1968 lp-versie



2012 cd-versie

------------------------------------------------------------
link met:




------------------------------------------------------------
Cruisin' with Ruben & the Jets
2 december 1968
officiële release - 5

1968 lp-versie
A1. Cheap Thrills
A2. Love of my Life
A3. How Could I Be Such a Fool
A4. Deseri *
A5. I'm Not Satisfied
A6. Jelly Roll Gum Drop
A7. Anything

B1. Later that Night
B2. You Didn't Try to Call Me
B3. Fountain of Love
B4. "No". No. No."
B5. Anyway the Wind Blows
B6. Stuff Up the Cracks

* Deseri stond niet op de eerste EU-versie van Rube & the Jets
(een rechtenkwestie)

2012 cd-versie
  1. Cheap Thrills
  2. Love of my Life
  3. How Could I Be Such a Fool
  4. Deseri
  5. I'm Not Satisfied
  6. Jelly Roll Gum Drop
  7. Anything
  8. Later that Night
  9. You Didn't Try to Call Me
10. Fountain of Love
11. "No". No. No."
12. Anyway the Wind Blows
13. Stuff Up the Cracks

------------------------------------------------------------
Ray Collins: lead vocals
Frank Zappa: low grumbles, oo-wah and lead guitar
Roy Estrada: high weazlings, dwaedy-doop & electric bass
Jimmy Carl Black and/or Arthur Dyer Tripp III:  lewd pulsating rhythm
Ian Underwood or Don Preston: redundant piano triplets
Motorhead Sherwood: baritone sax & tambourine
Buzz Gardner: trumpet, flugelhorn
Bunk Gardner & Ian Underwood: tenor and alto saxes

op de 1984 mix en de 2012 approved-versie:
Jay Anderson: some new string bass tracks
Arthur Barrow: new bass tracks
Chad Wackerman: new drum tracks
------------------------------------------------------------
Is this the Mothers of Invention recording under a different name  in a last ditch attempt  to get their cruddy music on the radio?
------------------------------------------------------------
This is an album of greasy love songs & cretin simplicity. We made it because we really like this kind of music (just a bunch of old men with rock & roll clothes on sitting around in the studio, mumbling about the good old days). Ten years from now you'll be sitting around with your friends someplace doing the same thing if there's anything left to sit on.
------------------------------------------------------------
"The Present-day Pachuco refuses to die!"
Ruben Sano, June 1955
------------------------------------------------------------



inlegvel bij de eerste, Amerikaanse lp-oplage

The story of Ruben & the Jets *
RUBEN SANO was 19 when he quit the group to work on his car. He had just saved enough money to buy a 53 Nash and four gallons of gray primer. His girlfriend said she would leave him forever if he did'nt quit playing in the band and fix up his car so they could go to the drive-in and make out.  
There was already 11 other guys in the band so when he quit nobody missed him except for his car when they had to go to rehearsal or play for a battle of the bands at the American Legion Post in Chino. They are still good friends even today. The other main guys in the band; Natcho, Louie, Pana & Chuy still come over to Ruben's house on Tuesday and Wednesday to listen to his collection of Richie Valens records till the late part of the evening so they have something to hum on the way home or to Burger Lane. Some of them continue to hum & pop their fingers even the next day working in the car wash. Now that they have gotten their big break in show business each one of the main guys in the group voted at the band meeting to keep the name Ruben and the Jets not only because it sounds real fine & give it class, but also because it makes it real sharp. Ruben even likes it too & thinks its real sharp. All the guys in the band hope that you are sick & tired like they are of all this crazy far out music some of the bands of today are playing. They hope that you are so sick & tired of it that you are ready for their real sharp style of music. They are good socially acceptable young men who only want to sing about their girl friends. They want everybody to start dancing close back together again like 1955 because they know the people need love & also want to hold on to each other. Even holding hands and dance the bop & fall in love to their music. One of the main guys in the band was telling me a couple of weeks ago when we were talking about how only half of the guys in the band ever show up at the rehearsels moist of the time... "If people would just hear my plea I would give everything just to sing the songs that was turning me on in high school."

