alle gekkigheid en deviantie is deze één-kans-track een passende op deze plaat, al blijft die glijdt-gitaar een vreemde eend in de bijt.
Hoogtepunt voor mij was en is het titelnummer. Vergelijkbaar in opzet met Big Swifty; beetje bigband-achtig met veel ruimte voor solo’s. Oudgediende Don Preston , die voor de verandering weer eens terug was, mag het spits afbijten met een tegendraadse moog-solo. Zappa neemt de volgende solo, waarna een percussie-aanval volgt. Het thema wordt opgepakt, Aynsley verdubbelt de snelheid, de blazers grommen en een Hollywood-movie-aandoende klankenreeks sluit af, uitgeleid door de prachtige klanken van de Tubular Bells, de buisklokken. Mike Oldfield zou er, net als ik kreeg, kippenvel bij krijgen. Prachtig.
Waka/Jawaka blijft in mijn optiek overeind door de twee lange stukken, de wat kortere tracks met vocalen zijn een leuk pauzeprogramma. Overigens was deze plaat heel populair in Finland.
Maar wat zou nou toch die naam betekenen?
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT