2010 / 2017 cd-versie
Hammersmith Odeon
6 november 2010
officiële release - 89

2010 / 2017 cd-versie
disc 1
1. Convocation/The Purple Lagoon
2. Dancin' Fool
3. Peaches En Regalia
4. The Torture Never Stops
5. Tryin' To Grow A Chin
6. City Of Tiny Lites
7. Baby Snakes
8. Pound For A Brown

disc 2
1. I Have Been In You
2. Flakes
3. Broken Hearts Are For Assholes
4. Punky's Whips
5. Titties 'N Beer
6. Audience Participation
7. The Black Page #2
8. Jones Crusher
9. The Little House I Used To Live In

disc 3
1. Dong Work For Yuda
2. Bobby Brown
3. Envelopes
4. Terry Firma
5. Disco Boy
6. King Kong
7. Watermelon In Easter Hay [Prequel]
8. Dinah-Moe Humm
9. Camarillo Brillo
10. Muffin Man
11. Black Napkins
12. San Ber'dino

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitars, vocals
Adrian Belew: guitar, vocals
Tommy Mars: keyboards, vocals
Peter Wolf: keyboards
Patrick O'Hearn: bass, vocals
Ed Mann: percussion
Terry Bozzio: drumset

------------------------------------------------------------
A 3CD set featuring songs from four shows at the Hammersmith Odeon in January/February 1978, assembled by Joe Travers into a full show sequence plus encores. Many of the basic tracks on Sheik Yerbouti came from these shows but this set includes alternative performances only. All newly transferred from the master tapes and remixed.
------------------------------------------------------------
Frank Zappa speelde in de Londense Hammersmith Odeon op op 24, 25, 26 & 27 januari en 28 fabruari, 1978.
Behalve het concert van de 24e waren de andere opnames de basis voor Sheik Yerbouti (1979). Alle tracks op deze 3cd's zijn niet eerder verschenen.
------------------------------------------------------------
Hammersmith Odeon was bedoeld om Zappa's 70e verjaardag te vieren (21 december 2010). Daarom ook een feestelijke verpakking met ballon en uitvouwbare feestmuts.
------------------------------------------------------------





Hammersmith Odeon, het duurde een eeuwigheid voordat deze feestelijke set er was. Kwijt geraakt, ‘lost in transit’. Gelukkig was er een schat van ene Lauren bij Music Today (de maatschappij waar in 2010 deze set in Amerika uitgebracht werd en waar je die dus ook bijna wel moest bestellen) en werd de set opnieuw gestuurd en met spoed ook nog. Zenuwachtig maak je de doos open en dan inderdaad: feest. Bij de verpakking ontbreekt alleen nog de confetti, maar met de 'muts' op het hoofd, de ballon op je voet en de cd's in de hand werd het al snel een dolle boel.
De sfeer zat er bij mij al meteen bij het intro, de oproeping, noem het aanroeping in. Ha, dit belooft wat en dat bleek zo te zijn. Na een korte Purple Lagoon komen we bij de Dancin’ Fool, gevolgd door Peaches IV (de familie is opgehouden met tellen). De laatste stond als de Peaches 3, geregistreerd op Tinseltown. Maar eigenlijk was deze uitvoering eerder, dus eigenlijk 2,5. Dit wordt een wiskundige puzzel en dat merken we gelijk met de The Torture Never Stops. Gelukkig is het een serieuze met een mooie gitaarsolo. Daarna volgen in rap tempo drie liedjes die we later(!) bij de Sheik terugvonden. De meeste tracks van deze concertserie vormen de basis voor Sheik Yerbouti.
City of Tiny Lights heeft een mooie solo. Afsluiting kant 1 is een bijna Engelse Pound for a Brown, toepasselijk gespeeld; veel Ed Mann; een lange solo en ook Tommy Mars mag zich uitleven. Hij doet dat redelijk beheerst hier. Wat valt me nu al op? Drie dingen maar liefst (het is wel een cd met vaak een 3!). 1. het werkelijke fantastische spel van Patrick O'Hearn. Hij kwalificeert zich hiermee als echte topbassist van Zappa. Let eens op zijn geweldig melodieuze, maar vooral creatieve basspel. Number 2: het fantastische spel van the cute little drummer boy. Hij is niet de topdrummer (dat is Vinnie), maar wel een beest van een drummer. And last: wat een fantastisch spel van Ed Mann, throughout - dat betekent zoiets als doorlopend. Nooit eerder op een cd kwam zijn spel zo goed uit de (tour-)bus. En dan moet cd 2 nog komen.
Hier wordt een intieme sfeer aangeleverd, the music is soft, the candles are drippy, slowly now... wat Peter Frampton allemaal niet aangericht heeft bij al die teenage girls op hun teenage bedjes in vooral in hun witte teenage model onderbroeken. Ben je net in de mood krijg je Flakes en Broken Hearts. De real serious versie van Punky’s Whips zouden we pas jaren later horen, hierbij de volledige, maar minder dan de complete op New York. De tieten met bier leiden tot het meedoen van de bezoekers, die natuurlijk - zoals altijd - op het verkeerde been gezet worden. Gelukkig is er de teen-age dancing version of the Black Page. Jones Crusher is een lekker opzwepend tussendoortje op weg naar The Little House I Used to Live In. Ja, ik woonde er ooit, maar nu is het huis verbouwd tot synthetische doorzonwoning. Mooi werk van Adrian Belew hier. Die ging overigens rap naar King Crimson om daar de sterren van de hemel te spelen en zingen. Plaatje twee imponeert ietsje minder dan de eerste, maar er is niets mis mee, ik ben al verwend door die nummer een.
Plaatje drie tot slot. Die begint vrolijk met: "Ik werk niet voor jou hoor", gevolgd door de opruiende tekst van Bobby Brown. Zappa legt uit hoe drie foute journalisten aan hun gerief kwamen door hem voor schut te willen zetten. Dat dat ooit een hit is geweest snapt niemand. De eerste verrassing hier is Envelopes (die van de Witch die verdronk), maar nu met tekst. Gek om te horen. Naar mijn idee wordt het nummer er niet beter van. Het heeft nog iets uit Hunchentoot en dat is oud hoor. Dan is het tijd voor Terry Firma, een drumsolo. Drumsoli zijn eigenlijk altijd saai. De drummer laat allerlei kunstjes en trucjes horen. Bozzio doet daar vrolijk aan mee en in die zin had ik wel meer van hem verwacht. Laat ik eerlijk zijn, er zijn betere! Door al dat gedrum wil iedereen even lekker gek doen en dat mag met Disco Boy. Good ol' King Kong komt langs, maar heeft niet meer dat frisse van toen. Mooie gitaarsolo, dat dan weer wel. Veel applaus, eind van de show.
We komen nu in de sector toegiften. Een fruitige Watermelon in Eastern Hay wordt aangeboden, maar het fruit is nog niet uitgerijpt; het gaat te snel. Laat nog maar even in Joe’s Garage liggen! De dynamo wordt aangeslingerd voor Dinah Moe. Humm Hummm Hummm, tegenwoordig hebben we naafdynamo's. Zou hij daar ook wat voor hebben? Hete plekjes zijn dan voorbij... Omdat het nu killer wordt, wordt de poncho aangedaan voor Camarillo Brillo, ja, lekker meebleren! En als we daarmee toch al bezig zijn - the all american feel good end - komt de Muffin Man als geroepen, altijd een spetterende uitsmijter en ook hier weer trakteert de gitaarman ons op vuurwerk. Mooi! Engeland kiest conservatief - dat is niet vreemd natuurlijk - voor iets ouds. Tsja, wat wil je met zo'n publiek, maar ze sliepen ongeveer al toen het concert begon. Weinig flatteus allemaal. Black Napkins is dan bittere noodzaak, altijd goed, maar wat zou hij gekozen hebben als nieuws? Twijfel knaagt. Nog verder terug in de tijd met San Bernardino. Heee ho hossen maar. En dan is het voorbij. Zucht! Nog een keer! Nog een keer! Dan gewoon maar opnieuw beginnen bij de verlokking. Prachtig setje dit.
Tot slot iets over de band, misschien is dit wel zijn beste band ooit - en gelukkig hebben we die wel gehoord. Waarvan akte (de presence).
dutch text 2011 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT