De DVD – ook al het woord Freak erop, dat is zeker hot - met maar liefst 157 minuten (!) beeld en geluid slik je weg als een petit four. Het glijdt warm en vibrerend naar binnen en voor je het weet zijn de twee-en-een-half uur voorbij. Het is een slimme productie (immers: this film is not sanctioned by the estate of FZ), met vooral in het eerste deel van goed op Zappa-muziek lijkende klanken, maar dat zijn ze niet! Later worden we getrakteerd op beelden uit het VPRO-archief en klanken van Rykodisc; die daar blijkbaar nog wat restrechten over hebben. In de vertelstoelen treffen we aan: George Duke, Aynsley Dunbar, Mark Volman, Ian Underwood, Don Preston, Jeff Simmons, regisseur Tony Palmer (200 Motels) en héél bijzonder Max Bennett en Sal Marquez. De rode draad is in handen van bekende Zappanaten Ben Watson en Billy James, ditmaal bijgestaan door Mojo’s Mark Paytress. Officieel behelst de DVD de periode 1969-1973, maar schiet er zowel voor als achter langs. Meest boeiend zijn de bijdragen van Bennett die vol of is over Hot Rats, maar de tournee heel erg, zeg maar gewoon ‘te’ zwaar vond. Marquez blijkt een soort muzikaal wonderkind die alles doet en kan wat de baas vraagt. Hup! De Duke – hij rust in vrede- vertelt op zijn eigen humoristische manier, Simmons wat onderkoeld, daarin bijgestaan door een structurele zonnebril, Volman met een licht zuidelijke accent, beetje zangerig, maar ook nogal wat trillerig, Dunbar oprecht, als een echte Engelsman, Underwood zoals altijd bescheiden, de observant en kenner bij uitstek, Preston lijkt weer bij de les en Palmer plaatst de opnamen in een wat reëler perspectief dan zijn laatste ontboezemingen ten tijde van zijn eigen 200 Motels-versie. Wie ontbreekt in het verhaal is Kaylan. Dat was dé zanger van deze periode, maar inmiddels ook schrijver van een eigen boekje. Die had natuurlijk hier ook wat kunnen vertellen dacht ik zo, maar misschien stond hij op zijn eigen markt van welzijn en geluk. De heren Watson en James doen hun rode-draad-arbeid goed en professioneel en Paytress zorgt voor de kritische noten. Dank, ze waren lekker. Er gebeurt teveel op de DVD om hier te beschrijven, gewoon zelf die DVD kopen, kijken en genieten. En daarna in de herhaling, want, zoals het gezegde luidt: één petit four maakt nog geen zomer van liefde!
Paul Lemmens - 2014 / 2018 © pics © T. O'Dell