PIMP my RATS
The Sound of Music

I'm a little Lady want my Rats cashed back
Mixed some sound parts and the disc white deck
Got a little money... rock the street
Tellin' all the fans that I can't be beat
Twenny euro bill (I can't make you hate)
Meat me onna shop guys that's my date
Boys in a shirt white or black
Wanna buy the disc for a fourth period check
Crawlin' onna floor of my small Motel
Buying from a website love the way it smells: Hot Pants
Hot Spots - Hot Rats -  Hot Dogs
Hot Zone - Hot Mail - Hot Rods*
lp bizarre 1969 cd ryko  / zappa 1987 cd ryko  1995 cd zappa 2012
 
 
tracks & time
1. Peaches        3:58
2. Willie            9:29
3. Genes           8:58
1. Umbrellas     3:09
2. Gumbo       12:55
3. Camel           5:15
1. Peaches        3:37
2. Willie            9:16
3. Genes           8:29
1. Umbrellas     3:03
2. Gumbo       16:57
3. Camel           5:16
1. Peaches        3:37
2. Willie            9:16
3. Genes           8:58
1. Umbrellas     3:04
2. Gumbo       16:55
3. Camel           5:15
1. Peaches        3:39
2. Willie            9:23
3. Genes           8:57
1. Umbrellas     3:09
2. Gumbo       12:54
3. Camel           5:17
beschermhoes lp     extra foto
   
lp originele binnenhoes
 Frank Zappa: guitar, octave bass, percussion
 Ian Underwood: piano, organus maximus, flute, all clarinets, all saxes
 with
 Captain Beefheart: vocal on Willie the Pimp
 Suger Cane Harris:  violin on Willie the Pimp & the Gumbo Variations
 Jean-Luc Ponty: violin on It Must Be a Camel
 John Guerin: drums on Willie the Pimp, Little Umbrellas, It Must Be a Camel
 Paul Humphrey: drums on Son of Mr. Green Genes & the Gumbo Variations
 Ron Selico: drums on Peaches en Regalia
 Max Bennett: bass on all tracks, except:
 Shuggy Otis: bass on Peaches en Regalia
 Lowell George: Rhythm Guitar

 august through september 1969

 This Movie for Your Ears was produced and directed by Frank Zappa
 dedicated to Dweezil, Bub & Gil

    1. Peaches En Regalia
    2. Willie The Pimp
    3. Son Of Mr. Green Genes
    4. Little Umbrellas
    5. The Gumbo Variations
    6. It Must Be A Camel






lp reprise 1969 label

lp barking pumpkin 2009  back / label

lp argentina 1970  front / back / label - beneden

israëlische versie - geen klaphoes; zwartwit back

Bengt Bockman special German version lp met strikje

Bengt Bockman special German version binnenzijde
Er zijn volgens de doorgaans goed bijgehouden Discogs site maar liefst 35 versies van Hot Rats (een paar ervan links afgebeeld)  in omloop, op vinyl en cd, in diverse persingen, hoesuitvoeringen en talen, waarvan Ratas Calientes natuurlijk de mooiste is. Voor ons, normale Westerlingen, doen we het met vier op de vloer. De eerste lp-uitvoering, gevolgd door de Ryko/Zappa-cd versie van 1987, gevolgd door de Zappa Approved/Ryko versie van 1995 en nu de Family Trust versie van 2012 en deze laatste is de reden om er überhaupt iets over te schrijven. Gail’s Family/de erven Z., hebben een nieuwe deal gesloten met Universal om bijna alle Zapcd’s opnieuw uit te brengen: de stofkameditie. Feitelijk wordt er alleen geluidstechnisch iets toegevoegd aan de laatste Ryko versies. De hoesjes zijn gelijk, de versies vaak ook, maar dat is elders op de site te lezen. Waarom alleen Hot Rats hier besproken? Omdat dat de enige cd in de reeks is die deviant gedrag vertoont, terug naar de 1969-versie en een andere mix van Bernie Grundman.
Samen met Ian Underwood en enkele sessiemuzikanten neemt Zappa in augustus en september van 1969 Hot Rats op in drie verschillende studio’s: T .T.G., Sunset Sound en Whitney. Waarom daar? Omdat die studio’s op dat moment uitgerust zijn met een 16 track recorder. Dat is dan nog redelijk nieuw, de meeste studio’s werken nog met 4 of 8 track recorders. Hot Rats is vanwege de duale bezetting een plaat met lots of overdubs, vooral omdat Underwood zo’n beetje alle leidende partijen voor zowel keyboards als houtblaasinstrumenten voor zijn rekening neemt. Zappa speelt gitaar, bas en percussie. Je zou dus kunnen zeggen dat dit een duo-plaat is. Hot Rats werd een succes in Engeland en met terugwerkende kracht ook in Zappa’s thuisland. Ook wij hier, in de lage landen, waren enthousiast. Ik zelf had Hot Rats meteen bij uitkomen in 1969, maar dan wel op tape. Vroeger nam je namelijk alles op (net als je nu je MP3s en Flacs etc. gratis download) en hadden de meeste jongens spoelenrecorders thuis. Je kon nooit iets vinden op zo’n tape, omdat er soms wel vier uur muziek achter elkaar op kon. De noodzaak voor de plaat kwam pas nadat ik besloten had alle platen ook echt te kopen omdat a) ik dan ook de vaak prachtige hoezen had en b) ik tracks sneller kon vinden en c) inmiddels meer dan fan was geworden. Platen waren duur, dus het was mondjesmaat sparen en er was concurrentie van Soft Machine en Pink Floyd . Mijn vinylversie kocht ik in 1976. Dat was meteen een goede, de Reprise 44078, Duitse uitvoering en héél belangrijk: Printed by Carl v.d. Linnepe in Lüdenscheid. Ik had namelijk allang geleerd dat er nogal wat verschillende persingen van welke plaat dan ook in omloop waren en dat sommige beter waren dan anderen, het Animal Farm principe. Als Carl eraan te pas kwam was het altijd goed. Nu even voor de ware nummer fetisjisten: de 44078 kwam rechtstreeks af van de originele versie, de Bizarre/Warner/Reprise RS 6356. Op de voorzijde van mijn hoes zowel het Bizarre als Repriselabel en beide nummers: 44078 en 6356. Op de ingeperste matrix: 030926 (Side 1) en 030927 (side 2), dezelfde matrixnummers als de originele persingen (30926 en 30927). Waar het op neer komt is dat mijn vinylplaatversie niet alleen uitstekend klonk en klinkt, maar ook rechtstreeks naar de originalfassung terug gaat. Die versie heb ik ook op de pc als MP3 omzetting en die hoor ik regelmatig. Dan wordt alles anders. Vanaf 1982 doet de cd zijn intrede en moet en kan alles veel beter. Hum, beter? De eerste cd-versie van Hot Rats in 1987 was niet fijn, niet warm van geluid en erg pover van hoes. Zappa had er wel alles aan gedaan om iets goed neer te zetten, maar het aantal bits bleef een beetje achter. Voor de eerste cd-versie had hij toenmalig UMRK-huistechnicus Bob Stone aan het werk gezet. Wat lezen we namelijk op de schuine band achterop het doosje: Remixed from the original multi-track masters with added material from the original sessions. In concreto betekende dat wat aanpassingen: de meeste stukken zijn iets korter in tijd, de zoon van mijnheer Green Genes raakt een maat kwijt, er is over het algemeen een iets andere geluidsmix, maar opmerkelijkst is dat The Gumbo Variations zijn uitgebreid met zo’n vier minuten. De sessie start niet precies, dat doen sessies zelden, nu krijgen we de aanvang erbij. Leuk, maar de kracht van het abrupte