2008 / 2017 cd-versie
Joe's Menage
1 oktober 2008
officiële release - 84

2008 / 2017 cd-versie
1. Honey, Don't You Want a Man Like Me?
2. The Illinois Enema Bandit
3. Carolina Hard-Core Ecstacy
4. Lonely Little Girl
5. Take Your Clothes Off When You Dance
6. What's The Ugliest Part of Your Body?
7. Chunga's Revenge
8. Zoot Allures

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar and vocals
Norma Jean Bell: alto saxophone and vocals
Napoleon Murphy Brock: tenor saxophone and sings
Andre Lewis: keyboards and sings
Roy Estrada: bass and vocals
Terry Bozzio: drums

------------------------------------------------------------
Vaulternative Records has announced the Friday, September 26, 2008 release of the concert CD Joe's Menage, continuing the Zappa Family Trust's mission to celebrate and protect the legacy of Frank Zappa. Joe's Menage was recorded in concert at the College of William and Mary in Williamsburg, VA on November 1, 1975. This is all previously unreleased material.
------------------------------------------------------------
The album first germinated when Frank Zappa gave friendly fan Ole Lysgaard several cassette tapes, including this one, in 1978. In 2004, Lysgaard sent the tapes to Gail Zappa and she decided to release the 1975 music, which was restored and mastered by John Polito.
------------------------------------------------------------
Joe's Menage continues the Corsaga series, with prior releases Joe's Corsage, Joe's Domage, and Joe's Xmasage currently available. "While it is the Zappa Family Trust's mission to celebrate and protect the legacy, many of its releases, particularly the Corsaga, are meant to educate the listener and to give them an inside view of Frank Zappa's working process and other aspects of his creativity," said Gail Zappa, who heads the Trust.
------------------------------------------------------------


Joe’s Menage is de vierde cd in de serie ‘Joe’-nog wat. Deze is met nummer vijf wellicht de meest bijzondere van het kwartet, omdat dit een concert is, terwijl de andere drie meer ‘vondelingen’ zijn.
Alhoewel… aan dit album zit een hele geschiedenis. Zappafan Ole Lysgaard reisde de concerten van zijn (en onze) held achterna. Hij zocht en kreeg contact met Zappa en uiteindelijk ontving hij van Zappa zelf een aantal cassettes met de muziek die wij nu ook horen. De relatie Ole-Zappa was niet een heel prettige, maar uiteindelijk liep het verhaal goed af.
In 2004 stuurde Ole een bericht aan Gail Zappa over de cassettes die hij ooit ontvangen had en Gail vond ze zo bijzonder dat ze vond dat die op cd gezet moesten worden. Joe ging zoeken in de kelder, maar vond de tapes van het concert uit 1975 niet. Wat hij wel vond was de tape waarvan de cassette gemaakt was. Die tape werd opgefrist en heet nu Joe’s Menage.
we horen een deel – het middelste deel - van een concert uit 1975 uit Williamsburg op 1 november. Meest bijzondere is dat we Norma Jean Bell te horen krijgen. Deze dame was gedurende een korte periode, november tot half december 1975 aan Zappa’s band toegevoegd, waarin ze zong en altsax speelde. Het duurde zo kort omdat ze de verkeerde mensen had ontmoet, aan de drugs raakte en niet kwam opdagen bij repetities. Later werd ze succesvol als producer van dance en house.
Het eerste dat opvalt aan deze korte cd is de matige geluidskwaliteit. Ja, het komt van een oude tape en het geluid is opgepept, maar waar is Mr. Estrada gebleven? Zijn kardinaalsmuts zoeken wellicht? Roy staat bekend om zijn diepe basgeluid (falsettostem, dus...) en dat anker valt op deze cd in het niet. Low Budget bass, jammer voor Roy.
Maar dan: de band is in vorm, Zappa c.s. hebben er zin in. Dat hoor je, er worden grapjes gemaakt, tussenwerpsels gepleegd en veelvuldig uitgelegd door de host zelvers wat er zoal komen gaat. Nog niet eerder zo uitvoerig en gedetailleerd hebben we het verhaal van Michael Kenyon gehoord. Wat een bandietenstreek.
De acht tracks zijn wel duidelijk in een bepaalde tijdsgeest geplaatst, alhoewel een prima selectie. Ik vind de bijdrage van Norma J. Bell niet heel erg overtuigend, door de verhalen erover ‘badass player’. Had ik daar meer van verwacht. Aan de andere kant staat er een wel heel sterke entertainer in de persoon van Napoleon M. Brock naast haar. André Lewis mag zijn nieuwe speeltje uitproberen, maar heel ver komt hij daar niet mee. Die babysynths zijn, dacht ik, ook gauw afgevoerd. Terry Bozzio krijgt een spelmoment, natuurlijk op zijn drums en doet dat zoals we op dat moment mochten verwachten. Dat hij nog meer kon bleek later, maar drumsolo’s zijn toch een beetje, mwah.
Chunga’s Revenge en Zoot Allures klinken fantastisch en redelijk authentiek. Blijven sterke composities door welke band dan ook gespeeld.
Joe’s Menage is een prima plaatje, beetje kort, maar dat hoort bij de kelderreeks blijkbaar. Wat wel bijzonder is, is dat er nu eens foto's van de band in het boekje staan.
dutch text 2008 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT