Trance-Fusion

Chunga's Revenge
Bowling On Charen
Good Lobna
A Cold Dark Matter
Butter Or Cannons
Ask Dr. Stupid
Scratch & Sniff
Trance-Fusion
Gorgo
Diplodocus
Soul Polka
For Giuseppe Franco
After Dinner Smoker
Light Is All That Matters
Finding Higgs' Boson
Bavarian Sunset

solo from Chunga's Revenge, Wembley Arena, London, UK April 19, 1988
solo from Wild Love The Palladium, NYC October 28, 1977 (early show)
solo from Let's Move To Cleveland Orpheum Theater, Memphis, Tennessee December 4, 1984
solo from Inca Roads Memorial Hall, Allentown, Pennsylvania March 19, 1988
solo from Let's Move To Cleveland The Pier, NYC August 25, 1984
solo from Easy Meat Rhein-Neckarhalle, Eppelheim, Germany March 21, 1979
solo from City Of Tiny Lights Brighton Centre, Brighton, UK April 16, 1988
solo from Marque-Son's Chicken Liederhalle, Stuttgart, Germany May 24, 1988
solo from The Torture Never Stops Johanneshovs Isstadion, Stockholm May 1, 1988
solo from King Kong Civic Center, Providence, Rhode Island October 26, 1984
solo from Oh No Memorial Hall, Allentown, Pennsylvania March 19, 1988
solo from Hot-Plate Heaven At The Green Hotel Paramount Theatre, Seattle, Dec 17, 1984 (late show)
solo from The Torture Never Stops Palasport, Genoa, Italy June 9, 1988
solo from Let's Move To Cleveland Paramount Theatre, Seattle, December 17, 1984 (late show)
solo from Hot-Plate Heaven At The Green Hotel Stadthalle, Vienna, Austria May 8, 1988
solo from I Am The Walrus-jam Rudi-Sedlmeyer Sporthalle, Munich, Germany May 9, 1988

Frank Zappa - lead guitar
Dweezil - lead guitar (1 & 16)
Ike Willis - guitar
Mike Keneally - guitar/synth
Adrian Belew -
guitar
Ray White -
rhythm guitar
Denny Walley -
slide guitar
Warren Cuccurullo - guitar
Bobby Martin - keyboards
Tommy Mars - keyboards
Peter Wolf - keyboards
Alan Zavod - keyboards
Walt Fowler - trumpet
Bruce Fowler - trombone
Paul Carman - alto sax
Albert Wing - tenor sax
Kurt McGettrick - baritone sax
Scott Thunes - bass
Patrick O'Hearn - bass
Arthur Barrow - bass
Ed Mann - percussion
Chad Wackerman - drums
Terry Bozzio - drums
Vinnie Colaiuta - drums

Na dertien jaar(!) wachten viel afgelopen maandag (13.11.06) de cd Trance-fusion op mijn deurmat. Afkomstig uit Nieuw Zeeland!  De buitenzijde ziet er aardig uit; wat FZ-foto's en zeezoogdieren. Ik merk dat ik een beetje genoeg krijg van de Moustache-symboliek. De Partij Voor de Dieren zal het met het vlechtwerk zeker ook niet eens zijn. Mijn eerste reactie na draaien van de cd: dit ken ik al!
De solo's van FZ zijn min of meer te verdelen in twee stijlen: de een is meeslepend met ondersteunend drumwerk (de stijl van Imaginairy Disaeses), de ander een hakkerige stijl (Hoketus-stijl voor de klassiek liefhebbers onder ons) met tegenwerkend drumwerk (snellere solo, langzaam drumwerk en vice versa). Deze stijl is moeilijker te volgen, ontstaat meer à la improviste en is voor FZ himself waarschijnlijk interessanter. Van deze laatste variant krijgen we op Trance-Fusion de meeste te horen. Alle stukken komen uit de jaren tachtig; het meest uit 1988. In de opbouw van de cd zit niet echt een lijn, solo's volgen elkaar niet logisch op, er zitten onderbrekingen in, storingen, tempowisselingen, enz. Het maakt de muziek niet toegankelijk. Daarnaast is er geen context; de cd bestaat zoals verwacht uit solo's uit het nummer waarin de solo ooit gespeeld werd. Hierboven staat die lijst als hulpmiddel. Of de aanwezigheid van context heel veel uitmaakt weet ik eerlijk gezegd niet, immers op de meeste latere cd's is de gitaarsolo vaak in een afwijkende stijl. In een blues/rockachtige setting is de gitaarsolo bijvoorbeeld in reggaevorm. Dat gezegd hebbende mag ik concluderen dat dit op deze cd ook voor een groot deel plaats heeft gevonden. Makkelijk te beluisteren zijn Chunga's Revenge (jammer genoeg zonder wahwahsaxsolo), Diplodocus, Soul Polka en Bavarian Sunset. Op de eerste en de laatste doet Dweezil mee. Die laat horen aardig gitaar te kunnen spelen, maar hij blijft echter in een heel ander idioom en heeft duidelijk niet de solistische rijkdom die zijn pa heeft. De andere solo's zijn boeiend, soms spannend of inventief te noemen. Als ik eerlijk ben luister ik liever naar solo's uit de Shut Up-box omdat die een stuk gevarieerder zijn. Dat maakt Trance-Fusion niet meer of minder dan één van drie (Guitar is de tweede). Dat FZ gitaar kon spelen wisten wij en de rest van de wereld eigenlijk inmiddels  al wel. Als het daarom zou moeten gaan vind ik Imaginairy Disaeses een stuk aantrekkelijker. Daarvan kan ik zelfs in trance raken. Misschien had deze cd beter Transmission genoemd kunnen worden. Tot slot kan ik dus, refererend aan de hoes, nog dit opmerken: The Ocean is not the Ultimate Solution.

© tekst Paul, 11/2006 © pictures ZFT