begin die het nummer had is er zo wel een beetje af. Dit noemen we vooruitgang. Toch? Wisten wij veel dat het geluid vele malen beter kon en dat we werden afgescheept met een 12 of 16-tal bits. Nu we op 24 bits zitten weten we wel beter en nu is het eind van het cd-tijdperk in zicht en moeten we alles gaan downloaden als zwak aftreksel van het origineel. We dwalen af. De opmerking “added material’ is een beetje cynisch; er is in de beroemde kerkers genoeg ander extra materiaal van de Hot Rats sessies, waarom die niet ge-add? Vragen kan een mens hebben. Dan, in 1995 komt er een nieuwe deal en een betere versie. Opnieuw zijn de tijden gecorrigeerd, Genes lijkt zijn maat terug te hebben, want is nu weer dertig seconden langer. Opmerkelijk is dat de1987 digital remix ook gedaan is door Bob Stone. Is er dan wel iets veranderd is dan de terechte vraag. Daar lijkt het eigenlijk niet op, ja het geluid is voller, warmer, maar dat is een bit-kwestie, maar voor de rest. Nog steeds blijf ik zitten met twee versies, de originele en nu dan deze. Ik heb geen voorkeur, maar gebruik ze naast elkaar, de een op de pc, de ander op de ouderwetse audio set. Het enige extraatje is een foto van Zappa die vierhandig (ontdek Christine Frka) speelt met een TV-antenne. Visueel gezien lijkt deze versie het meest op de lp-versie, maar daar was Ryko toen ook alles aan gelegen. Zo genieten we jarenlang ongestoord van onze muziek. Links en rechts worden Immersion sets tevoorschijn getoverd met beter geluid, dozen vol van andere bands met beter geluid ne bij de erven Z. komt mondjesmaat een doosje, setje van bijvoorbeeld Freak Out (MoFo), We’re Only in it for The Money en Lumpy Gravy (Lumpy Money) en Ruben & the Jets (Greasy Love Songs). In deze geest verwachtte ik Uncle Meat en Hot Rats ook wel, maar die vlieger ging niet op. Wat we wel kregen is de 2012 editie, met volgens de dot com site beter geluid en nog betere vormgeving: “we zijn er met de stofkam doorheen gegaan.” Oh? Wat lezen we nu bij Hot Rats op het dooske: source: original 1969 analog master remastered by Bernie Grundman in 2008! Huh? 2008? Wots the deal baby? En waarom alleen Hot Rats door Bernie en de rest van de plaatjes door Bob Ludwig of Doug Sax. Was er een ander plan met die hete ratten? Lag dat er dan al VIER jaar geleden? De andere mixen zijn recent (2011-2012) gedaan. Vragen, vragen en een diepe zucht. Goed de 1969 versie, kijk eens naar de tijden dan, die liggen inderdaad héél dicht bij de 69-versie. Toen hadden ze analoge klokken, nu digitale, dus iets preciezer; geringe afwijkingen mogen. Overigens is de vormgeving overwegend hetzelfde als bij de laatste Ryko-versie, maar niet authentiek, de vinylplaat is toch anders en de Rykoversie wint daarom. Ook nieuw is een foto van de oude beschermhoes. In de Bizarre versie zat om de plaat een foto van de bazen van Bizarre Records: Zappa en Herb Cohen en een geinige tekst. Kijk eens naar wat er met Cohen gebeurd is: BLUR, oftewel weggevlekt; moet je maar geen geld jatten. Maar deze actie is ook wel weer flauw, beetje USSR-achtig; je kunt de geschiedenis immers niet uitwissen. . Minder blij ben ik met de kwaliteit van het drukwerk dat gewoon abominabel slecht is(ik heb zes jaar in een drukkerij gewerkt, dus ik weet er iets van). En dan mag de cd gedraaid. En dan hebben we te maken met een heuse verrassing: de 2008-mix klinkt verdraaid goed. Duizend bommen en granaten, dat is wel erg goed en met stijgende verbazing en gespitste oren blijf ik gekluisterd zitten aan mijn boxen. Dat had ik niet verwacht, Dit lijkt wel heel erg veel op mijn vinylplaat. Gauw de Ryko versie opgezet. Mmm die klinkt ook wel goed. Meer diepgang? Nog eens de 2008/2012 versie. Prachtig geluid opnieuw die verrassing; licht en transparant zou ik het willen noemen. Ik kan kapitein Haddock er nog wel eens bijhalen, maar die kan toch niet verhullen dat deze jongste versie de oudste dicht benaderd. Het geeft niet echt antwoord op alle vragen, maar één ding is zeker, we hebben er een goede versie van Hot Rats bij. Zoals Gail in haar vragenuurtje op de site al opmerkte: “ this is the 2008 Bernie Grundman Re-master – which mostly resembles the original 1969 mix. You will love it.” Ja, daar heeft ze gelijk in. I Love It, it is The Sound of Music! Nee, die Tripp of was het Trapp is een andere. Alles overdenkend zou deze cd versie wel eens mijn favoriete kunnen worden. Nu klinkt Little Umbrellas weer zoals ik de parapluutjes ken. En dat waren niet zomaar pluutjes, kijk maar eens naar de naam van deze site!



dutch text © paul lemmens august 2012
some pics © ZFT
* words based on Willie the Pimp:
Paul Lemmens - © august 2012