Ruben has 3 dogs.
Benny, Baby & Martha

* verhaal op de achterzijdevan de hoes

Don't say goodbye

Hoe vaak ben ik er niet geweest, zomaar op bezoek, met vakantie, of een weekend, maar vooral de zaterdagen waren speciaal; 15 km fietsen door kleine dorpjes en gehuchten, over nog stille, onverharde veldwegen en wegen waarbij je je afvroeg of er behalve de bewoners van er langs gelegen boerderijen ooit iemand kwam. En altijd weer, waar vandaan je ook kwam, doemde na zo'n 12 km de watertoren van het dorp op. Een dorp was en is het, ondanks allerlei aanpassingen. De tijd lijkt er langzamer voorbij te gaan, boeren trekken net als jaren tevoor met hun trekkers naar het land en 's zondags heerst e,r behalve de geluiden van de verplichte kerkgang in de morgen, de zo typische landerige stilte. Aan de Hoofdstraat staat het huis dat ik net zo goed ken als dat van mijn ouders. De helft van mijn leven was ik er, zo lijkt het nu. Geheel in stijl met de omgeving was het ontbreken van een televisietoestel, maar daarvoor in de plaats waren er wel twee radio's: een in de woonkamer, waar we bijna nooit kwamen, en een in de keuken, die die functie verre ontsteeg. Vroeger stond de kamerradio tussen twee ramen in, waarvan de gordijnen 's zomers vanwege de warmte bijna altijd dicht waren. Op die schitterende oude buizenradio met zijn forse luidspreker stond een echte Dual, met het onvergetelijke opschrift: stereo pick-up. Maar liefst vier verschillende toerentallen konden gekozen worden, maar behalve voor wat gekke geluidsexperimenten kwam de knop nooit van 33 1/3 af. De verbinding naar de radio werd gemaakt met een enkel bananestekkertje en zorgde aldus voor een perfect mono-geluid. Is het daarom zo verwonderlijk dat ik zo ondersteboven was van die nieuwe lp die mijn neef gekocht had: weemoedige liefdesliedjes, hartverscheurend mooi gezongen in doo-wop-stijl met de typische falsetten en gesteund door kreunende bassen, droevige tenorsaxen, prachtige ritmes en een koude-rillingen veroorzakende gitaarsolo aan het eind van het laatste nummer. Deze ode aan de muziek van de jaren 50 zou waarschijnlijk nergens anders zo goed tot zijn recht zijn gekomen als juist hier. Telkens als ik deze muziek nu hoor beleef ik haar even opnieuw zoals toen.
Frank Zappa moet het al geweten hebben, want schreef hij niet in de binnenhoes van Cruisin' with Ruben and the Jets: "Deze plaat is gemaakt door oude mannen die mompelen over die goede oude tijd. Over tien jaar doe jij dat met jouw vrienden ook."

Paul Lemmens 1996

------------------------------------------------------------

En, inderdaad, tien jaar later deed ik dat nog steeds. Zappa's onvervalste ode aan de muziek van zijn jeugd, de doo-wop en de rhythm & blues zijn voor hem wat hij met zijn Mothers of Invention voor mij is: de basis van mijn muziek. De nostalgie zat er al een beetje in want eigenlijk zou de plaat 'Whatever Happened to Ruben & the Jets' genoemd worden.
Ruben hoort thuis in het rijtje van We're Only in it for the Money, Lumpy Gravy en Uncle Meat. Zappa heeft wel eens geopperd dat hij alle tracks van die platen zou kunnen bewerken tot vier nieuwe, totaal andere albums, maar zonder de eenheid te verliezen. Dat was voor hem niet zo moeilijk, want in zijn optiek is alles één grote noot en in die zin maakte hij slechts één compositie.
Toen Ruben uitkwam was ik er meteen weg van, het verhaal uit 1996 hierboven illustreert dat. De ondoorgrondelijke wegen van de platenmaatschappijen waren me toen ook al duidelijk. Mijn neef had een klaphoes, een dansbaar inlegvel  én de track Deseri. Ik kon alleen een enkele hoes vinden zonder vel en dat meisje. Tsja.

