1975 lp-versie



2012 cd-versie
One Size Fits All
25 juni 1975
officiële release - 20

1974 lp-versie
A1. Inca Roads
A2. Can't Afford No Shoes
A3. Sofa No. 1
A4. Po-Jama People

B1. Florentine Pogen
B2. Evelyn, A Modified Dog
B3. San Ber'dino
B4. Andy
B5. Sofa No. 2

2012 cd-versie
1. Inca Roads
2. Can't Afford No Shoes
3. Sofa No. 1
4. Po-Jama People
5. Florentine Pogen
6. Evelyn, A Modified Dog
7. San Ber'dino
8. Andy
9. Sofa No. 2

------------------------------------------------------------
Those who plays this:
Frank Zappa:
lead guitar, vocals 4, 5, 9, bg vocals
George Duke: all keyboards & synthesizers, lead vocals on 1-8-9, background vocals
Napoleon Murphy Brock: flute, sax, lead vocals on 5, 8, background vocals
Chester Thompson: drums, gorilla victim
Tom Fowler: bass (when left hand is not broken)
James "Bird Legs" Youman: bass on 2
Ruth Underwood: vibes, marimba, all percussion
Johnny "Guitar" Watson: flambe vocals on 7, 8
Bloodshot Rollin' Red (Captain Beefheart): harmonica when present

------------------------------------------------------------
The basic tracks for Inca Roads and Florentine Pogen were recorded live at KCET TV, L.A. during the production of our TV-special. The guitar solo in Inca Roads was recorded live during our 1974 concert in Helsinki, Finland.
This album was produced between December 1974 en April 1975, simultaneously with our next album, coming soon.
------------------------------------------------------------


One Size Fits All, een kreet uit de mode-industrie; voor sommigen te klein, voor anderen te groot en voor een klein deel precies passend. Je zult maar geluk hebben. Ik had indertijd (1975) grote moeite met dit album. De redenen: het geluid was, vergeleken met de vorige drie albums (Over-nite Sensation, Apostrophe(‘) en Roxy & Elsewhere) te clean, te zakelijk. Bovendien vond ik het album commercieel. Het ontbrak mij aan de bekende diepgang en het klonk allemaal iets te gemakkelijk voor de verwende oren. Dit lag wel heel ver af van Freak Out bijvoorbeeld.
Inca Roads was eigenlijk meteen het hoogtepunt, Florentine Pogen wel oké en dat gold voor beide Sofa’s ook. Evelyn a Modified Dog vond ik dan wel weer grappig en op een of andere wijze weer deviant genoeg om interessant te zijn, Daarna paste het kleedje niet meer. Hoe ik ook trok aan de stof, de rest bleef onder de maat. Populaire meezingers, gemaakt om populair te blijven zo griefde ik. Nee, dit was allemaal ietsje te ver van het toch al grillige Zappapad.
Tot mijn verbazing, eerlijk gezegd eigenlijk ook weer helemaal niet, werd nu juist deze plaat populair in mijn vrienden- en kennissenkring. Dit plaatje was volgbaar, stretchtbaar dus, niet zo complex. Ik hield juist van complex en riep dan ook. "Deze is niet echt hoor", maar zonder enig resultaat.
Knap vond ik dat FZ een solo uit een concert pakte en plakte op een ander nummer. Later bleek dat Xenochrony te worden genoemd. Nog weer later was dat ongeveer de standaard in Zappa's werk en nog weer vele, vele jaren later konden we de solo horen zoals die ooit in het echt was voorgekomen (You Can't Do That On Stage, vol. 2 - The Helsinki Concert).
Inca Roads is anno 2018 (nu ik deze pagina weer eens opnieuw maak en de tekst aanpas) nog steeds prachtig en neemt een hoge vlucht door George Duke's spel en zang. Vernuftig nummertje. Dat je ook in 2012 (nieuwe cd-versie) nog steeds geen bruine schoenen kan kopen, ach... Het blijft een niemendalletje. Ondanks de indrukwekkende verschijning op de voorzijde van de hoes is Sofa, het liedje, wat verloren geraakt. Live echter werd het een tijdlang een populaire song die vaak King Kong-achtige lengtes kreeg. Grappig in dit kader was dat Zappa dat nummer jaren eerder onder de naam ‘Divan’ in allerlei plaatsen van passende, lokaal gebonden (de folklore zeg maar), teksten voorzag. In Rotterdam werd dat in 1971 (!) "Geef mij wat vloerbedekking onder deze vieze vette, zwevende sofa", gezongen in het Nederlands, jawel!
Een flanellen pyjama is zelfs in de winter te warm en net als het liedje erover nogal saai en ook de maat te groot.
Florentine Pogen werd bij vele toekomstige bands een terugkerend nummer. Nog steeds komt het wat 'vermoeid' op mij over. Misschien een zekere moeheid in het voortgaan? Dan Evelien, de gemodificeerde hond; Ik vond het meteen prachtig en heb de tekst proberen te vertalen. Dat lukt natuurlijk nooit, wat wil je met zo'n hond. Maar schik had ik er wel mee. San Ber’dino en Andy waren (zijn?) de twee tracks die van mij meteen van de plaat af mochten. Ze worden gezongen door Zappa’s oude gitaarheld Johnny Watson. Fijn hoor, maar wat bedoelde Zappa hier nu mee? Meezingen. leuk doen, soulvolle of bluesy liedjes maken? Dat kon hij, dat wist ik al van de nachtsensatie. En het verhaal over zijn gevangenisverleden had wel wat meer inhoud kunnen krijgen vind ik.
Na alle jaren heb ik nog steeds moeite met deze plaat; het zal wel de ingesleten negatieve nostalgie zijn, maar ondanks goede pogingen blijkt dat ik in praktijk One Size Fits All bijna nooit draai.
Tsja, deze ene maat past mij nu net niet, anderen nog steeds wel.
Overigens de hoes is prachtig, urenlang sterrenkijkplezier. Op de cd werd de sterrenhemel uitgebreid met de Zappa Frank-ster.
p.s. Iedereen wist gewoon toch wel dat Bloodshot Rollin' Red Zappa's oude jeugdvriend Don Vliet – Captain Beefheart - was, toch? Het ging niet heel goed met jeugdvriend Donnie toen, dus Zappa hielp hem wat. Vliet draafde ook op voor de parallele-plaat Bongu Fury (aangekondigd in de hoes) en toen was de vriendschap weer over. Maar die Donny was dan ook absoluut geen gemakkelijke.
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT