1971 lp-versie



2012 cd-versie
Fillmore East - June 1971
2 augustus 1971
officiŽle release - 12

1971 lp-versie
A1 Little House I Used To Live In
A2 The Mud Shark
A3 What Kind Of Girl Do You Think We Are?
A4 Bwana Dik
A5 Latex Solar Beef
A6 Willie The Pimp Part One

B1 Willie The Pimp Part Two
B2 Do You Like My New Car?
B3 Happy Together
B4 Lonesome Electric Turkey
B5 Peaches En Regalia
B6 Tears Began To Fall

oudere cd-versies
  1. Little House I Used To Live In
  2. The Mud Shark
  3. What Kind Of Girl Do You Think We Are?
  4. Bwana Dik
  5. Latex Solar Beef
  6. Willie The Pimp Part One *
  7. Do You Like My New Car?
  8. Happy Together
  9. Lonesome Electric Turkey
10. Peaches En Regalia
11. Tears Began To Fall

2012 cd-versie
  1. Little House I Used To Live In
  2. The Mud Shark
  3. What Kind Of Girl Do You Think We Are?
  4. Bwana Dik
  5. Latex Solar Beef
  6. Willie the Pimp part one
  7. Willie the Pimp part two *
  8. Do You Like My New Car?
  9. Happy Together
10. Lonesome Electric Turkey
11. Peaches En Regalia
12. Tears Began To Fall

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar & dialog
Mark Volman: lead vocals & dialog
Howard Kaylan: lead vocals & dialog
Ian Underwood: winds & keyboards & vocals
Aynsley Dunbar: drums
Jim Pons: bass & vocals & dialog
Bob Harris: 2nd keybaord & vocals
Don Preston: mini-moog on track 9

------------------------------------------------------------
* De plaat waar niet de suggestieve songteksten de gemoederen bezig hielden, maar Willie the Pimp. Op de oude lp-versie eindigde kant 1 en begon kant 2 met die track. Omdat het twee verschillende Willie's zijn, op verschillende dagen opgenomen, lopen ze niet naadloos in elkaar over. De eu-versie had op kant 2 een hard, plotseling begin; andere versies beginnen met een langzaam opkomend geluid. In het cd-tijdperk wordt duidelijk dat de Willie's niet matchen. Zappa loste het 'probleem' op door Willie part 2 weg te halen. De 2012 cd-versie heeft deel 2 weer terug, maar niet met 'ons eigen' intro.
------------------------------------------------------------






[31.jpg]

John Lennon's versie; een pastiche op een pastiche
Live at Fillmore East kondigde het eind aan van de Fillmore concerten; Bill Graham hield ermee op. Fillmore East is een wat goedkoop aandoende plaat, waarmee Zappa snel en accuraat reageerde op diverse bootleggers. In zekere zin is het natuurlijk een parodie, de hoes is namelijk in de toentertijd overeenkomstige nihilistische bootlegstijl gedaan. De muziek klinkt ook wat onaf, de mix klopt niet helemaal en het geluid is verre van optimaal. In eerste instantie vond ik het een teleurstellende lp. De voorganger, Chunga's Revenge was veel beter te verteren en klonk ook stukken beter. Anderzijds kregen we wel veel humor met deze plaat. Het gedoe om de groupies nam een vogelvlucht en opmerkingen met dubbele bodems waren dan ook niet van de lucht. Mark en Howie waren perfect geschikt voor deze vocaal georiŽnteerde band. Droll humor and poverty. Dat groupies graag afkomen op een band met een hit in de hitparade lijkt logisch, maar dat is het niet. Bands als The Who en vooral Led Zeppelin hadden wat dat betreft veel meer aantrekkingskracht. Hoe dat voor de groupies zelf werkte beschrijft Pamela Des Barres-Miller in haar boek I'm with the band.
Een geweldige vondst is natuurlijk dat de Turtles na het gevraag om de hit hun hit-record, Happy Together, zingen. Zoals Zappa al een D.J. citeerde op de hoes van Freak Out: "I believe I could make you as big as the Turtles." Nu had hij er zelfs drie in zijn eigen band; Jim Pons werd door Mark & Howie erbij gehaald. Fillmore heeft met de Turtles sterke vocalen. Bob Harris vertolkte overigens een tijdelijke rol in de band, omdat George Duke elders verplichtingen had.
Fillmore is een aardige plaat en geeft een prima beeld van deze periode. Dat de band meer kon was later te horen op Just Another Band from LA en nog weer eeuwen later op Playground Psychotics. Dat is in feite een soort Fillmore deel twee.
Op de tweede dag van de Fillmore-concerten kwamen John en Yoko on stage. Afgesproken werd de concert-tapes allebei mee te nemen en elk een lp uit te brengen. Die van John was niet heel geweldig, er was behoorlijk gerommeld met de mix, zodat sommige Mothers niet of nauwelijks te horen waren. Bovendien parodieerde hij Zappa's Fillmore hoes (zie linkerzijde). Erger was dat hij niet de credits gaf die de songs verdienden. Zappa was boos en weigerde vervolgens zijn versie van het concert met Lennon en Ono uit te brengen. Dat werd pas goedgemaakt in 1992 met Playground. Die mix is dan ook totaal anders. Luister maar eens. Muzikaal blijft Fillmore goed overeind, alleen heb je na al die jaren de grapjes wel gehoord, die zijn toch moeilijk houdbaar en dan heb ik het maar niet over het nu primitief klinkende orgel-geluid. Aan de andere kant, ach, als je het bekijkt als een 'bootleg' valt het best allemaal mee.
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT