2009 / 2017 cd-versie

Philly '76
15 december 2009
officiële release - 86

2009 / 2017 cd-versie
disc 1
  1. The Purple Lagoon
  2. Stinkfoot
  3. The Poodle Lecture
  4. Dirty Love
  5. Wind Up Workin’ In A Gas Station
  6. Tryin’ To Grow A Chin
  7. The Torture Never Stops
  8. City Of Tiny Lights
  9. You Didn’t Try To Call Me
10. Manx Needs Women
11. Chrissy Puked Twice * (aka Titties ‘n Beer)

disc 2
  1. Black Napkins
  2. Advance Romance
  3. Honey Don’t You Want A Man Like Me?
  4. Rudy Wants To Buy Yez A Drink
  5. Would You Go All The Way?
  6. Daddy Daddy Daddy
  7. What Kind Of Girl Do You Think We Are?
  8. Dinah-Moe Humm
  9. Stranded In The Jungle
10. Find Her Finer
11. Camarillo Brillo
12. Muffin Man
13. Outro: The Purple Lagoon

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, vocals
Ray White: vocals, rhythm guitar; cowbell
Eddy Jobson: keyboards, violin
Bianca Odin: keyboards & vocals
Patrick O'Hearn: bass, vocals
Terry Bozzio: drums, vocals

------------------------------------------------------------
We're proud AGAIN! That's right. Another concert  on 2 discs with stuff that happened on stage that's unforgettable. Probably the Spectrum Theater in Philadelphia show from 29 October 1976.
------------------------------------------------------------
* Chrissy Puked Twice werd later veranderd in de ons meer bekende song: Titties ‘n Beer!
------------------------------------------------------------

Zappa - O'Hearn


O'Hearn - Odin


Zappa - Odin
Philly '76 is de vierde in een reeks complete concerten op Vaulternative Records. Deze is ter ere van Zappa’s negenenzestigste verjaardag zelfs. Natuurlijk is het weer een bijzondere cd, want tijdens dit concert horen we Bianca Odin, oftewel Lady Bianca. Net als Norma Jean Bell (zie Joe’s Menage) speelde ze maar kortdurend, een paar weken ook, bij Zappa. We hoorden haar voor het eerst op You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 in het liedje Wind Up Workin' in a Gas Station. Nu een compleet concert. De reden van opstappen is wat onduidelijk; er waren blijkbaar serieuze meningsverschillen met Zappa, maar er gaan ook geruchten dat ze moeite had met de niet altijd erg frisse teksten. Lady Bianca is duidelijk van de blues en heeft dan ook een heel eigen en succesvolle carrière op dat vlak.
De cd zou eigenlijk op Zappa’s verjaardag, 21 december verschijnen, maar kwam al op 15 december uit. Door transport ontving ik hem net voor oudjaar. Wat een manier om het oude jaar af te sluiten! De verpakking is er een als voorbeeld voor de brede school: geschiedenis, ‘Declaration of Independence’, de bedreigde flora en fauna, een stuk aardrijkskunde als het gaat om de staten van Amerika (gaan we ze nu allemaal sparen - hoeveel moeten we er nog dan?) en natuurlijk de bekende en weinig heldere uitleg in de binnenhoes.
Leuk is het verhaal van Bianca die laat weten hoe ze het spelen in de band ervaren heeft. Moeite met Zappa's teksten - aldus de bekende roddel - ? Ik merk en lees er niets van.

Philly laat zich samenvatten als een vooral erg soulfulle en funky Zappa-cd. Met name de rol van bionic Bianca valt op; aangeefster van vele vocale intermezzi, die mooi ondersteund worden door de Fender Rhodes. Opvallend is haar grote stembeheersing. Dat geeft een nummer als Black Napkins een heel nieuwe - kippenvel -benadering.
Sta eens even stil bij dit feit: als Philly op lp was uitgebracht (toen, ja!) was Black Napkins (hier bijna negentien minuten lang) één hele plaatkant! Het blijft een prachtig nummer en verveelt geen seconde. Ook prachtig is de uitvoering van You Didn't Try to Call Me; het enige echt oude nummer op deze cd, met opnieuw Bianca in een belangrijke vocale hoofdrol. Overigens klinkt dit, net als What Kind of Girl, echt anders als een vrouw het zingt, al was het maar vanwege de verwisseling van rollen daardoor.
Tussendoor raakt de band 'Stranded in the Jungle', een nostalgische ode aan het liedje uit 1956 (prachtig jaar!) van The Jay Hawks.
Al luisterend naar dit concert vind ik dat het vrouwelijke, vocale element - en dan bedoel ik dat muzikaal - veel vaker in Zappa's totale werk toegepast had mogen worden; het geeft zijn muziek een nieuwe dimensie. Andere opvallende muzikale rollen zijn er voor het ritmetandem; Patrick O'Hearn bast dit hele concert, zelf gestoord door stroomuitval, fenomenaal, Terry Bozzio's drumwerk is niet alleen constant aanwezig, maar ook constant precies zoals het op dat moment past, van heel subtiel tot heel krachtig, dwingend bijna. Prachtig! Minst opvallend is Eddy Jobson. Dat had ik al eens eerder ontdekt. Een goede diender, maar met slechts een kleine vioolsolo in Black Napkins toch niet echt voluit in de spotlights. Wel is hij goed in synthetische tussenwerpsels.
Oudje Zappa, het is een erg jonge band om hem heen, heeft er duidelijk zin in, hij kletst er lekker op los richting publiek "What a nice shirt.." en laat een aantal inspirerende solo's horen. Natuurlijk komt de poedel, een populaire hond in deze periode, even langs, net als Chrissy, die hier overigens moet overgeven na het gebruik van verdovende middelen. City of Funky Lights is geweldig. Eigenlijk kan ik zo wel doorgaan, want Philly is gewoon een fantastische cd. Opvallend vind ik het grote gemak en in zekere zin de 'normale' logica waarmee de nummers in elkaar overlopen.
We eindigen met een heuse meezinger, the Muffin Man. makkelijk want de gastheer vertelt wat de tekst is. Kopen en meezingen!
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT