Frank Zappa for President
&
The Crux of the Biscuit

Two new Frank Zappa titles, Frank Zappa for President and The Crux of the Biscuit, will be released on CD July 15 by Zappa Records/UMe. Both releases feature previously unreleased material from the Zappa Vault.

Ha, we gaan oude tijden tegemoet. Veel Zappa's in één jaar. Deze twee had ik natuurlijk niet verwacht (wie wel?). In Amerika kosten beide cd's rond de 10 dollar. Dat is bijna voor niks vergeleken met de prijzen hier. Maar misschien zegt het ook iets over de uitvoering en krijgen we een 'cheap version'. Dat geldt zeker voor The Crux, want die komt uit - volgens de aankondiging - als Project/Object bij Apostrophe('). Geen luxe verpakking met een complete set, maar de extra's separaat. Die andere cd hadden we toch al (in x-voud). Voorlopig moeten we nog even afwachten wat we ditmaal krijgen, outtakes kunnen spannend zijn, net als live-tracks. Zelfde geldt voor de compaan-disc. Dat Middeleeuwse ensemble belooft niet veel goeds denk ik meteen. Daarbij schiet de faux-pas van die andere, barokke Zappa door het hoofd. Amnerika mét? En nogmaals Brown Shoes? We zullen zien wat het wordt. Assorted insanity? 'Afwachten en thee drinken' zei mijn moeder altijd. Laten we dat maar even doen. Ondertussen zijn we toch druk met Venue #3. Toch?

Het antwoord op de vraag ‘wat is The Crux of the Biscuit?’ is heel simpel: Money! Dat is te merken aan de twee meest recente cd’s van heer Z. Eén nog verzorgd door de weduwe (2014!), de andere door de jongste zoon. Geslaagde projecten? Mwah…

Verbijsterend in dit kader is dit citaat: “I have no idea what they even are. I’ve heard about them, but I don’t have anything to do with them. I don’t know what’s on there.” – Dweezil Zappa

De vraag doet zich nu voor wie er eigenlijk nu over die releases gaat en wie bepaalt wat erop staat. Dweezil lijkt een handtekeningenzetter zonder te lezen wat hij tekent. De rest van de familie ligt in ruzie uit elkaar. Daarmee lijkt Zappa geworden tot just another product for sale. Precies dat wat hij eigenlijk nooit wilde. Uiteindelijk draait het dan toch allemaal om geld en zijn we terug in 1967. Het visioen van toen was er een in de volgende eeuw.

Opmerkelijk is de timing van de twee platen, in mijn zomervakantie nota bene. Daar doen ze in Amerika niet aan, want er moet gewerkt worden, maar hier is dat erg irritant. Krijg je die cd’s nu nog voordat je voor de tent zit of niet? Het lukte maar net. Het eerste pakket kwam binnen als gruzielelementen; behalve de cd’s was ongeveer alles in stukken. Dank inpakker bij een niet nader te noemen Nederlands bedrijf van een grootgrutter en ook dank Nederlandse post. Na een klacht ingediend te hebben ontving ik de set opnieuw; net op tijd. Gek genoeg rijmt een vakantie voor de tent niet met de muziek van Zappa. Dat werd dan toch weer David Gilmour die die sfeer veel beter aanvoelt. Maar dat is een heel ander verhaal en andere site.
Frank Zappa for President? You betcha! We know at various times he wanted to run for office. In the spirit of the dramatic 2016 presidential election adventures comes a release that gives us a glimpse into what could have been. This album is comprised of unreleased compositions realized on the Synclavier, along with other relevant tracks mined from the Vault, with a political thread tying it all together. Don't forget to register and vote!

Tracklist:
1. Overture to "Uncle Sam"
2. Brown Shoes Don't Make It (Remix)
3. Amnerika (Vocal Version)
4. "If I Was President…"
5. When the Lie's So Big (Live)
6. Medieval Ensemble
7. America the Beautiful (Live)




“If I Was President…”
“What would you do daddy?”
”Well, smother this disc in chocolate syrup and make it all over again”.
Tsja. Wat moet je met een cd als deze? De rode loper uitleggen? Je driedelig pak aantrekken? Donald Trump erop loslaten? Zappa had iets met verkiezingen en het recht om middels te registreren je stem te laten horen. Maar om dat thema nou bij elke verkiezing weer uit de kast te trekken. Zappa was altijd erg actueel, maar kan zijn venijn helaas nu niet meer kwijt. Wat krijg je dan? Oude wijn in nieuwe zakken, zoiets. Of een bijeengeraapt zootje… We doen een rondje. De ‘Overture’ is eigenlijk meteen het beste stuk van de cd. Mooi uitgewerkt Synclavier stuk met voldoende afwisseling om de zaak boeiend te houden, maar het heeft niet de kwaliteit, de impact, de ziel - zo je wil - , van de stukken van Civilization. Dat is toch wel Zappa’s Synclavier Masterpiece. Brown Shoes in de remix. Goedkoop effectbejag zou ik hierbij willen zeggen. Zoonlief maakt dezelfde fout als pa eerder maakte met een cheep versie van Cheepnis. Niet meer de nadruk op de muziek, maar op de effecten en die knallen er dan ook manhaftig bovenuit. Wordt het nummer er beter van? Nee! Hebben we er dan wat aan? Nee! Goed, dat is eruit. Amnerika is zonder vocalen beter dan mét. Nappy mocht het proberen, maar verdwaalt hopeloos in de moeilijkheidsgraad ervan. Beetje Broadway-achtige opzet met al die stemmetjes, maar in mijn optiek ook weer teveel effect en te weinig essentie. Vergelijk het eens met de versie van Thingfish bijvoorbeeld, die versie is ietsje beter. Als Zappa vertelt is het altijd geinig om te horen wat zijn mening is. Amerika heeft in zijn optiek blijkbaar weinig nodig, we zien dat rondom deze verkiezingen volop. De twee stukken van de 88band voegen niets toe; één hadden we al in vergelijkbare versie op cd – Broadway the Hard Way – en het tweede stuk hadden we al via de downloadbundel uit 2008. Als we die ook nog op cd gaan zetten… Rest nog het Medieval Ensemble. Ook een Synclavier stuk, ditmaal uit de beginperiode, waarschijnlijk een restje Francesco Zappa. De middeleeuwen beginnen veelbelovend, maar eindigen als een op hol geslagen draaiorgel of draailier. Conlan Nancarrow wordt aangeroepen, maar het helpt niets. Zappa is duidelijk aan het experimenteren met snelheden en geluiden en dat is te horen. Geinig, goed gedaan voor en beginner, maar probeer het nog eens en dan beter zou ik zeggen. Daarmee sluiten we het 2016-USA- verkiezingsprogram af. Ondanks de kreet op het velletje erbij dat afwijken van de norm ontwikkeling mogelijk maakt doet de opzet van deze cd precies het tegenover gestelde. Die wijkt zo weinig af van de Zappanorm dat die progressie er dit keer niet inzit. Dat had wel anders gekund én gemoeten. Lukraak wat stukken uit de kelder opdiepen helpt niet mee om een cd te vormen; dat vraagt andere kwaliteiten en die mis ik hier. Zo komen we er wel achter dat Zappa niet voor niets stukken in de kelder liet liggen. Nu ze als de Holy Grail eruit gehaald worden is enige kritiek wel op zijn plek, immers niet alles is de moeite waard en soms smaakt het eten even wat minder. Doe dan liever maar een biscuitje.




sticker (nog steeds te koop...)
The Crux of the Biscuit was created in conjunction with the 40th anniversary of Frank Zappa's 1974 album Apostrophe('). As part of Zappa Records' ongoing Frank Zappa Project/Object Audio Documentary Series, it contains rare alternate mixes, live performances, and studio session outtakes. This release celebrates Zappa's iconic, Gold-certified album, which landed in the Top 10 of the Billboard 200 albums chart.


