1972 lp-versie



1972 lp-versie mét



2012 cd-versie
The Grand Wazoo
27 november 1972
officiële release - 16

1972 lp-versie
A1 For Calvin (And His Next Two Hitch-Hikers)
A2 The Grand Wazoo

B1 Cletus Awreetus-Awrightus
B2 Eat That Question
B3 Blessed Relief

2012 cd-versie
1 The Grand Wazoo *
2 For Calvin (And His Next Two Hitch-Hikers)
3 Cletus Awreetus-Awrightus
4 Eat That Question
5 Blessed Relief

Ten opzichte van de lp zijn de nummers 1 en 2 op alle cd-versies verwisseld.

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, percussion, vocals
Tony Duran: guitar, bottleneck guitar
Janet Neville-Ferguson: vocals
Chunky (Lauren Wood): vocals
George Duke: keyboards, vocals
Don Preston: Mini-moog
Erroneous (Alex Dmochowski): bass
Aynsley Dunbar: drums
Lee Clement: percussion
Alan Estes: percussion
Robert Zimmitti: percussion
Gerry Sack: phantom tambourine
Mike Altschul: woodwinds
Earl Dumler: woodwinds
Fred Jackson, Jr.: woodwinds
Tony "Bat Man'Ortega: woodwind
Joel Peskin: saxophone, woodwinds
Johnny Rotella: woodwinds
Ernie Watts: tenor saxophone, C Melody Saxophone (the "Mystery Horn") solo on "Cleetus Awreetus Awritus", woodwinds
Joanne Caldwell McNabb: vocals, brass, woodwinds
Sal Marquez: multiple trumpets, vocals, brass
Bill Byers: trombone
Malcolm McNabb: trombone, horn, trumpet in D
Ken Shroyer: trombone, brass, contractor and spiritual guidance
Ernie Tack: brass
------------------------------------------------------------
Inside Cover



The Grand Wazoo gaat verder én zet nog een stapje verder ook waar Waka/Jawaka ophield. Als je het goed beschouwd is The Grand Wazoo meer Hot Rats dan Waka/Jawaka. Meer jazzy, meer ‘laat maar gaan’ in de solo’s en zowaar een stuk voor bij het kaarslicht: Blessed Relief. Hierbij denk ik trouwens eerder aan Twenty Small Cigars van Chunga’s Revenge, maar dat was een Hot Rats leftover en hoort er daarom bij.
Op de Grote Wazoo spelen meer mensen mee, meer uitstekende studiomusici. In die zin is het net als Waka/Jawaka een bigband-plaat met beschikbare musici. Ian Underwood doet niet op de plaat mee, maar is wel te vinden in de spaarzame live-Wazoo-band, zowel de grote als de kleine. De hoofdrol, naast Zappa natuurlijk, is weggelegd voor George Duke. Duke, jazzpianist bij uitstek, laat hier horen wat hij kan, vooral op de Rhodes-achtige elektrische piano. Opvallend is de vloeiende drumstijl van Aynsley Dunbar; die man lijkt alles te kunnen. Maar helaas voor hem, dit is de laatste plaat waarop hij meedoet.
Kijkend naar de hoes, een amalgaam van Griekse, Romeinse en Turkse stijlen, en het verhaal lezend kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat Zappa het hier heeft over de strijd van de klassieken tegen de modernen, oudheden versus uitvinders met draaipicukups en geheimzinnige machines met knopjes. Maar het is de strijd van het klassieke orkest met violen en een koor tegen pop/rock/jazz met elektrische gitaren en veel blazers. Daarmee draagt Zappa enigszins verborgen de mening van Edgar Varèse (ja daar is tíe weer) uit, want die vond dat er meer blazers, meer percussie in de muziek moest ten koste van de strijkers, want die hadden al te lang alles gladgestreken. Zappakenner Greg Russo komt de naam van Le Grand Oiseau - grote vogel. Die link snap ik niet helemaal, je zou nog kunnen denken aan Strawinsky’s L’oiseau de Feu, de Vuurvogel, maar dan snap ik het nog niet.
Opnieuw heeft Cal Schenkel een prachtige hoes gemaakt, waarop heel veel te zien is. Kijk bijvoorbeeld naar het drinkend en brakend figuur midden bovenaan de hoes. Waarom brandt de moskee? Is de gitarist dezelfde als op Ruben & the Jets in Farao-outfit? En hoeveel verschillende logo’s hebben al niet gestaan in de vallende zuil. Veel uitvoeringen hebben linksboven de naam van Zappa en zijn Mothers. De plotselinge mutatie van Uncle Meat was even een raadsel. Uncle Meat was de bijnaam van Sandy Hurvitz in de rol van Suzy Creamcheese. Nu is het een wetenschapper met een uiterlijk dat een kruising lijkt tussen Edgar Varèse en Don Preston. Op de hoes zijn we ook verwijzingen naar Uncle Meat en/of het boekje daarvan en naar Waka/Jawaka: het plantje staat ook, maar dan echt, op de hoes van de voorganger.
Opvallend is dat de volgorde van de tracks op lp-kant A omgewisseld zijn, blijkbaar vond Zappa dat toch beter, want het is daarna niet meer veranderd, zelfs niet op de 2012-versie. The Grand Wazoo begint nu dus meteen met het lange titelnummer, een heerlijke ‘blowing session’ met veel solo’s en bigband-arrangementen. For Calvin, opgedragen een Cal Schenkel, is het enige nummer met vocalen en daarmee komt eenzelfde opbouw als bij Waka/Jawaka aan het licht. Alleen is For Calvin veel meer ingepast in het stramien van de rest en daardoor minder deviant dan de twee zangnummers van Waka/Jawaka. Cletus Awreetus-Awrightus is een wat pittigere track met veel lalalalala’s en pompompon, maar dat moet het aanvallend koor voorstellen denk ik. De volgende twee tracks zijn die van/voor George Duke. Let hier ook even op wat er gebeurt in de bas- en drumsectie!
The Grand Wazoo was een kortdurend project. De grote band ging zeer beperkt op tournee, de Wazoo toer, gevolgd door een ietsje langere petit Wazoo-tour. Gelukkig zijn daar inmiddels allemaal opnamen van op cd: Imaginairy Diseases, Little Dots en Live Wazoo. De oefeningen zijn te horen op Joe's Domage. Van sommige bands kun je niet genoeg krijgen. Dit is er zo een. Maar, net als je als zappaliefhebber tevreden bent ligt verandering op de loer, want na de bigbandjazz komt een onverwachte en totaal andere sensatie.
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT