2004 / 2017 cd-versie
Joe's Domage
1 oktober 2004
officiële release - 73

2004 / 2017 cd-versie
  1. When It's Perfect...
  2. The New Brown Clouds
  3. Frog Song
  4. It Just Might Be A One Shot Deal
  5. The Ending Line...
  6. Blessed Relief/The New Brown Clouds
  7. It Ain't Real So What's The Deal
  8. Think It Over (Some)/Think It Over (Some More)
  9. Another Whole Melodic Section
10. When It Feels Natural...

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar, voice
Tony Duran: guitar, vocals
Ian Underwood: keyboards
Sal Marquez: trumpet
Malcolm McNab: trumpet
Ken Shroyer: trombone
Tony Ortega: baritone sax
Alex "Erroneous' Dmochowski: bass, vocals
Aynsley Dunbar: drums

------------------------------------------------------------
Features a cassette recording of a 1972 rehearsal
------------------------------------------------------------
Dommage (2m-en) is Frans: 'Ce n'est pas dommage': het kan geen kwaad, maar ook:  'Quel dommage!': wat jammer!
------------------------------------------------------------


Joe's Domage is precies wat de zak op de achterzijde belooft: rehearsels, oefeningen dus. Zappa zit thuis in de rolstoel na de val van het podium in Londen en werkt aan nieuwe muziek met een nieuwe band. Underwood en Dunbar  zijn er weer bij, de rest zijn bekenden en studiomusici.  
Veel van deze nieuwe muziek zou later terecht komen op Waka/Jawaka en The Grand Wazoo, maar hier zitten we nog in een pril aanvangsstadium. De opname is er een van een cassettedeck. Het geluid is niet in Zappa-standaard, maar bijna bootleg-achtig. Toch is het niet heel erg.
Zappa laat vanuit zijn rolstoel via zijn gitaar horen hoe nummers als ‘New Brown Clouds, It Just Might Be A One Shot Deal, Blessed Relief en Think It Over’ zouden moeten klinken. Dat resulteert in een cd met veel praten door voornamelijk Zappa zelf, een gitaarloopje, voordoen, laat maar horen, stop, nog eens voordoen, een nadere toonsoort, even de bariton-sax alleen, ja, nu weer met band, stop, nog eens, enzovoorts.  Precies dat wat je verwacht van een band die aan het oefenen is. Er klinkt af en toe een solo, die ook weer abrupt wordt afgebroken. Het spelen is nog langzaam en geconcentreerd; alles is nieuw immers.
Ondanks dat is er genoeg muziek op deze cd. Tussendoor worden nummers min of meer gespeeld, dat beslaat zo'n vijftien minuten, ongeveer een kwart, van de cd. Verwacht geen ‘blowin’ session’, maar een track die soms even lekker loopt en dan weer even niet of plotseling ophoudt.
In zekere zin is het een boeiend proces, we krijgen zo een kijkje in Zappa’s, achteraf gezien niet zo heel gevaarlijke keuken. Nu ‘leren’ we   hoe die stukken tot stand komen, hoe Zappa werkt met zijn musici. Je zou het met wat goede wil een opgegraven, ruwe schat kunnen noemen.
Het is dus een leerzame cd, zo een die je af en toe eens opzet om je in de materie te verdiepen, maar niet een die je opzet om eens lekker meegesleurd te worden in de muziek.
Joe’s Domage is om bovenstaande redenen dus een cd in de Franse categorie: ‘het kan geen kwaad’.
dutch text 2004 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT