Feeding The Monkies At Ma Maison



Image
afwijkende lp-cover
Eindelijk: de eerste van de aangekondigde releases.
Verwacht: 20 september 2011 (start shipping)

Melty, Melty. Delicious. Nutritious. Icy Hot.
Zappa at the Synclavier
Melt your ears with your own mad digital experience.
For those of you that don't want to know what sex this is, don't read the following:

1. Feeding The Monkies At Ma Maison
2. Buffalo Voice
3. Secular Humanism
4. Worms From Hell
5. Samba Funk

Realized by FZ on his Synclavier DMS
Featured vocalist: Moon Z.
All tracks produced by Frank Zappa.

Vreemde titel is de eerste gedachte; geen Zappa-achtige titel. Vreemde combinatie ook van Engels en Frans, beetje Cajun. Het schilderij met bijna dezelfde naam verklaart ook niet veel meer. Waarom niet gewoon "Feeding all the boys at Ed's Café?"genoemd? Waarom, waarom? De hoes is kinderlijk geinig, zo'n semi-3D kaart die diepte suggereert bij beweging. Maar ook dit is geen echte Zappa-hoes vind ik. Zappa heeft daarentegen wèl iets met ijs - the ice cream cone is the ultimate solution - oh nee dat is weer iets anders, zie ook Bongo Fury.
Zonder nog maar één noot gehoord te hebben, alleen kijkend naar de titels vraag je je serieus af of dit iets gaat toevoegen aan 's mans werk. Iets van Jazz from Hell, iets van Civilization III en (ijs?- ) resten. De bijsluiter geeft duidelijkheid. De eerste drie nummers (uit ca. 1986) waren gemasterd door FZ zelf voor een lp (zo'n ouderwets vinyl ding met krassen), misschien ook al wel door hem benoemd zo? Wie zijn die monkies (Monkees?) dan, zijn kinderen, vrouw? Nog meer uitleg op de inlay. Nadat de Synclavier - een peperduur apparaat - bij Zappa in diens kelder geinstalleerd was werkte hij als een bezetene. Schuren, schaven, slijpen, schikken en knippen. Lange nummers werden gekortwiekt en complexer gemaakt. Buffalo Voice ging zo van 11:35 minuten (original version) naar 5:12 minuten (Civilization-version). Datzelfde gold voor Secular Humanism; van 6:37 naar 2:41. Zappa had hierbij een duidelijke visie en ik kan zeker niet beweren dat hij ongelijk had. Minder is meer immers. Worms from Hell is geen onbekende, dat 'liedje' kwam al voor als begintune van de video (! - ook mooi voor een dvd-versie toch?) "Video from Hell". Op deze cd staat de complete versie (langer ook weer). De andere twee nummers zijn nieuw voor ons. Todd Yvega beschrijft alles uitgebreid in de liner-notes. Helder, duidelijk, to the point. Hij mag blijven.
De muziek? Opgedragen aan Pierre Boulez en Elliot Carter (ga maar luisteren!). Prachtig natuurlijk! Ondanks het feit dat dit in feite een soort tweedehands product is met ooit 'afgekeurde' versies, is het een boeiend geheel. Density 21.5 het fluitstuk van Var
èse, daar moest ik regelamatig aan denken; misschien nog meer aan het woord 'dense' music. Dichte muziek, ongrijpbaar, duister, maar in positieve zin. Een soort prettige beklemming. Als je erin zit is het moeilijk je ervan los te scheuren. Dan heb je te maken met krachtige muziek. Knap is het dan om die weer te verdichten tot nog compactere versies. Tot nu toe ben ik best tevreden met deze release; ik luister vaak en dat is meestal een (goed) signaal. Zoals ik het nu zie is dit een wat ze vroeger noemden 'groeiplaat'; eentje die beter wordt als hij langer ligt op de eikenhouten plank, zoiets. Wacht maar af. Het heeft echter niets met mijn dining pleasure of sex of en combinatie daarvan te maken... (wie die links snapt krijgt een waterijsje).
Zo, en nu een Bavaria, oh no, een gitaarplaatje.

Paul Lemmens - sep/okt. 2011



Hoe komen ze aan die vreemde titel? Even zoeken en dan kom je bij artist in hell (!?) John E. Alexander (1945) die in 1985 een olieverf kunstwerk maakte onder de naam:Feeding the monkey at 'Ma Maison'.
Zoek de overeenkomsten...e