Chris Wade, schrijver van boeken over Captain Beefheart, The Kinks en Malcolm McDowell (hoofdrolspeler in de film A Clockwork Orange), muzikant en meer, schreef twee dunne boekjes over Zappa: The Music of Frank Zappa. In deel één behandelt hij de periode 1966-1976 en in deel twee 1978-1993. De boeken op A5-formaat, 112, respectievelijk 120 pagina’s, zijn voorzien van talrijke zwart-witfoto’s. De foto’s ogen vaak verrassend ‘nieuw’, maar hadden wel even geretoucheerd mogen worden. Tegenwoordig zijn dat twee muisklikken. De voorzijden lijken enigszins op elkaar, maar verschillen in opmaak en lettertype. Eenheid was – denk ik –mooier geweest.
De boekjes hebben geen hoofdstuklijst of index, gewoon beginnen en lezen dus.

Na een korte, algemene inleiding ‘in the beginning God created Zappa’ start Wade met Freak Out. Hij behandelt elk album tot en met – in deel twee – The Yellow Shark. Enerzijds snap ik het einde, anderzijds, de boeken zijn uit 2017, en ook Wade heeft dus kennis van alle postume releases.
Of hij het zelf niet door heeft weet ik niet, maar Live at The Fillmore East, 1971 ontbreekt in de rij.

Wade beschrijft in zijn boeken wat hij van de platen vindt en doet dat met voldoende passie en dank aan zijn vader. Meestal ziet hij het anders dan ik en heeft hij het niet over in mijn optiek essentiële of andere belangrijke composities, maar iedereen mag het natuurlijk zien zoals hij/zij dat wil. Zijn teksten zijn vaak plotseling afgelopen of soms wel heel erg beknopt, vergeleken met ander besprekingen. Ik denk dan dat Wade niet goed weet wat hij dan moet schrijven of het lastig vindt. Zijn plaatvoorkeur is totaal anders dan de mijne; dat is eigenlijk best grappig dan weer, maar hij kan mij ook niet overtuigen mijn mening te herzien.
De tekst is vlot geschreven, hier en daar wat typefouten, en vooral niet al te diepgaand. Er worden weinig verbanden gelegd en idem weinig buiten de gebaande paden getreden. Enige nieuwe feit dat hier opduikt is dat Ian Underwood de oude Mothers nog twee jaar bij elkaar heeft weten te houden door aan te bieden buiten Zappa om met de band te oefenen zodat het niveau voor Zappa acceptabel was. Hulde voor die Underwood dus. Wellicht dat hij daarom ook nooit in een negatief daglicht wordt gezet? Hij is door zijn aanbod ook degene die het clownmeister-schap ‘bedacht’ heeft.

Grappig, leuk, aardig, amusant en zonder uitzondering weinig om het lijf, maar positief aan het adres van heer Zappa zijn de mini-interviews met divers volk zoals in boekje één: Carol Kaye, Bruce Hampton, Pauline Butcher, Chester Thompson, Dr Demento, Randy Brecker; en een boek twee: Lou Marini, Warren Cuccurullo, Arthur Barrow, Mike Keneally, Scott Thunes, Malcolm McNabb.

Chris Wade heeft al met al twee aardige, vooral oppervlakkige, boekjes over Frank Zappa’s albums geschreven. Door de vele foto’s en een aantal mini-interviews blijven ze interessant en blijf je eigenlijk lezen totdat je ze uithebt. Op zichzelf is dat ook wel weer knap, toch? Wie weet schrijft Wade’s dochter Lily nog ooit eens een boek met wat meer diepgang en verbanden, de interesse is er al, getuige de foto op pagina drie in deel eén.

Paul Lemmens - 2018 © pics C. Wade