halloween 73


In goede Amerikaanse traditie krijgen we bij het succes van nummer één, een vervolg totdat het concept uitgemolken is en slechts nog interessant voor de ‘die-hards’. Halloween nummer één, die uit 1977, New York, was voor de oudere fans al een vreemde griezel, in de zin van de stick-aanpak. De verpakking paste toen en nu prima in een kinderspeelgoedwinkel, maar letterlijk niet in de kast van de serieuze muziekfans. Ik schreef daarbij al dat ik blijer was met de 3cd-versie. In praktijk blijkt dat ook zo te werken. De stick ligt hier in de curiosakast en de cd in de cd-kast. Klinkt bijna logisch toch? Die 3cd set draai ik, soms...
Dezelfde richting gaat het, vrees ik, uit met de tweede kinderverpakking: Halloween 73. Dat is eigenlijk een nog veel dubieuzere release. Een soort overkill zelfs. Hier vóór ons, echter wel met de rug naar ons toe volgens het boekje, staat de Roxy-band. Alom, en terecht, bejubeld. Die jubel gaat dan over het aloude Roxy & Elsewhere-album, maar ook over alle aanverwante artikelen en dat zijn er nogal wat: Roxy by Proxy, Roxy, the movie-soundtrack, the Roxy Performances boxset en You Can’t do That on Stage Anymore, volume 2. Heel veel 73-band dus. Hoeveel band kun je aan? Halloween is door de latere uitgave, maar gezet in de lijn van de tijd, nu de voorloper, de ouverture, geworden van het Roxy-succes. Meestal zijn die spannend, in afwachting van wat komt, maar nu is de ouverture eigenlijk de mosterd na de maaltijd, de soep na de pudding.
Blijkbaar is er zoveel commentaar gekomen op de stick, dat we nu 4 cd’s en een boekje krijgen in wel weer in een onmogelijke verpakking. De cd’s zitten geklemd tussen wat lipjes op de bodem. Heel fijn zo. Ook die doos, met het grootste volumedeel van de inhoud, verdwijnt naar zolder en dan heb je in je cd-kast vier envelopjes en een los boekje. Niet heel charmant en eigenlijk gewoon best ‘primitief’ te noemen; doe er dan even een doosje bij! De enkel-cd-versie van dit concert, de Highlights én Z-versie, staat naast dat rommeltje in de kast en oogt heel wat betrouwbaarder. Ik schreef het al, het boekje laat vooral de band op de rug zien en enkele frontale foto’s lijken afkomstig van een ander concert, ja, de Roxy…
Het boekje in de gemaskerde doos is iets uitgebreider, maar ook daarin voegen de verhalen van Ruth Underwood en Ralph Humphrey weinig aan de informatie uit de Roxy-sets toe. Ja, het was moeilijk, leuk, gezellig en een tópband. Niets nieuws te melden dus.
De muziek dan, want daar moet het over gaan hier. Daar is helemaal niets mis mee. De Roxyband, was, je mag het niet zeggen, maar ik doe het toch, een superband. Die kon alles en speelde de complexe stukken lachend en sigaar rokend weg, ondertussen elkaar moppen vertellend. Ook in Chicago, de derde en winderigste stad van Amerika, wordt zonder meer uitstekend gespeeld. Men heeft het naar de zin, Zappa legt uit, vertelt – dat is bij hem altijd een van de leukere elementen – en speelt zoals gehoopt en verwacht uitstekende gitaarsolo’s. Niets aan de hand dan? Mwah. Toch wel, want dit kennen we allemaal allang in diverse versies, waaronder nog snellere en excellentere. Ik heb dan ook vaak tijdens het luisteren iets van ‘mooi, goed, leuk, maar dit ken ik al’. Als je dat doorlopend hebt, en dat heb ik hierbij, is het eigenlijk niet meer zo heel boeiend. De verse reclamebenadering: ‘the music is fresh’, klopt natuurlijk. Vers en daarom soms best langzaam, vergeleken met de band ‘on speed’ op YCDTOSA2. Vers zijn wel de soli, solo’s mag ook, van eenieder. Die zijn, volgens receptuur, altijd nieuw en dus verrassend. Misschien ligt het ook aan het publiek dat wel wat wind gewend is, want dat blijft een beetje op de vlakte. In New York is altijd geschreeuw en weet men van gekkigheid niet wat te dan, hier is het publiek best gedisciplineerd te noemen. Het Halloweenvuur is blijkbaar nog niet ontstoken.
Tsja en dan. Met de minnen en plussen houden we onder de streep over: een primitief in de kast staande set met overbekende muziek, uitgevoerd door supermusici met verse soli en dito preambules. Is dat voldoende? Ik vrees het niet. Net als bij Halloween 77 verwacht ik dat gestripte versie vaker uit de kast komt. De Duitsers weten dit allemaal al heel lang, zij kennen immers het volgende gezegde: “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”. In goed Nederlands: ‘in de beperking herkent men de hand van de Meester’. Die laatste moet daarom met hoofdletter. Misschien een goede tip voor de volgende Halloweenbox?
Halloween 73
29 oktober 2019
officiële release - 114 / 114Z (de highlights cd-set)

2019 box-versie
disc 1 (Show 1)
  1. “Happy Halloween To Each And Every One Of You”
  2. Pygmy Twylyte
  3. The Idiot Bastard Son
  4. Cheepnis
  5. “Another Assembly Of Items”
  6. The Eric Dolphy Memorial Barbecue
  7. Kung Fu

  8. Penguin In Bondage
  
9. T’Mershi Duween
10. The Dog Breath Variations
11. Uncle Meat
12. RDNZL
13. Village Of The Sun

14. Ecidna’s Arf (Of You)
15. Don’t You Ever Wash That Thing?
16. Montana

disc 2 (Show 1 Continued)
  1. Dupree’s Paradise

  2. “Almost Up To Date”
  3. Dickie’s Such An Asshole
(Show 2)
  4. “That Greatest Of American Holidays”
  5. Cosmik Debris

  6. “We’re Hurtin’ For Tunes”
  7. Pygmy Twylyte
  8. The Idiot Bastard Son
  9. Cheepnis
10. I’m The Slime
11. Big Swifty

disc 3 (Show 2 Continued)
  1. The History Of The San Clemente Magnetic Deviation
  2. Dickie’s Such An Asshole
  3. “Another New Event” :56
4. Farther O’Blivion – Part 1
  5. Father O’Blivion – Part 2
  6. “Pervert’s Special Holiday”
  7. Penguin In Bondage
  8. T’Mershi Duween
  9. RDNZL
10. Inca Roads
11. Medley: Son Of Mr. Green Genes/King Kong/Chunga’s Revenge

disc 4 (Bonus Rehearsals 10-20/21-73)
  1. The Eric Dolphy Memorial Barbecue (10-21-73)
  2. Penguin In Bondage (10-20-73)
  3. T’Mershi Duween (10-20-73)
  4. Dog Breath (10-20-73)
  5. The Dog Breath Variations (10-20-73)
  6. Uncle Meat (10-20-73)
  7. RDNZL (10-20-73)
  8. Magic Fingers (10-21-73)
  9. Inca Roads (10-20-73)
10. Father O’Blivion (10-21-73)
11. Cosmik Debris (10-20-73)
12. Big Swifty (10-21-73)

Halloween 73 Highlights

2019 cd-versie
  1. “Happy Halloween To Each And Every One Of You” (Show 1)
  2. Pygmy Twylyte (Show 2)
  3. The Idiot Bastard Son (Show 2)
  4. Cheepnis (Show 2)
  5. “Another Assembly Of Items” (Show 1)
  6. The Eric Dolphy Memorial Barbecue (Show 1)
  7. Kung Fu (Show 1)
  8. Penguin In Bondage (Show 1)
  9. T’Mershi Duween (Show 1)
10. The Dog Breath Variations (Show 1)
11. Uncle Meat (Show 1)
12. RDNZL (Show 1)
13. I’m The Slime (Show 2)
14. Big Swifty (Show 2)
15. “The History Of The San Clemente Magnetic Deviation (Show 2)
16. Dickie’s Such An Asshole (Show 2)

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar, vocals
Napoleon Murphy Brock: tenor sax, flute, vocals
George Duke: keyboards, vocals
Bruce Fowler: trombone, "dancing!"
Tom Fowler: bass
Ralph Humphrey: drums
Chester Thompson: drums
Ruth Underwood: percussion

------------------------------------------------------------
Recorded live at the Auditorium Theater, Chicago, october 31, 1973. The only Halloween shows Zappa played in Chicago.
dutch text 2019 Paul Lemmens © pics etc. ZFT/UMe