Tracklist:
1. Cosmik Debris
2. Uncle Remus (Mix Outtake)
3. Down In De Dew (Alternate Mix)
4. Apostrophe (Mix Outtake)
5. The Story Of Don t Eat The Yellow Snow/St. Alphonzo s Pancake Breakfast
6. Don't Eat The Yellow Snow/St. Alphonzo's Pancake Breakfast (Live)
7. Excentrifugal Forz (Mix Outtake)
8. Energy Frontier (Take 4)
9. Energy Frontier (Take 6 with OD s)
10. Energy Frontier (Bridge)
11. Cosmik Debris (Basic Tracks - Take 3)
12. Don t Eat The Yellow Snow (Basic Tracks - Alternate Take)
13. Nanook Rubs It (Basic Tracks - Outtake)
14. Nanook Rubs It (Session Outtake)
15. Frank's Last Words.....



Meest nieuwsgierig was ik naar de Crux, in feite een project/object van Apostrophe(‘). Dit keer geen mooie en uitgebreide set in zeehondenbontgeschenkverpakking, maar een soort basic setje. Wel wat aardige foto’s en een uitgebreid verhaal van de inmiddels als Zappadeskundige aangestelde Simon Prentis. Dank Simon. Grappig te lezen is de inzet van Tina, Debbie en Lynn, beter bekend als Tina Turner en de Ikettes. Los van wat de handtastelijke Ike Turner vond van Zappa’s gedoe met de meiden in zijn studio vind ik ze geweldig. Por dios wat een meiden en dan bedoel ik natuurlijk hun vocale prestaties. Over die lange benen hebben we het wel een andere keer. Deze cd is samengesteld volgens een verworpen receptuur van Zappa zelf. Ik ben blij dat hij – toen - tot een andere keus gekomen is, want de uiteindelijk afgeleverde zwevende komma is een stuk beter. Trouwens die komma staat voor wat je weglaat. Die crux is dus de absentie. Prachtig gegeven. Dat wat er niet is, is de essentie van de rest. Vraag maar eens na bij John Cage, of bij Storm Thorgerson. Terug naar de muziek uit de kelder. Het intro – Cosmic Debris - voegt slechts een fractie toe en is in die zin weinig relevant. Uncle Remus was eigenlijk bedoeld voor een plaatje voor George Duke, maar Zappa vond het zo goed/leuk dat hij het zelf wilde gebruiken. Dat mocht van de Duke. Hij zal eens ‘nee’ gezegd moeten hebben tegen zijn werkgever. Een pluspunt hier zijn opnieuw de dames, maar ook de piano-inzet van Duke. Down in de Dew kennen we van een oude cassette. Leuk voor erbij, maar echt als hoofdthema te zwak. Dat had Zappa heel goed door, want hij verwierp het tot B-nummer. Op deze cd wordt het echter zo’n beetje hét leitmotiv. Herinner je nog dat Eric Clapton mocht souffleren op We’re Only in it for the Money? The Cream, dat was toen wat en die Clapton ook. Maar vlak Jack Bruce en Ginger Baker niet uit. Die Bruce vond ik altijd een wat opdringerig ventje. In de jaren zestig al. Baker en Clapton waren sterke persoonlijkheden, daar moest hij tegenop boksen. Of hij daar dat irritante basspel aan overgehouden heeft? Of misschien is hij wel wat Oost-Indisch doof, want hij luistert niet naar de rest. Dit keer mocht hij met Zappa meedoen. God weet waarom, want hij heeft weinig te zeggen en bovendien zijn er scholen betere bassisten. Bruce’s partij ingespeeld op de Dew ging er dan ook snel af, die speelde Zappa uiteindelijk liever zelf in. Alex Dmochowski was zeker even met de Grote Kazoo op stap. De set vervolgt met het origineel van Apostrophe’. De negen minuten van de sessie waren op Apostrophe’ al teruggebracht naar zo’n vijf, maar nog steeds vijf teveel vind ik. Ik heb dit altijd een verschrikkelijk nummer gevonden, te hard, te veel ook, past niet in de sfeer van de hele lp en die Bruce… als de versterker wat zachter staat heb ik de neiging de muggenmepper te pakken, want je hoort de hele tijd zo’n akelig gezoem in je kamer. De solo van Zappa is ook al niet echt zijn beste. Dus wat hij ooit met die track beoogd heeft? Gek genoeg klaagde – kloeg mocht ook – hij er indertijd in de pers steen en been over. Ik had toen al zoiets van ‘dan veeg je die partij van Bruce er toch af? We leven in multisporentijd toch?’ Prachtig is Zappa’s verhaal van het ontstaan van The Yellow Snow en de rol van het pakje margarine op de pannenkoeken daarin. Leve de commercials! En dat humoristische intro leidt tot het absolute hoogtepunt van deze set: Don’t Eat the Yellow Snow/St. Alphonsos Pancake Breakfast. De band mét Underwood, Duke, Marquez, Ponty (!), mevrouw Underwood, Bruce & Tom Fowler en meesterdrummer Humphrey. Als Zappa iets ‘slows’ doet, doet hij het vaak beter. Die wat lome sfeer die hij hier neerzet, zijn verbale woorden- en lettergoochelarij, schitterend. Daar lust ik wel gele sneeuw van en zelfs pannenkoeken met margarine (alhoewel…). De negentien minuten vliegen om, want we hebben lol. Rollo ontbreekt, maar dat is in ieder geval al een dubieus verhaal. Wel niet, wel niet? Niemand weet het, maar ik mis het niet. Excentrifugal Forz is een net zo sterke track. Luister eens naar de keyboardbaspartij én naar wat de even-terug-op-de-drumstoel-zittende John – hot rats – Guerin doet. Ja? Energy Frontier is een vreemde naam voor een Zappa stuk, dat vindt Prentis ook. Maar eigenlijk is het gewoon Down in de Dew parts I-II-III of zoiets. Het nummer is alleen aardig/bijzonder door de onbekende fluitist. Wat valt op? Juist, de ingehouden baspartij van Jack Bruce. Zeker een Spoonful of Strange Brew gekregen. De twee energieke grenstracks kabbelen zo gezellig door zonder echt op te vallen. Dat geldt ook voor het ‘Bridge’’-gedeelte. De mug is terug, maar Zappa speelt beter gitaar, dat dan weer wel. Maar in al deze drie tracks ontbreekt echte crux, want daar gaat het hier toch om? Een vocaal uitgeklede versie van Cosmik Debris volgt onder het motto ’I can play the blues’. Aardige gitaarpartij, maar zonder tekst te mager. Don’t Eat the Yellow Snow in basic uitvoering: er gaat nog wel wat fout en Zappa’s stem is nog niet zo naar de voorgrond gemixt. Komt tijd, komt raad – bleek al gauw. Ruth laat horen haar ballroom te kennen. Nanook is zo’n beetje het eerdere interview op muziek gezet. Zappa roept dan dat het gelukt is en dat de tape gestopt moet worden. Maar wat is er gebeurd met zijn zweetvoeten? Is daar helemaal niets extra’s van? Prentis staat uitgebreid stil bij de tekst ervan, want die verklaart het hele gedoe met die (‘), maar waar is het extra’s? Met deze omissie is dat dus het eind van de cd. Van de negenenzestig minuten is de helft toch de moeite (soms meer dan) waard. We mogen daarom niet klagen, maar al met al vind ik het minder spectaculair dan de vorige project/objecten en ik voel nog geen aandrang om met een spandoek bij UMG in Baarn te gaan paraderen. Dat belooft nog wat voor het geval Uncle Meat toch nog eens uitkomt, ik hou mijn hart vast…

Trouwens, ze, ja die, zijn in ieder geval aardig de tel kwijt, want met drie keer nummer 102 (Crux) wordt het dringen op die plek en loopt de volgorde totaal de gazpacho in.

Paul Lemmens © text 2016