Zappa's merkwaardige ambivalentie komt in deze plaat goed tot uitdrukking. Aan de ene kant was hij gek op dit soort liedjes vol verloren liefdes, aan de andere kant stak hij de draak met hetzelfde thema en had dat al meermalen, bijvoorbeeld op Freak Out, laten horen.
De muziek van Cruisin' is vrij simpel, ondanks een citaat van Strawinsky. De triplets op de piano zijn goed vol te houden. het extra zit hem in de laag van meervoudige drums en een prachtige volle baspartij. Tel daarbij op enkele zwoele saxsolo's (Motorheads favoriet) en je bent er.
Grappig vond ik altijd dat Zappa het stramien, zoals hierboven geschetst, bijna tot het eind volhield. Daarna kon hij waarschijnlijk niet anders en moest hij gewoon even een solo spelen. Stuff Up the Cracks is in die zin een deviante track, maar, por dios, wat een geweldig nummer en wat een geweldige gitaarsolo.
Kortom over Cruisin' with Ruben en zijn Jets niets dan goeds. Dat moest ook wel, want het was Zappa's eerste album op zijn eigen label: Bizarre Records.
Grappig feit is dat de plaat regelmatig op radiostations gedraaid werd en de dj's het een ontdekking vonden. Maar toen 'men' erachter kwam dat het hier ging om een plaat van die ugly Mothers en die Zappa, was het meteen voorbij. Zappa kreeg er veel kritiek op, maar het was uiteindelijk niet zijn probleem, want op de hoes werd het voor de goede lezers meteen duidelijk om wie het hier ging:
"Is this the Mothers of Invention recording under a different name in a last ditch attempt to get their cruddy music on the radio?"
Vanaf 1984, het cd-tijdperk, was het gedaan met de prachtige muziek van Ruben met zijn Jets. Cruisin'  kwam uit op cd en daarmee meteen de schrik. Wat klonk dit vreselijk slecht. Later bleek dat de mastertapes zo slecht waren dat er nieuwe bas- en drumpartijen ingespeeld moesten worden. Nog later bleek dat dat alleen gold voor We're Only in it for the Money, maar nu Zappa toch bezig was en het wel oké vond klinken hij maar doorging met Cruisen. Bassist Barrow probeerde Zappa nog van het bizarre plan af te houden, maar als de man eenmaal iets in zijn kop heeft... Al die mooie laagjes: weg! Al die zoete herinneringen: weg! Een goede mastertape van Money maakte veel goed, maar Ruben moest het doen met de digitale nieuwe partijen die in mijn oren niet samengingen met de analoge. Mijn 'probleem' werd opgelost in 2010. In dat jaar bracht Gail de 'Greasy Love Songs' cd uit, mét alle authentieke partijen van de échte Ruben. Ik ben haar nog steeds dankbaar hiervoor. Die andere Ruben's kwamen daarna niet meer uit de kast.
Het Ruben-verhaal kreeg nog een realistisch staartje. Want de fake-figuur, Ruben Sano, werd in het echt Ruben Guevara en met hem kwam de band Ruben & the Jets (for Real) (1973) in het leven. Ze maakten een plaatje: For Real!, met hier en daar een hand van Zappa zelf (producer én gitaar op één track).  De hoes is van Schenkel en de foto van Caraeff. Dan is een oud triumviraat compleet. Over de Zappa-bende gesproken: Jim Sherwood speelt mee op baritonsax en Tony Duran slide gitaar. For Real! klinkt aardig, maar haalt het niet bij de Cruisin' set. Op een of andere manier is deze muziek te direct.
Cruisin' with Ruben & the Jets is in 2018 nog steeds een heerlijke, nostalgische, prachtige plaat. Maar om de échte versie te horen is deze pagina eigenlijk niet geschikt, daarvoor moet je naar Greasy Love Songs. Waarvan akte!
dutch text 1996 / 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT