1984 lp-versie met voor- en achterzijde van tekstboek



2012 cd-versie

Thing-Fish
21 november 1984
officiŽle release - 41

1984 lp-versie
A1. Prologue
A2. The Mammy Nuns
A3. Harry & Rhonda
A4. Galoot Up-Date

B1. The 'Torchum' Never Stops
B2. That Evil Prince
B3. You Are What You Is

C1. Mudd Club
C2. The Meek Shall Inherit Nothing
C3. Clowns On Velvet
C4. Harry-As-A-Boy
C5. He's So Gay

D1. The Massive Improve'lence
D2. Artificial Rhonda
D3. The Crab-Grass Baby
D4. The White Boy Troubles

E1. No Not Now
E2. Briefcase Boogie
E3. Brown Moses

F1. Wistful With A Fist-Full
F2. Drop Dead
F3. Won Ton On

2012 cd-versie
disc 1
  1. Prologue
  2. The Mammy Nuns
  3. Harry & Rhonda
  4. Galoot Up-Date
  5. The 'Torchum' Never Stops
  6. That Evil Prince
  7. You Are What You Is
  8. Mudd Club
  9. The Meek Shall Inherit Nothing
10. Clowns On Velvet
11. Harry-As-A-Boy
12. He's So Gay
13. The Massive Improve'lence
14. Artificial Rhonda

disc 2
1. The Crab-Grass Baby
2. The White Boy Troubles
3. No Not Now
4. Briefcase Boogie
5. Brown Moses
6. Wistful With A Fist-Full
7. Drop Dead
8. Won Ton On

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, synclavier, vocals
Steve Vai: guitar
Ray White: rhythm guitar, vocals
Ike Willis: rhythm guitar, vocals
Tommy Mars: keyboards
Chuck Wild: broadway piano
Arthur Barrow: bass
Scott Thunes: bass
Jay Anderson: string bass
Ed Mann: percussion
Chad Wackerman: drums
and
Steve De Furia & David Ocker: synclavier programmer
Bob Harris: keyboards, trumpet & high vocals (1-4, 2-3, 2-8)
Motorhead Sherwood: tenor sax (1-8)
Bobby Martin: keyboards, sax (1-10)
Denny Walley: slide guitar (1-9)
Roy Estrada: background vocal (1-14, 2-3, 2-8)
Donnie Vliet: harmonica (1-14)
Ruth Underwood: synth (1-14)
------------------------------------------------------------
The Cast:
Ike Willis: Thing-Fish
Terry Bozzio: Harry
Dale Bozzio: Rhonda
Napoleon Murphy Brock: Evil Prince
Bob Harris: Harry-as-a-Boy
Johnny 'Guitar' Watson: Brown Moses
Ray White: Owl-Gonkwin-Jane-Cowhoon
------------------------------------------------------------
De originel lp-versie is alleen in 1987 op cd verschenen (EMI). Alle versies daarna zijn 'aangepast'. de meest opvallend is de spraak van Johnny Guitar Watson in He's So Gay.
------------------------------------------------------------

Ike Willis - Frank Zappa





1984 was een druk Zappa jaar en een slecht jaar voor mijn geld. Zo stond daar plotseling de Thing-Fish doos met drie lp's en een boek. De prijs was akelig hoog, rond de negentig gulden. Oeps, dat had ik niet en na het luisteren ervan in de winkel wist ik het al helemaal niet meer; alle liedjes had ik al op andere platen. Dit was een soort recycling met andere teksten. Maar goed, je bent fan of niet, dus na maandenlang aarzelen toch Ding-vis, zo spraken mijn vrienden, gekocht. Thuis gedraaid en gelezen. Ik snapte er helemaal niets van. Het was een vaag verhaal dat zich afspeelde in een theater, maar daarna ontspoorde zo ongeveer alles, inclusief de logische lijn van het verhaal. Zappa was altijd al goed in het schrijven van waanzinnige verhalen. Lees bijvoorbeeld die van Uncle Meat nog maar eens of het vreemde verhaal bij de eigenlijke versie van Lumpy Gravy, of die bij the Grand Wazoo, Joe's Garage, 200 Motels, etc. Nee, de man zat niet om een verhaal verlegen. Al deed hij er soms wat minzaam over als zou het een goedkoop-middelbare-school-theater-stuk zijn. Thing-Fish spande in ieder geval de kroon. Vele jaren later is me het verhaal in grote lijnen wel duidelijk geworden. Het is, net als vele andere werken van Zappa, een commentaar op de maatschappij en het zogenaamd 'wegwerken' van deviante personages daarin. Gemuteerde figuren (hoera B-monsterfilms) als de "Mammy Nuns' nemen de rol over van de mensen en dat alles in de context van een Broadway show. Die gemuteerde figuren zijn dan wel gevangen die aan allerlei testen blootstaan. Zo wordt het AIDs-virus op hun losgelaten. Het geheel wordt belicht in een Broadway-achtige show. Harry en Rhonda, fans van shows, komen terecht in dit hele spektakel en worden gevraagd mee te doen, maar later aldus hun zielenroerselen bloot te geven en partij te kiezen. Dat geeft een hoop ophef. Rhonda blijkt niet de argeloze vrouw te zijn waarvan Harry aannam dat ze dat was, maar een seks-pop. Harry blijkt, als jongere, in feite ook een homoseksueel te zijn.
De ondertoon in het verhaal is er een van het slechte (The Evil Prince) versus het goede (de ongewenste figuren). Regelmatig raak je de draad kwijt en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Zappa dat niets kan schelen, als je maar een 'good time' hebt.
Speciaal voor deze uitvoering heeft Zappa diverse personen hun medewerking gevraagd, zoals oudgediende Napoleon Murphy Brock voor de Evil Prince en Johnny Watson voor Brown Moses. Dale, toen Terry's vrouw, kreeg een eigen prachtrol als Rhonda.
Frank Zappa: "The simple thought behind Thing-Fish is that somebody manufactured a disease called AIDS and they tested it. They were developing it as a weapon and they tested it on convicts, the same way as they used to do experiments on black inmates, using syphilis. That's documented. They used to do these experiments with syphilis on black inmates in US prisons. That's fact. So we take it one step further and they're concocting the special disease which is genetically specific to get rid of 'all highly rhythmic individuals and sissy boys.' So I postulate that they do this test in a prison and part of the test backfires and these mutants are created."
De muziek is zoals gezegd behoorlijk gerecycled, maar ook aangevuld met Synclavier stukken en bewerkingen van bestaande nummers. De Synclavier duikt hier voor het eerst op in een grote rol en geeft de plaat een wat surrealistische setting. Gezien het thema kan dat goed kloppen. Een en ander wordt versterkt door het slang-taalgebruik van Ike Willis, die een soort Amos 'n Andy-taal (populaire radio komedie begin vorige eeuw) hanteert. In ieder geval niet goed voor je Engelse spelling.
Van de plaat bestaat in het illegale circuit een set met demo's. Daarop is een heel andere versie te horen met andere stukken en bv. ook de medewerking van Thana Harris op vocalen. Opmerkelijk is een stuk als Amnerika dat met Napoleon en een zangpartij, vervolgens weer zonder die zangpartij en uiteindelijk helemaal niet de eindversie haalde. Amnerika kwam pas weer tevoorschijn bij de Yellow Shark. Zappa bleef vaak lang sleutelen aan een release voordat hij tevreden was en soms zelfs daarna nog zoals we maar al te goed weten. De Amnerika mťt Napoleon kwam terecht op Frank Zappa for President (2016), maar die viel mij wat tegen.
Won Ton On, een omgedraaide No Not Now haalde het zelfs op 12" single in een poging van EMI - de toenmalige platenmaatschappij, om Them or Us en Thing-Fish goed te verkopen. Vermoedelijk zonder enig succes.
De eerste cd-versie op Ryko maakte Thing-Fish wel aantrekkelijker qua prijs. De meest recente versie voegt daar nauwelijks iets aan toe. De toegevoegde rap van Watson in He's so Gay hadden we al in de vorige versie (die stond weer niet op de platen).
Thing-Fish kreeg nog een 'erotische' toevoeging, die was er al wel auditief, maar werd nu gevisualiseerd. Het blad 'Hustler' drukte een fotoserie af met het verhaal in de grote lijn. Nu kon Dale zich helemaal uitleven, al dan niet met haar koffertje.
Zappa kreeg niet voldoende financiŽle middelen binnen om het hele spektakel ook werkelijk on stage te brengen; zoals wel vaker werd het project in de kast bijgezet
Het werk wint aan kracht door de jaren heen, maar blijft moeilijk te verteren, misschien niet te veel over denken en gewoon genieten. Soms dan...
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT