2014 / 2017 cd-versie
Joe's Camouflage
30 januari 2014
officiële release - 98

2014 / 2017 cd-versie
  1. Phyniox ( Take 1)
  2. T’Mershi Duween
  3. Reeny Ra
  4. “Who Do You Think You Are”
  5. “Slack ‘Em All Down”
  6. Honey, Don’t You Want A Man Like Me?
  7. The Illinois Enema Bandit
  8. Sleep Dirt - In Rehearsal
  9. Black Napkins
10. Take Your Clothes Off When You Dance
11. Denny & Froggy Relate
12. “Choose Your Foot”
13. Any Downers?
14. Phyniox ( Take 2)
15. “I Heard A Note!”

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar, vocals
Napoleon Murphy Brock: keyboards, sax, and vocals
Robert "Frog" Camarena: guitar and vocals
Denny Walley: slide guitar and vocals
Novi Novog: viola and vocals
Roy Estrada: bass and vocals
Terry Bozzio: drums and voice

------------------------------------------------------------



Is it a group?
Is it a band?
Is it real?
Yes, Yes & Yes!
But, Oh Nooooooo! It never toured.
This fine lineup brings with it stuff you’ve never heard before. Visit and revisit Phyniox. Illinois Enema Bandit.
Take Your Clothes Off When You Dance & Any Downers.
Hold some now.
The overview provides credence to fans's ideas that the release features a sort of the Frank Zappa band that rehearsed in 1975, however never toured.



Van augustus 1975 tot december van het jaar probeerde Zappa om vrouwen in zijn band te krijgen. Eerst Novi Novog, vervolgens Norma Jean Bell en tot slot Bianca Odin. Ze vertrokken allemaal weer, maar om verschillende redenen. Van Bell en Odin zijn inmiddels al cd’s verschenen: Joe’s Menage en Philly ’76. Nu is het de beurt aan Novi Novog; een dame die Zappa al langer kenden, namelijk uit de Grand Wazoo-periode.
De band - even een situatieschets - moeten we plaatsen ná de band met Captain Beefheart in de gelederen; de Bongo Fury band dus en vóór de band met Norma Jean Bell met daarin Brock, Lewis, Bozzio en Estrada. Wat er aan het eind van de zomer gebeurd is, is niet bekend - Questions? Immer wieder die Fragen -, wel dat de groep waar het hier om draait nooit 'on the road' is geweest, maar dan wel weer een fotoshoot heeft gehad in diverse standjes, waardoor gesuggereerd wordt dat de verhoudingen goed waren. Novi Novog waagde het zelfs in tuinbroek te verschijnen; dat waren nog eens (mode-)tijden.
In het boekje (nou ja boekje, het is meer een bijsluiter) is sprake van ‘record company logos’, maar die zijn hier maar weggelaten, niet iedereen zit immers te wachten op die ‘Discreet’ logo’s van zakenpartner ‘hij die niet genoemd mag worden’ (dank Voldemort). Als ik het dan toch heb over die bijsluiter; wat staat er eigenlijk weinig in; geen trivialia en andere voor fans belangrijke zaken, maar wel data van publicatie van de tracks. Maar liever had ik gewoon gezien dat ze in juli 1975 waren opgenomen en ook door en met wie. André Lewis wordt dan wel ‘speciaal’ vermeld, maar hij doet niet eens mee, hij kwam na Novog in de band. Volgens het verhaal verliet Novog de band, omdat ze een platencontract kreeg voor haar eigen band.
Napoleon M. Brock speelt op deze cd alle keyboardpartijen; hij was op dat moment de enige die dat kon. Hij leerde als een ijverige leerling, de baas was er blij mee, maar het beviel hemzelf niet zo; Napoleon was - en is - immers een man voorop het podium en niet verstopt achter bakken met toetsen. “But all of the keys that you hear on this CD, are being played by me”, aldus de heer Brock. (met dank aan Tim). Later speelde André Lewis, afkomstig uit de Motown-hoek (Rick James / the Temptations) een keertje mee, waarop Zappa zag dat het allemaal anders moest.
De relatief korte Camouflage bijt het spits af met het liedje Phyniox (take one), dat een Uncle Meat-achtig intro heeft, maar dan maakt de gitaarsolo de sprong naar 75. T’Mershi Duween klinkt hier bijna als een folkloristisch werk, zeker door de vioolpartij.
Reeny Ra, prachtige naam, is misschien wel dé verrassing van de cd, al was het vanwege de bijna kinderlijke zangkunsten. Maar als het thema wordt neergezet zijn we meteen terug bij Zappa's Universe; de diverse muzikanten buitelen bijna over elkaar heen in hun deviante maatsoorten: “Hoi Hoi Reena Ra tètètè” en dan volgt een mooie gitaarsolo.
Plotseling lopen er allemaal kinderen in beeld en wordt duidelijk dat alle tracks tussen haakjes (“”) kletstracks zijn. Ach, in het kader van het antropologisch onderzoek best leuk.‘Liefje, wil je geen man zoals ik’, is dit keer een echte swamp-blues versie, de gitaar ploegt door het moeras, maar de vocalen klinken uit de verte. Deze versie had zo op Bongo Fury kunnen staan en in een uitvoering van de Captain. Ook de Illinois Enema bandiet doet het dit keer met de blues; het is een rustige versie en heeft nog helemaal niets van de opgefokte versies die we later zouden krijgen. Aan het eind krijgen we nog zangles ook.
Sleep Dirt is mooi, maar te kort en dan komt het hoogtepunt van de cd: Black Napkins. Sowieso al een prachtig nummer, altijd, hoe dan ook, maar deze versie doet meteen een gooi naar een plek in de top vijf. Opvallend – en dat geldt voor deze hele cd – zijn de baspartijen van Roy Estrada. Hij heeft heel wat meer in zijn basmars dan men zou denken en is allang het niveau van de oude Mothers platen ontstegen, Dat moest ook maar eens gezegd worden. Jammer dat hij later op het verkeerde kinderkopjespad terecht gekomen is. Novi mag zich eindelijk eens goed uitleven in een solo en doet dat met passie en verve; al komt haar strijkstok net boven Zappa’s schouders uit. Die neemt het stokje over en dan gaat de ‘Party pas richtig loos’.
Na alle emotie mogen we zingen en dansen en in ons blootje gaan vrijen in een versie die doet denken aan die van L. Shankar jaren later. Zappa had best iets met ‘strings’. Any Downers is de volgende Mystery Question die opdoemt. Het is een, mooie relaxte versie met regelmatige gitaaruitspattingen. Bijna rond sluiten we de cd af met Phyniox Opname Twee; een iets langere versie met gitaarsolo en basgeweld. “I heard a note” is het echte eind met nauwelijks te verstane interactie, behalve de laatste zin die meteen dan ook de titel van het stuk is geworden. Ik hoorde inderdaad ook een noot, wel meer dan één.
Joe’s Camouflage is een mooi aanvulling in de serie, vooral omdat hier een doorgaans totaal onbekend samengestelde groep speelt. De hangende Big Mystery Question, wat is er toch gebeurd na die drie weken? Maar dat is een goed gecamoufleerd verhaal en dat verklaard de titel van de cd voor leken en andere belangstellenden. Toch maar vaak luisteren dan wordt het misschien wel duidelijk. Reena Ra tètètè...
dutch text 2014 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT