FINER MOMENTS

     

Disc One
  1. Intro (1:20)
  2. Sleazette (3:33)
  3. Mozart Piano Sonata In Bb (6:21)
  4. The Walking Zombie Music (3:23)
  5. The Old Curiosity Shoppe (7:07)
  6. You Never Know Who Your Friends Are (2:20)
  7. Uncle Rhebus (17:45)

1-4: Royal Albert Hall. London, 6-6-1969
5: Auditorium Theatre, Chicago, 21-5-1971
6-7: The Ark, Boston, 7/8-7-1969

Disc Two
  8. Music From The Big Squeeze (0:42)
  9. Enigmas 1 Thru 5 (8:15)
10. Pumped And Waxed (4:19)
11. There Is No Heaven From Where Slogans Go To Die (4:37)
12. Squeeze It, Squeeze It, Squeeze It (3:17)
13. The Subcutaneous Peril (19:41)

8: Mayfair Studios, New York, 1967
9: Sunset Sound, Los Angeles, ?-9-1968
10: Zappa Basement, 1972
11. Live - somewhere
12. The Ballroom, Stratford, 16-2-1969
13. Carnegie Hall, New York, 11-10-1971

The band on various occasions:
FZ - guitar, conductor, vocal, peformer (1-13)
Ian Underwood - woodwinds, piano, alto sax, clarinet (1-7, 11-13)
Bunk Gardner - woodwinds (1-4, 6-7, 11-12)
Buzz Gardner - trumpet (1-4, 6-7, 11-12)
Don Preston - keyboards (1-4, 6-7, 11-12, 13)
Motorhead Sherwood - baritone sax (1-4, 6-7, 11-12)
Arthur Dyre Tripp III - drums percussion (1-4, 6-7, 9, 11-12)
Roy Estrada - bass (1-4, 6-7, 11-12)
Jimmy Carl Black - drums (1-4, 6-7, 11-12)
Lowell George - guitar (11-12)
Jim Pons - bass (5, 13)
Bob Harris - keyboards (5)
Aynsley Dunbar - drums (5, 13)
Mark Volman/Howard Kaylan - tambourine, cowbell (5)
with
Noel Redding - special dance stylings (1-4)


The Mothers





Arthur Dyer Tripp III live on stage
2012 zal de historie ingaan als hét Zappajaar: het meeste standaardwerk (60 cd’s) opgefrist, en nog een aantal extra’s uitgebracht in de vorm van de Road Tapes en in veel mindere mate Understanding America. Daar wordt nog net in december (en nog in blijde verwachting van Roxy de muziek) een dubbelcd aan toegevoegd: Finer Moments en, ik zal het maar meteen zeggen, het ís een fijn moment. Dat begint al met de buitenkant; een prachtig kunstwerk van fine American Artist Bill Miller, die niet alleen een deel fine liner notes voor zijn rekening nam, maar ook de vintage linoleum om de hoes te snijden. Prachtig gedaan, daarbij moet je weten dat linoleum nogal stug is en alleen goed hanteerbaar als het warm is; moeilijk spul om mee te werken en daardoor des te knapper wat BM ervan maakt, kijk maar eens naar de details. In het boekje staan een paar fine foto’s, maar die zijn op één na allemaal al bekend. Zappa’s hoofd (pag. 2) is ook in blauw te vinden in de binnenhoes van Uncle Meat, de rest is terug te vinden in een varia aan knipsels en andere cd-boekjes die we net gekocht hebben. In die zin is er toch weinig voorraad, of is de kast niet goed opgeruimd en/of bijgehouden? Dat kan niet gezegd worden van de wat vergane glorie van de fine Mothers promo-picture op Bizarre records. Fine Hats! Gail schrijft het intro, dat dit keer leuk, zelfs grappig en begrijpelijk is. De welkomstmat ligt uitgestrekt voor ons. En dan duiken we verder de data in (dank Startrek) en gaan de wenkbrauwen omhoog (en misschien nog wel meer ook). Deze fine set blijkt samengesteld door Zappa in 1972 (ja, jongens en meisjes, dat is inderdaad 40 jaar geleden – was daar niet iets meteen anniversary release schema?). Nu komt het: tape transfers en mastering etc. in 2007 (sic!). Nu valt ook je mond open toch? Dit ligt dus al VIJF jaar klaar te wachten. Op ons! Ooit zag ik een filmpje waarin keldermeester Joe Travers een plank in die kerkers aanwees waarop allemaal master tapes stonden. Hij vertelde er losjes bij dat dat allemaal kant en klaar spul was. Ik durf nu bijna met zekerheid te beweren dat dit fine moment er dan ook bij gestaan moet hebben. Maar goed, het is er, niet zeuren dus. Deze fijne set bestaat uit een verzameling à la de stage-boxen: muziek, tussenwerpsels, verschillende bands (vooral de ’69 Moeders – net als Road Tapes – en de ’71 Band) en nog wat studio opnames. Disc one begint met “zany Mothers of Invention bullshit” met Noel Redding als special guest star en na de luide aankondiging volgt Sleazette; een prachtige, langzame gitaarsolo in de stijl van Burnt Weenie Sandwich (verklaar de hoes nader). Dan mag Ian Underwood zijn Mozart variaties laten horen. Mozart was Beethoven, maar dan één octaaf hoger (hopelijk heb ik dit goed geciteerd, want die uitspraak van Misha Mengelberg – ICP Orkest – hing vroeger in mijn kamer, maar ja, dat is meer dan veertig jaar geleden). Maakt niet uit, het is gewoon saai die Mozart (schop). Hetzelfde stuk staat ingekort op YCDTOSA 5. Dat is dan ook beter te verteren. The Walking Zombie Music is een atonaal stuk met percussie, deviaties en een onbekende stem op tape. Gelukkig speelt Jan ook altosax met wahwah pedaal. In de curiositeitenwinkel mag hij even te keer gaan. Je merkt niet meteen dat er twee jaar verschil zit vergeleken met het nummer ervoor. Prachtige gitaarsolo tijd. Dank. In het uitje met je vrienden komt Oh Suzanna langs, Pippi Langkous en ook nog – verrassend genoeg voor ons Nederlandertjes – Daar wordt aan de deur geklopt, wie zal je vriend zijn? Ach… Uncle Rhebus is eigenlijk King Kong in een ander jasje. Opgenomen in The Ark – de bootleg van dat concert gaat ook al jaren mee -. Opnieuw veel en lange solo’s Underwood, Buzz Gardner en FZ zelf. Dan zijn er 41 minuten voorbij (denk even aan lp-kanten). Zappa zegt vrolijk: “this is a good place for a real/reel change”. Tijd voor plaat twee, ik bedoel disc twee. Die begint met Lost Episodes (zelfde versie), maar dan mag Arthur Dyre Tripp de derde laten horen dat hij gespeeld heeft in het Cincinnati Symphony Orchestra en goed les heeft gehad. Enigma is wellicht Zappa’s Ionisation en anders een studie in die richting. In Pumped and Waxed lijkt Zappa de synthesizer te bespelen. Hij componeert een stukje elektronische muziek en is net als vroeger zijn eigen technicus. Thuisvlijt in den kelder dus. There is no Heaven etc. staat ook in een kortere versie op YCDTOSA 4 (You Call that Music?). Dan switchen we naar de Mystery Disc voor Squeeze it. Die had voor mij niet nog eens gehoeven, maar ach, hij stond hier toch al op klaar te komen. De lange (kant 4 van de lp denk ik dus) The Subcutaneous Peril wordt gespeeld in Carnegie Hall (!). Die staat dan weer niet op die 4cd set. Tsja… De essentie van Zappa is de wetenschap dat we nooit iets compleet hebben. In de Peril zijn de Turtles blijkbaar even op groupiejacht gestuurd, want die ontbreken, “we only have musicians for friends”. Een lange, uitstekende gitaarsolo van Zappa wordt gevolgd door minimoog outings van Preston, gevolgd door een soort van drumsolo, gevolgd door een soort van bassolo, maar dan grijpt de baas zelf in en rost nog eens even lekker een moppie gitaar ertegenaan. Na veertig minuten is het over. Finer Moments is daarmee tachtig minuten genieten van schitterende historische opnames, niet altijd even perfect, maar dat maakt het juist mooier. Een Fine plaatje, gespeeld door fine musicians, voor een fine audience en met een fine conductor en daarmee een fine moment voor onszelf, een moment voor....

Paul Lemmens tekst © december 2012
some pics © ZFT