link met:

Orchestral Favorites 40th Anniversay
30 augustus 2019
officiële release - 113

2019 cd-versie

disc 1
Original album (40th remaster)
1. Strictly Genteel
2. Pedro’s Dowry
3. Naval Aviation in Art?
4. Duke of Prunes
5. Bogus Pomp
Bonus track:
6. Strictly Genteel (Keyboard OD Version)

disc 2
bonus tracks:
1. Show Start/Bogus Pomp Explained
2. Bogus Pomp
3. Revised Music for Low-Budget Symphony Orchestra
4. The Story of Pedro’s Dowry
5. Pedro’s Dowry
6. The Story of Rollo
7. Rollo

disc 3
bonus tracks:
  1. Black Napkins Instructions
  2. Black Napkins
  3. Dog/Meat
  4. The Players
  5. Naval Aviation in Art?
  6. “Another Weirdo Number”
  7. Lumpy Gravy (Extract)/Improvisation
  8. Evening at the Hermitage
  9. “A Special Guest Artist”
10. Duke of Prunes
11. “Absolutely Disgusting”
12. The Adventures of Greggery Peccary
13. Strictly Genteel
Frank Zappa: guitar, conductor, composer
Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra:
Michael Zearott: conductor

Terry Bozzio: drums
Dave Parlato: bass
Alan Estes: percussion
John Bergamo: percussion
Emil Richards: percussion
Tom Raney: percussion
Mike Lang: keyboards
Ralph Grierson: keyboards
Ian Underwood: keyboards
Bill Mays: clavinet
Bobby Dubow: violin
John Wittenberg: violin
Pamela Goldsmith: viola
Jerry Kessler: cello
Lou Anne Neill: harp
Gene Goe: trumpet
Malcolm McNab: trumpet
Roy Poper: trumpet
Bruce Fowler: trombone
Jock Ellis: trombone
Kenny Shroyer: trombone
Dana Hughes: bass trombone
Don Waldrop: tuba, contrabass trombone
Arthur Briegleb: French horn
David Duke: French horn
Todd Miller: French horn
Bob Henderson: French horn
David Shostac: flute, tenor sax
Gary Foster: 2nd flute, sax (and doubles)
Ray Reed: flute, alto sax
Victor Morosco: clarinet, alto sax
Jay Migliori: clarinet, tenor sax
Mike Altschul: bass clarinet, baritone sax
Earle Dumler: oboe, English horn, bass oboe
John Winter: oboe, English horn
David Sherr: 2nd oboe, tenor sax
Joann Caldwell: bassoon
Bobby Tricarico: bassoon, contra bassoon
Tommy Morgan: harmonica
and not on record:
Don Van Vliet: soprano sax (on "Strictly Genteel-outro")
Opgenomen: Royce Hall, UCLA, September 18-19, 1975
Orchestral Favorites maakt deel uit van de oorspronkelijk geplande Läther 4lp-box. Voor meer info hierover kijk bij Läther.

Zappa conducting: Royce Hall, 1975

Van de website van Zappa.com/UMe:

Three-disc deluxe edition includes original album remastered from master tapes plus recording of previously unreleased two-hour concert, extensive liner notes and newly created cover art.

When Frank Zappa’s Orchestral Favorites was eventually released in 1979 as part of fulfilling his contract with his contentious former label, the album was dumped into the world along with several other titles without the legendary musician’s permission or quality control. It did not include liner notes or credits and the artwork and audio wasn’t approved by Zappa who publicly criticized it as not being up to his standards. As a result of not receiving any promotion, it was quickly relegated to the bargain bin shortly after its release.

Four decades later, in celebration of the long-beleaguered album’s 40th anniversary, the Zappa Family Trust is righting this wrong and presenting Orchestral Favorites with the audiophile detail and respect it deserves to commemorate the historical event that took place at UCLA’s Royce Hall in September 1975 where the compositions were recorded. On August 30th, Zappa Records/UMe will release a 40th anniversary 3CD deluxe edition featuring brand new proper hi-fi transfers of the original tapes, a newly created cover, and extensive liner notes from Zappa Vaultmeister Joe Travers and former Zappa bandmate Terry Bozzio who recounts performing at the concerts and provides some unique illustrations for the collection. The beautiful packaging includes proper musician credits for the first time and a wealth of stunning rare and never-before-seen photos of the event from the estate’s archives.

Produced by Ahmet Zappa and Joe Travers, the comprehensive collection will include the original album plus the entire evening performance from September 18, 1975 spread across two additional discs. After extensive searches in the Vault, the elusive master tone reel, the essential component that contains the alignment tones that help set up the playback of the master tapes that Zappa reportedly did not provide when he turned in the album, was found, allowing the Zappa Family Trust to present the audio as originally intended. Coupled with new hi-res transfers from the original tapes and mastering by Bob Ludwig, the music sounds the best it ever has. The bonus concert features brand new 2019 mixes by Craig Parker Adams from the original 2” 24-track masters. The digital deluxe, which mirrors the 3CD version, includes an instant grat download of a first-time available version of “Revised Music For Low-Budget Symphony Orchestra.”

In September 1975, in between trying out new band members and preparing for tour, Zappa scheduled an event at UCLA’s Royce Hall. Using his own budget with funds from the surprise hit single “Don’t Eat The Yellow Snow,” he hired a roughly 37-piece orchestra with the intention to hear his orchestral music played. As Travers details in the liner notes, “Frank supervised everything, hired sound and lights, mixed the front of house sound at times, conducted the orchestra on occasion, and played guitar with them. The program repertoire consisted of complex and challenging music that originates from all time frames of FZ’s career. Older themes that predate the original Mothers Of Invention, to brand new pieces hot off the pen, mixed in with some good ol’ FZ directed improvisation.”

The Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra was conducted by Michael Zearott and made up of various live and studio musicians, most of which who had previously worked with Zappa on one of his many projects. They were assembled with the help of Mike Altschul and Earle Dumler who played on The Grand Wazoo and Waka/Jawaka albums. Other familiar names included: Bruce Fowler, Dave Parlato, Ian Underwood, Malcom McNab and Terry Bozzio. Zappa and the orchestra rehearsed for several days, had an afternoon recording session and performed two shows in two nights.

The original album was derived from recording sessions in the afternoon without an audience which was then meticulously edited together by Zappa using a razorblade. Highlights from the record include “Strictly Genteel,” part of the finale piece from 200 Motels, the new composition “Pedro’s Dowry,” a song Zappa wrote instead of going on vacation and famously exclaimed upon completion, “that’s the best vacation I ever went on,” and the first appearance of the megacomposition “Bogus Pomp.” The bonus content on the deluxe edition is filled with nearly two hours of previously unreleased material and contains the entire evening performance from September 18, 1975 complete with Zappa’s song introductions and stories. Some of the many standouts include an off-the-cuff version of the classic “Black Napkins,” an on-the-fly attempt of “The Adventures of Greggery Peccary,” and the kind of exciting improvisations that became one of Zappa’s trademarks.

Zappa re-worked Orchestral Favorites for CD in 1991 and it has subsequently been reissued several times after his death but with the new master finally matched to the project tone reel, this is the first time the album has ever been presented how the late, great artist intended. Sounding better than it ever has, fans can enjoy this special and historical event in Zappa history in a new way, with the Royce Hall performances sounding as fresh as they did 44 years ago.

bestel hier:


Verrassing, zomaar een 3cd set van de orkestrale favorieten mét nieuwe foto's. Geremasterd ook maar weer eens. Heel veel extra tracks, het complete concert van één dag, waar ik best nieuwsgierig naar ben. Vooral om te ontdekken waarom die nooit de oude lp gehaald hebben. En ook om te ontdekken hoe de werken in het echt geklonken hebben, want heer Z. heeft behoorlijk zitten snijden en plakken. Mooi vooruitzicht dus! In ieder geval bevalt de voorkant me al goed.

Muziek die in je hoofd zit willen horen. Wie wil dat nu niet. Zappa had er erg veel geld en moeite voor over om zijn muziek te kunnen horen. Met de verdienste van zijn ‘hit’ ‘Don’t Eat the Yellow Snow’ huurde hij een groep musici, een ruimte en regelde alles wat nodig was om de muziek uit zijn hoofd te krijgen. Die musici waren oude getrouwen en/of uitstekende studiomusici. Over het slagwerkgedeelte vertelt Terry Bozzio wat aardige anekdotes in zijn tekstuele bijdrage.

17-18-19 september 1975 is het zover. Het orkest, voor de gelegenheid omgedoopt tot: ‘The Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra’ staat of zit gereed om te beginnen. Er is echter geen geld of tijd meer voor een programmaboekje, waardoor tot op heden niet (meer) duidelijk is wie er nu op dat podium zitten of staan. Veldonderzoeker en naslagwerkschrijver Charles Ulrich heeft zijn best gedaan daar achter te komen en wordt daarvoor in het boekje bedankt. Zijn lijst is bijna in zijn geheel overgenomen. Er is een enkele wijziging. Vergelijk de lijst op deze pagina maar eens met die van de eerste versie van Orchestral Favorites.

Op het programma in ieder geval: Strictly Genteel, Pedro’s Dowry, Navan Aviation in Art?, Duke of Prunes en Bogus Pomp. Daarnaast nog wat deviante verrassingen zoals Revised Music for Low-budget Symphony Orchestra, Rollo, Black Napkins, Dog/Meat, Lumpy Gravy en The Adventures of Greggery Peccary. Een vol programma dus. Zoals vaker bij heer Zappa werden sommige stukken voor de gelegenheid bewerkt, andere special geschreven en weer anderen waren niet af en/of werden ter plekke geïmproviseerd uitgevoerd. Allemaal goed.

Vroeger kregen we de plaat als een soort crisisplaat tot ons. Later de met equalizers bewerkte, gespiegelde audioversie van Zappa zelf en nu de halve familieversie. Die laatste laat horen hoe het echt geweest was toen in september. Het is een ooropener!

De eerste cd kennen we tot liedje zes. Mooi opgepoetst en glimmend en nu volgens de norm. Dat hadden we wel eerder willen hebben. Maar iets met tijd en geld en rechten. De bonus op deze schijf is ‘Strictly Genteel’, de keyboardoverdubversie van Tommy Mars uit 1978. Mars was er drie jaar eerder niet bij, maar sleutelaar Zappa leek het een aardig plan de track te bewerken. Nabewerking zorgt er bijna altijd voor dat het anders dan authentiek klinkt. Dat is hier ook zo. Mars’ partijen staan wel erg op de voorgrond, net als de wat bombastische uitspattingen. Het synthesizergeluid matcht niet echt. Leuk, aardig gedaan en bedankt.

Voor het meer interessante werk moeten we zijn op cd 2 en 3. Zappa begint met een welkomstwoord waarin hij meteen maar vertelt dat de show van vanavond anders is dan die van gisteren en dat je nooit weet wat er gebeurt. Dat had hij niet hoeven vertellen, want dat is zo ongeveer de norm bij hem, toch? Vanavond wordt er in ieder geval opgenomen en Zappa legt uit waar Bogus Pomp over gaat en doet dat met geluidsillustraties van zijn stem. ‘Fun’ is hét woord van de avond. Na een lang verhaal vertelt hij dat hij naar de mixing console gaat om het geluid in de hand te houden. Bogus Pomp is inmiddels bekend; een mooi werk, typisch Zappa. Maar wel een werk nog in de groei.
Revised Music etc. kennen we in allereerste instantie van de lp van Jean-Luc Ponty ‘King Kong’ uit 1970 (zie elders op deze site). Mooie versie dit keer.
Pedro’s Dowry wordt gedirigeerd door Zappa. Een ballet, maar met te weinig geld om het uit te voeren. Jaja. Zappa verklaart het liedje aan de zaal, met veel humor natuurlijk. Dat is dan in tegenstelling met de muziek die toch wel heel serieus klinkt.

Nog meer fun op de derde disc. De host, Zappa, kondigt nu de beloofde deviantie ten opzichte van de show van gisteren aan. Dat wordt ‘Black Napkins’. Een stuk dat zo simpel is dat hij het nog niet eens heeft opgeschreven en het orkest nog niet heeft uitgevoerd. Dan volgen enkele vocale instructies – lalalala – en barst de big-band, pardon, orkest, los. Hoe dan ook uitgevoerd, het is en blijft een geweldig nummer. Zappa speelt gitaar, dat verhoogt de stemming alleen maar. Geweldige solo, opgefokt door de avond natuurlijk.

Terug naar het verleden met Dog (Breath)/(Uncle) Meat. Alweer zo’n mooie versie. Zappa besluit nog de spelers zich te laten voorstellen, maar dat idee strand in de hectiek. Dan maar ‘Naval Aviation in Art’. Weinig applaus, want men kent het nog niet. Een kort, stil, stuk. Gezien de volgorde van de show meent Zappa dat het publiek wel een ‘weirdo’ nummer aankan en geeft ze een stukje ‘Lumpy Gravy’. Hij had maar tijd om 50 maten uit te werken, de rest wordt geïmproviseerd. Uiteindelijk past dat allemaal heel goed onder de paraplu van sju (jus). Lumpy Gravy is natuurlijk de som der gedeelten en die vlieger gaat hier ook op.

‘Evening at the Hermitage’ is een percussierijk stuk met synthesizers en publiekparticipatie. Altijd leuk. Luid applaus natuurlijk, want je mag zelf meedoen.
‘Duke of Prunes’ wordt uitgevoerd met een speciale gast, Tommy Morgan. Morgan speelt mondharmonica. Morgen komt echter niet boven het geweld van het orkest uit en zakt daarom weg, zelfs in de eindmix. Jammer voor Morgan.
Voor het laatst komt gastheer Zappa aan het woord. Er is nog wel wat muziek, maar nog niet goed genoeg geoefend, de mix niet optimaal. Het publiek mag stemmen of ze wel of niet iets ‘absolutely disgusting’ willen horen. Bij Zappa: graag natuurlijk. Je bent wel gek als je ‘nee’ zegt. Daarmee verdienen ze de avonturen van Greggery Peccary, de ‘stenopool section’. Er wordt nog wat in gereedheid gebracht en dan begint het spul. En dat walgelijke stuk klinkt me toch goed! Halverwege is er een kleine ingreep of correctie, maar dan pakt iedereen het thema weer op. Het is niet allemaal perfect, maar “wat de hey”.
De afsluiter is terecht de afsluiter: Strictly Genteel. Alleen is de tape op, of niet op tijd gewisseld of aangezet. Daardoor missen we de saxvariaties van Don van Vliet die inmiddels als gast was komen opdraven. Dat zien we niet op de cd, maar horen het helaas nu ook niet. Het stuk loopt dan ook gewoon plotseling af. Einde cd. Het is een keus zullen we maar zeggen. Er zijn genoeg bootlegs in omloop met het complete eind. Dat stukje hadden ze kunnen inlassen en wat opkalefateren. Mij had het niet uitgemaakt dat het niet helemaal perfect is of was. We zaten immers toch al in de absoluut stuitende sectie.

Daarmee zijn we aan het eind van het programma en aan het eind van dit stuk tekst. De verjaardagseditie van Orchestral Favorites heeft veel glans, wat kersen op de taart en behoeft de nodige felicitaties, maar dan wel van ons; de luisteraars. Als Zappa niet zo akelig Pietje Secuur was hadden we dit misschien wel eerder gehad, nu lezen we zelfs dat hij dit nooit had willen uitbrengen omdat het niet aan zijn torenhoge standaard voldeed. Eisen stellen is prima, maar soms, regelmatig zelfs, overschatte hij de fan. Die wil soms best wel wat minder voor meer. Hoe dan ook, hartelijk dank maar weer dat we mogen meegenieten van een onvergetelijke reeks concerten in een verdiende uitvoering en dito verpakking. Deze favorieten zijn nu ook de mijne.
dutch text 2019 Paul Lemmens © pics etc. ZFT/UMe