1983 lp-versie



2012 cd-versie
The Man from Utopia
28 maart 1983
officiële release - 36

1983 lp-versie
A1. Cocaine Decisions
A2. The Dangerous Kitchen
A3. Tink Walks Amok
A4. The Radio Is Broken
A5. Mōggio

B1. The Man From Utopia Meets Mary Lou (Medley)
B2. Stick Together
B3. Sex
B4. The Jazz Discharge Party Hats
B5. We Are Not Alone

2012 cd-versie
  1. Cocaine Decisions
  2. Sex
  3. Tink Walks Amok
  4. The Radio Is Broken
  5. We Are Not Alone
  6. The Dangerous Kitchen
  7. The Man From Utopia Meets Mary Lou (Medley)
  8. Stick Together
  9. The Jazz Discharge Party Hats
10. Luigi & The Wise Guys
11. Mōggio

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar, vocals, ARP 2600, Linn Drum Machine
Steve Vai: impossible guitar parts (Strat & acoustic)
Ray White: rhythm guitar, vocals
Tommy Mars: keyboards
Bobby Martin: keyboards, sax, vocals
Ed Mann: percussion
Scott Thunes: bass
Arthur  'Tink' Barrow: bass, micro-bass, keyboards, guitar
Chad Wackerman: drums
Vinnie Colaiuta: drums (6 & 9)
Roy Estrada: pachuco falsettos etc.
Ike Willis: bionic baritone
Bob Harris: boy soprano
Craig "Twister" Steward: harmonica
Dick Fegy: mandolin
Marty Krystall: saxophones
------------------------------------------------------------
Vergeleken met de lp hebben alle cd's een andere volgorde, één axtra track: Luigi & the Wise Guys én overdubs voor Mōggio door Chad Wackerman.
------------------------------------------------------------

Binnenhoes bij de eerste, Amerikaanse lp-oplage. Reclame dus voor het Guitar Book én de limited edition Baby Snakes picture disc!


Extra tekening bij de 2012 cd-versie
Tekenaar/illustrator Tanino Liberatore maakte de hoes. Tanino is vooral bekend geworden door zijn stripfiguur 'Ranxerox'. Zijn tekenstijl met overdreven spierballen, veel geweld en sex past natuurlijk uitstekend bij een plaat als deze.


Z
appa en Liberatore
The Man from Utopia is de titel van een liedje uit 1955, geschreven door Donald Woods & The Vel-Aires. De medley waar hij Mary Lou als vrouw heeft is van Young Jessie. Zij geeft hem alles, maar hij is nog steeds niet tevreden. Vervolgens laat ze hem in de steek voor een rijke vent, maar dat is ook niet alles en uiteindelijk keert ze weer terug. Zo gaan die dingen.
De hoes is beter dan de inhoud. De door Tanino Liberatore verzorgde tekening is in feite het hele verhaal van Zappa in Sicilië, inclusief rellen. Dat wordt prachtig verteld op de Blu Ray: ‘Summer ’82, When Zappa Came to Sicily’. Het is met het verhaal wel, dit is het plaatje erbij.
Of ik net als Mary Lou terugkeer bij deze plaat is dan weer een andere vraag. Net als voorganger Ship Arriving Too Late is The Man from Utopia een wisselende en wederom niet erg toegankelijke plaat. De opbouw is vergelijkbaar; niet alles komt uit dezelfde periode, de oude en de meest recente bands worden 'gemengd'. Qua thematiek biedt Utopia weinig nieuws: drugs, sex en nostalgie. Anno 1983 is het niet echt schokkend meer een liedje Sex te noemen en daar een liedje over te zingen. Misschien in Amerika wel, maar hier?
Tink (de bijnaam van Arthur Barrow) maakt amok? Ik vind het een behoorlijk saai, langdradig nummer met voorspelbare en weinig originele baspatronen. Wel interessant zijn de dingen die op de achtergrond gebeuren in de percussie-sectie. ’Voor mensen die niets van het nummer begrijpen is er altijd nog de bas’, zo sprak onze voorman over No Not Now. De titel past perfect bij dit nummer; nee liever niet of niet nu.
De radio is echt stuk, de vocalen klinken saai en uitgerekt, verveeld is misschien een beter woord. Het zogenaamde sprechgesang-achtig zingen was bij Zappa begin jaren tachtig behoorlijk populair, met erg magere resultaten. Dat hij de gitaarpartij later door Steve Vai liet meespelen met de tekst is dan wel weer knap. Muzikaal is The Radio daarom aantrekkelijker. Gelukkig bleven experimenten als deze beperkt.
We zijn niet alleen met Marty Krystall. Geinig opvullertje, maar weinig om het lijf, we kennen Zappa's structuren inmiddels. Ska hoort daar nu ook bij.
The Dangerous Kitchen keuken (de UMRK?) is gelukkig vreselijk leuk zowel muzikaal als tekstueel. Dan is het weer tijd voor een nostalgische liedje en heuse meezinger. Afwisselend is het allemaal wel. Nu gaan we weer eens naar de vakbond. Herinner je nog even Chunga's Revenge en het commentaar daar op de vakbond in Would You Go All the Way?. De nieuwe versie komt uit de Broken Radio, want klinkt ook enigszins verveeld, zo van moet ik dat nu weer zingen?
The Jazz Discharge Party Hats was eigenlijk bedoeld voor ‘Chalk Pie’; een dubbelplaat met stukken uit de verdronken heks. De party heeft opnieuw spraakzang met opnieuw uitstekende begeleiding van Steve Vai. Aardig als experiment, maar om vaak naar te luisteren? Nee!
Luigi – doo-wop folks - lag nog op de plank en mocht pas bij de cd-versie meedoen. Waarom is dan weer onduidelijk. De track wordt a-capella (zonder instrumenten) uitgevoerd. Goed, maar nog niet af.
De afsluiter is Mōggio (ook voor Chalk Pie bedoeld) en dat is eindelijk het hoogtepunt van de plaat. Vroeger op kant A, nu als eind van de cd. Het is (eindelijk) een prima muziekstuk en goed uitgevoerd. Mōggio (met een streepje op de eerste o) blijft meteen hangen en is na alle omzwervingen van de liedjes hiervoor een echte verademing. De man van Utopia bleek toch gewoon van de aarde te zijn. Het is, al met al, niet een van de sterkste Zappa-platen!
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT