ROAD TAPES venue #1

      
    

Disc 1

1. The Importance Of An Earnest Attempt (By Hand) 3:44
2. Help, I'm A Rock - which leads into:
3. Transylvania Boogie 9:30
4. Flopsmash Musics 4:50
5. Hungry Freaks, Daddy 3:59
6. The Orange County Lumber Truck 20:57
7. The Rewards Of A Career In Music 3:29

Disc 2

1. Trouble Every Day 5:08
2. Shortly: Suite Exists Of Holiday In Berlin Full Blown 9:29
3. Pound For A Brown 3:13
4. Sleeping In A Jar 3:23
5. Oh, In The Sky 2:42
6. Octandre (Edgard Varèse) 7:40
7. King Kong 10:17

The Mothers Of Invention:
FZ - guitar, vocals
Motorhead Sherwood - baritone sax, vocals, harmonica, tambourine
Roy Estrada - bass, vocals
Don Preston - keyboards
Ian Underwood - woodwinds, keyboards
Bunk Gardner - woodwinds, memories
Art Tripp - drums, percussion
Jimmy Carl Black - drums, some vocals


The Mothers of '68 - en vergelijk die eens met deze:


juist ja, de hoes van Mothermania - zelfde band!

Road Tapes is met enige vertraging (het ding was al klaar in 2011) het zusje van de You Can't Do That on Stage Anymore series. Zoals Zappa in die laatste reeks uitlegt dat de goede opnames alleen worden gemaakt bij steden met professionele apparatuur, ziek of niet en dat die op lp/cd komen. Niet op cd komen die hele goede concerten die op 2- of 4 track 'guerilla recordings' staan, zoals dit concert opgenomen in "the electric icebox". Zappa speelde vaak in ijshockey-stadions, Kerrisdale hoort daar zeker bij. Het is Venue #1, wat impliceert dat er een Venue #2 komt en misschien nog wel veel meer. Graag. We gaan met dit concert terug naar 1968, dat staat luid en duidelijk op de voorzijde van het lelijke hoesje. De hele vormgeving van deze disc is wat pover, simpel en onaantrekkelijk. De postzegelgrap is geinig maar niet helemaal perfect uitgevoerd en de foto in spiegelbeeld komt linea recta van Mothermania. Lag er geen andere foto in de la? Het 'wish this was you' in tweevoud valt onder de noemer overdone, maar inderdaad, ik zou graag willen dat ik het was :-). De band is de band net na Uncle Meat en ja inderdaad Mothermania (maar dat was een compilatie) en zo'n beetje voor het eind van the Mothers of Invention (1969). In de band oudgedienden dan inmiddels met grote muzikale mogelijkheden. Dat is te horen ook. We worden welkom geheten en de sfeer zit er gelijk in met allerlei honks en snorks, alhoewel Zappa nog wat commentaar geeft op de reactiesnelheid van het publiek: "Boy, are your reflexes slow! What are you guys smoking?" Maar dan gaan ze toch echt los met Help I'm a Rock dat redelijk getrouw wordt uitgevoerd. Na een korte Boogie komt de uitnodiging naar de kapper te gaan 'live on stage' - Help I'm a Hair - en een uitleg waar je beter niet kan werken (IBM o.a. ). Het leidt ons in het experimentele segment van Flopsmash Musics. De hongerige zonderlingen krijgt dit keer een mooie sax-begeleiding. The Orange count Lumber Truck is zoals altijd in deze tijd een gevaarte op de weg: "We'd like to perform for you now a tune known to the civilized world as "The Orange County Lumber Truck," which in reality is nothing more than a cheesy bandstand medley of instrumental themes from some of our recent smash flop recordings. Some of the material presented instrumentally for the first time in Vancouver, B.C., will be heard "Let's Make The Water Turn Black," "Harry, You're A Beast," some other stuff you won't recognize, some of the music from Lumpy Gravy, and then some more stuff you won't recognize. And then we'll stop, and you'll clap, and I'll talk, and we'll play, and it'll go on over again for about another hour and a half or something like that. You got it?" Genoeg tijd voor een lang stuk met prachtige muziek en dito solo's van Zappa, Gardner, Underwood, Zappa en Preston. Na twintig minuten slaan de snorks toe en is het einde track. Gardner komt met een heel verhaal over zijn pianolesson, maar eigenlijk speelt hij liever jazz. Cdtwee dan nu. Die begint met een mooie Trouble, met Buns en een deur die dichtslaat. Dat was een ideetje van Gail, omdat er een stuk tape ontbrak, de deur als overgang naar.. (niet slecht). Het prachtige Holiday in Berlin, met een lange gitaarsolo, gaat over in een statig Pound met opnieuw een gitaarsolo en vervolgens naar een instrumentale Sleeping in a Jar. Zappa roept 'In the Sky' en Roy leeft zich meteen uit met zijn falsetto. Het lijkt het eind van het concert, er is veel applaus. Zappa kondigt als toegift een nummer aan dat ze altijd spelen als er om meer gevraagd wordt, dan weten ze tenminste dat ze nooit meer hoeven te komen spelen. Het blijkt Octandre van Zappa;s held Varèse te gaan. Zijn stuk wordt live geruïneerd. Niet misselijk, maar toch wil men - onverwacht - nóg meer. Dat wordt een lange King Kong met solo's van Underwood en Preston (tenminste dat denk ik te horen). Dan is het over; Goodnight!
Ik vind het een prachtige set en heb die ook al meerdere keren gedraaid, ik rij de laatste tijd veel naar het zuiden des lands en heb altijd deze set bij me. De muziek is nog niet zo gestileerd als de recentere en klinkt daardoor charmant amateuristisch bijna, maar er wordt op hoog niveau gespeeld. Wat ik niet snap is dat er dan zoiets bijzonders is - het wordt zelfs op 2cd uitgebracht - en bijna niemand kent dit. Het concert staat zelfs niet in de bijbel van Scott Parker; dat zegt toch wel iets. Nu ben ik niet zo bijbelvast, maar toch. Het maakt me heel nieuwsgierig naar wat er nog meer uit zou kunnen gaan komen. Zappa nam altijd alles op, dus nu is er plotseling wel heel erg veel mogelijk, de zondvloed zelfs, oh nee dat was voor 21 december, maar, maar... dat is FZ's geboortedag. Toeval? De Maya kalender maakt gewoon melding van een zondvloed aan Zappa's muziek, ha, dat is het natuurlijk.

Paul Lemmens © text december 2012