1991 cd-versie



2012 cd-versie

Make a Jazz Noise Here
4 juni 1991
officiële release - 57

1991 / 2012 cd-versie
disc 11
  1. Stinkfoot
  2. When Yuppies Go To Hell
  3. Fire And Chains
  4. Let's Make The Water Turn Black
  5. Harry, You're A Beast
  6. The Orange County Lumber Truck
  7. Oh No
  8. Theme From "Lumpy Gravy"
  9. Eat That Question
10. Black Napkins
11. Big Swifty
12. King Kong
13. Star Wars Don't Work

disc 2
  1. The Black Page (New Age Version)
  2. T'Mershi Duweeen
  3. Dupree's Paradise
  4. City Of Tiny Lights
  5. Royal March From "L'Histoire Du Soldat" *
  6. Theme From The Bartok Piano Concerto #3 *
  7. Sinister Footwear (2nd Mvt.)
  8. Stevie's Spanking
  9. Alien Orifice
10. Cruisin' For Burgers
11. Advance Romance
12. Strictly Genteel

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, synth, vocal
Ike Willis: rhythm guitar, synth, vocal
Mike Keneally: rhythm guitar, synth, vocal
Bobby Martin: keyboards, vocal
Ed Mann: vibes, marimba, electronic percussion
Walt Fowler: trumpet, flugel horn, synth
Bruce Fowler: trombone
Paul Carman: alto sax, soprano sax, baritone sax
Albert Wing: tenor sax
Kurt McGettrick: baritone sax, contrabass clarinet
Scott Thunes: electric bass, Minimoog
Chad Wackerman: drums, electronic percussion

------------------------------------------------------------
All material herein is 100% live and there are no overdubs of any kind
------------------------------------------------------------
Op sommige versies van de Europese release van deze set staan 'Royal March from L'Histoire du Soldat' en 'Theme from the Bartok Piano Concerto #3' niet. De erven waren in eerste instantie niet blij met de uitvoeringen, Later is er blijkbaar geschikt, want beide werken staan daarna op alle versies.
------------------------------------------------------------



Laatste kans voor 'live' muziek..., maar eerst betalen

de 1995 versie:
De laatste redding voor hel en verdoemenis is een obscuur kroegje met een Efteling-baas achter de kassa. Desondanks is het bij Zappa's elke dag afgeladen vol, benauwd, rokerig en heerst er een wat broeierige en hitsige sfeer. Het publiek wacht met ingehouden adem en staart gefixeerd naar het instrumentarium van de B(best, Big) B(and). Zal dit dé avond worden waarop zij allen gehoopt hebben? Een twaalftal muzikanten met zweetvoeten (that's why jazz just smells funny) betreedt het te kleine podium, om na wat stemmige geluidsonderzoeken snel warm te lopen. De muziek gonst, trilt, vibreert, gromt, swingt, dampt en schudt. De vaste klanten glimmen van genoegen, ja, hier hebben ze op gewacht, dit maakt al die jaren van verlangen en hopen goed. Hiervoor hebben ze hun jaarlijkse steun gegeven. En de minder trouwe? Die staan met tochtige monden en speeksel op hun hempjes. Moet ik nog meer zeggen? Voor het geval je mij zoekt; ik zit tegenwoordig dagelijks chez Zappa's.

Volgens mij schiep Zappa er een duivels genoegen in om iedereen op het verkeerde, te korte, been te zetten en er dan cynisch achteraan zeggen dat dat dan je eigen interpretatie is. Op Freak Out in de Grote Lijst komen we jazz-musici tegen als: Eric Dolphy, Bill Evans, Roland Kirk, Charles Mingus, Cecil Taylor. Allemaal invloeden op Zappa's muziek. Op ‘Roxy & Elsewhere’ leert hij ons dat jazz weliswaar niet dood is, maar toch vreemd ruikt. Hij doelde daarmee op de cocktail- aka loungejazz; de muziek als achtergrondgeluid en niet de vernieuwing die jazz ooit in zich had. Grappig is dan dat hij juist bij zijn laatste bandtour een cd uitbrengt met de titel ‘Make a Jazz Noise Here’ en dan bedoelde hij vast niet de voorgeprogrammeerde geluiden uit de Synclavier. De 88-band had een enorm potentieel aan blazers in huis én een drummer die gek was/is op jazzmuziek. De samenstelling vroeg in feite om jazz. En dat leverde hij ons dan ook.
Na de warming-up met stinkvoeten, yuppies (goed verdienende jongeren) die naar de verdoemenis gaan, vuur en ketenen (de hel) komen we aan bij het eerste, meervoudige blazerswerk. Daarvoor grijpt Zappa terug naar de muziek van zijn beginjaren: We’re Only in it For the Money, Lumpy Gravy, Weasels Ripped my Flesh. Inderdaad zijn ‘vernieuwende’, al dan niet jazzy, tijd.
Eat that Question had van mij veel langer mogen duren, net als Big Swifty. Beide zijn afkomstig van de bigbandplaat The Grand Wazoo. King Kong dan. Ik vond en vind dat een prachtig nummer, maar wat ik minder vind is dat het steeds ‘verknipt’ wordt en er allerlei ‘vervuilende elementen’ doorheen gestrooid worden. Inmiddels weten we echt wel hoe het werkt, laat dan dat nummer maar gewoon horen zoals bijvoorbeeld op Uncle Meat met een hele rij solo’s. Zappa riep indertijd al dat hij het werk te lang vond en daarom in stukken had gehakt. Toen een statement, nu achterhaald.
Star Wars, de film, is zonder meer voor iedereen aan te raden. Het rakettenprogramma van de regering in de USA toen was voor menigeen een planeet te ver. Zappa dacht ook dat het niet werkte, maar inmiddels draaien al die satellieten al wel om de aarde en is er een vergelijkend program zowel in oost als west. Time flies…
Cd twee begint dan wel new-age-achtig, maar is duidelijk de wat ‘moeilijkere’ van de twee. De ingewikkelde structuren lenen zich niet voor een ‘blowin’ session’, wel voor uitstekende gitaarsolo’s.
Net als bij The Best Band You Never Heard in Your Life waren er – alleen – in Europa wat conflicten met de erven in de klassieke sector. Zowel die van Strawinksy als die van Bartok waren niet heel blij met Zappa’s uitvoeringen. Je kunt natuurlijk blijven kniezen in concertzalen, maar je kunt je ook openstellen voor een jonger publiek die zo kennis kan maken met iets anders dan rock of jazz. Hoe dan ook, blijkbaar is er geschikt, geld geschoven of iets anders, want daarna mochten de werken wel.
Aan het eind van de set op cd2 krijgen we nog een overzicht uit de voorbije jaren. Advance Romance is dan plotseling een luchtig liedje.
De finale is dit keer de finale weer.
Make a jazz Noise Here is het sluitstuk van drie sets met de 88-band. Het was de meest fantastische band die Zappa ooit on stage had, dat vond hij zelf, maar met terugwerkende kracht ook de mensen die op dat moment op het podium stonden maar met ruzie uiteen gingen. Ook wij mogen ons afvragen of dit niet een van de beste bands was en de warme gevoelens voor de Roxy-club even een de kant schuiven. De 88-band speelde alles: rock, pop, jazz, country, reggae, klassiek en ze speelden het ook nog eens goed en met verve. De You Can’t Do That on Stage Anymore serie kreeg daarom wellicht nog eens acht! tracks van deze band toebedeeld. Meestal tot groot genoegen.  De 88band was in feite Zappa’s Paradise en wij mochten er even in toeven. Thank god!
dutch text 1995 / 2008 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT