The Evil ForZ
(Zappa op FM-radio en op ongeautoriseerde cd's)

Hoe verzamel je muziek? Vroeger door tapes te kopen en opnamen te maken van radio-uitzendingen. Microfoon voor de luidsprekers en kussens eroverheen om de omgevingsgeluiden te dempen. Maar als je FM zender stoorde had je alsnog die #$*@% ruisssss. Daar kwam nog bij dat de uitzendingen niet bepaald van hi-fi kwaliteit waren. Dus opnemen had meer een soort jagers- en verzamelaarsfunctie. Eeuwen vooruitgang teruggebracht tot niets. Zappa liet gelukkig regelmatig concerten en geplande platenopnames (denk aan Läther) op een radiozender horen. Hij wist dat die opgenomen werden en op vinyl geperst. Het was een beetje dualistische opstelling, enerzijds uitdagen en weggeven en anderzijds een hekel hebben aan het gemis aan inkomsten. het gevolg was zijn ludieke 'beat the boots' actie. Geinige actie, dat wel, maar nog steeds gelden - wat mij betreft - die sets als B-monsters. Dat gaat ook op voor de meeste van een hele reeks cd's die recent zelfs via de officiële kanalen aangeboden worden. Volgens mij echter zijn die, net als ik vroeger deed, opgenomen via een radio en op cd gezet. Hoesje erom en klaar. Ik denk dat de erven hier inkomsten derven, maar dat zal hun op dit moment een enorme worst wezen, want ze hebben het vooral druk met elkaar te bevuilen en bek te bevechten over gelden en erfproblemen. Wat een triest gebeuren. De lachende derde gaat er met de (geringe - denk ik) poen heen. Op deze pagina een duik in het fenomeen 'FM-radio broadcasts'. Het is een selectie van alle tijden, van 1968 tot 1981... Gekozen zonder specifieke reden, want van alle uitgaven genoemd zijn er meer, anderen, vaak onder een andere naam, uitvoering, samenstelling, hoesje.


Live from Radio 68

Beat Club, Bremen

6 oktober 1968
&
BBC Radio, London
23 oktober 1968
Beat Club
1. Improvisations
2. King Kong
3. Pound for a Brown
4. Sleeping in a Jar
5. Uncle Meat
6. Lohengrin
7. Let's Make the Water Turn Black
8. Octandre
BBC
9. Intro
10. Improvisation
11. King Kong
12. O in the Sky
De uitgave op Howard Carter Music Co. is uit 2007 en biedt in feite twee oude concerten. Die van Beat Club (6 oktober 1968), ja die we net - legaal - op DVD hebben mogen ontvangen en het concert Live at the BBC (23 oktober 1968). De tape van Beat Club was blijkbaar al slecht, want alle uitval en ruis krijgen we ook hierbij cadeau. Wel hebben de laboranten de ergste storingen verdoezeld door ze ons niet te presenteren. King Kong duurt maar twee minuten bijvoorbeeld. De set is een set uit de jaren rond Uncle Meat. De band bestaat uit de laatste Mothers voor ontbinding. De set van de BBC klinkt uitstekend. Na een korte inleiding van Zappa en wat improvisaties krijgen we een lange King Kong (21:09 min.) voorgeschoteld. Bijna de hele band mag een solo nemen en dat is vooral genieten.
Het hoesje stelt niets voor, paar foto's van Gijsbert Hanekroot (binnenkant) en verder geen tekst of info.
De cd is nauwelijks te koop. Je ogen richten op het verre oosten (Japan) is een van de betere opties om te slagen. Vooral het BBC-werk is de moeite waard.


The New Maternity

VPRO FM Radio (en TV) Uddel/Hilversum

18 juni 1970
1. Silence Fools
2. Interview (met Jan Donkers) en band intro door Zappa
3. Wonderful Wino
4. Concentration Moon
5. Mon & Dad
6. The Air
7. Dog Breath
8. Mother People
9. You Didn't Try to Call Me
10. Agon
11. Call Any Vegetable
12. King Kong, pt. 1
13. Igor's Boogie
14. King Kong, pt. 2
Uddel is natuurlijk al veel vaker uitgebracht. De opnames van de VPRO lijken daarmee vogelvrij. Deze poging is van Sonic Boom. De intro van Donkers/Zappa is grappig; Zappa op zijn verbale best. Het concert doet eigenlijk niets onder voor die andere Mark & Howie cd's die we inmiddels hebben. De band is goed op dreef, ondanks het feit dat ze eigenlijk net uit het ei zijn. Zappa doneert enkele prachtige solo's. Het geluid is, zoals je mag verwachten, prima. De foto's zijn aardig, maar de band bij het Lieverdje in Amsterdam is dan wel bijzonder. Later zou Zappa nog even op de fiets gaan. Dat kon toen allemaal nog. De tekst in de bijsluiter heeft weinig om het lijf. Hou je van de groep met de Turtles, dan is deze set een goede aanvulling op de bestaande catalogus. Dank VPRO. Grappig is dat ik het concert indertijd - ik zat toen voor de TV - tegen vond vallen. Nu denk ik daar wel anders over. Inzicht komt met de jaren...


Mudshark Live

CKGM-FM-Studios, Montreal
5 juli 1971
1. Daddy's Home
2.The Polka / Drum Solo
3. Mudshark
4. Magdalena
5. Station Id By Frank
6. Jam (Including Pirate Jenny/Nikki Hoi)
7. Daddy Daddy Daddy
8. She Painted Up Her Face
9. Band Intro By Mark Volman
10. Oh Baby Don't Drop It
11. Happy Together/Penis Dimension
12. Outro By Frank/Polka Reprise
13. Ghom
De show na de show.  Keyhole brengt een cd uit met de Moeders live na een show eerder op de avond. Meest bijzonder is dat de setting akoestisch is. Geen elektronica, geen elektrische gitaren. Niets. Mark en Howie zingen, Ian speelt sax, Aynsley kleppert met van alles en Jim en Bob (Harris is dat) doen voor de gezelligheid mee. Wie de gitaar speelt is onduidelijk. Het klinkt niet als Zappa's spel, dus het zou best Mark Volman kunnen zijn. Zappa wilde (of kon) niet samen zingen en spelen. Misschien zijn ze het allebei? Het materiaal is, gezien de periode, interessant, beetje Filmore, beetje Motels, beetje de beste band van L.A. en wat doo-wop. Je zou zoiets in full stereo willen horen, maar dan met een goed geluid, want dat is, zoals bijna al de cd's op deze pagina, beroerd. De verpakking is leuk, met wat gepaste foto's uit de periode en een interview met Zappa uit het Duitse (!) blad Hit Parader uit juni 1971.


Bebop Tango Contest Live

WLIR-FM, Garden City, N.Y.
31 december 1974


1. Announcer's Introduction
2. Zappa's Introduction - Aka Tango Chat
3. Pygmy Twylyte / Dummy Up
4. Be-Bop Tango Excerpt
5. The Story Of Dupree's Paradise
6. Yellow Snow Suite
7. Guitar Event
8. Bebop Tango Contest
9. Announcer's Closing Remarks
Deze set krijgt de prijs voor de lelijkste hoes van in ieder geval deze pagina. Deze set is bijzonder, want: "With the success of his Apostrophe and Roxy & Elsewhere albums, 1974 saw Frank Zappa at his commercial peak. Evidently feeling a surfeit of goodwill towards his fans, at the close of the year he prepared a personally mixed reel of live performances from the previous year for broadcast on WLIR-FM in Garden City, New York on New Year s Eve. Not to be confused with a show he was playing the same night in Long Beach, California". Verschillende opnameplaatsen, maar wel allemaal in 1973. Zappa is veel aanwezig als uitlegger on stage. Je kunt weinig commentaar hebben op een tape van de master hemzelf, maar de audio laat helaas opnieuw te wensen over. Die drums en die bassen... dat laag. Luister eens naar de verschillende Yellow Snow Suites, deze is precies dezelfde als die op The Crux of the Biscuit. Weet je meteen ook hoelang dat al klaar was. In het boekje zit een interview met Zappa uit Concert Magazine 1974. Daarin vertelt Zappa ons dat Freak Out zijn best verkochte plaat is, gevolgd door Hot Rats en dat die laatste gemiddeld 1500 keer per maand verkocht wordt, elke maand, elk jaar. En dat dat album de reden is dat platenmaatschappijen in Zappa willen investeren. Maar ja, dat was 1974...


Son of Orange County

Live FM Radio, Boston

1974
1. Tush Tush Tush
2. Stinkfoot
3. RDNZL
4. Village of the Sun
5. Echidna's Arf
6. Don't You Ever Wash That Thing
7. Po-Jama People
8. I'm Not Satisfied
9. Penguin in Bondage
10. T'Mershi Duween
11. Dog/Meat
12. Improvisation/Tuning
Laser Media laat ons een concert horen van Zappa uit 1974 met Napoleon Murphy Brock, George Duke, Ruth Underwood, Chester Thompson, Tom Fowler en Rondo Hatton (aka Zappa). Zappa is beroerd en moet daarom af en toe van het podium af. De wereld van de showbizz is een harde. De cd is goedkoop verpakt en claimt het hele concert te zijn, maar 72 minuten is wat kort voor een Zappa concert. Nummer 12, net als 11 niet op de hoes vermeld, laat dat zelfs horen. De band gaat stemmen en dat doe je niet als je klaar bent. Mooie aankondiging: 'feat.  Tom Waits'. Ik heb hem niet gehoord, maar hij kwam misschien na de pauze? Het geluid is redelijk goed, weinig laag, maar ja FM hè. Vergelijk dit eens met de Roxy discs. Zooooveel laag daar. De makers houden blijkbaar van drumsolo's, want die wordt apart vermeld. Waar ze ook van houden is een irritante korte pauze tussen alle tracks. Amateuristisch foutje eigenlijk. Eén vinkje zetten en dat hoeft niet meer. Goed concert, beroerde uitvoering dus.


The Muffin Man Goes to College, feat. Captain Beefheart

Providence College, Rhode Island
26 april 1975

CD1
1. Improvisations
2. Camarillo Brillo
3. Muffin Man
4. Stink-Foot
5. I'm Not Satisfied
6. Carolina Hardcore Ecstasy
7. The Velvet Sunrise
8. Pound For A Brown
9. The Torture Never Stops

CD2
1. Montana
2. Improvisations (Incl. Chariot, Moon Trek)
3. Sam With The Showing Scalp Flat Top
4. Penguin In Bondage
5. Poofter'S Froth Wyoming Plans Ahead
6. Echidna'S Arf (Of You)
7. Drum Solo
8. Advance Romance
9. Encore Break
10. Willie The Pimp
Ondanks de claim in de bijsluiter klinkt deze dubbelset beroerd. Het lijkt een opname uit het publiek in plaats van via de FM-radio. Zappa klinkt hol en ver weg, Terry Bozzio heeft alleen zijn snare en hihat meegenomen lijkt het. Tussen alle liedjes door schreeuwt het onrustige Amerikaanse publiek. Maar dat schijnt daar heel gewoon te zijn. Tokens of theirs extreme; zoiets. De set begint behoorlijk experimenteel en blijft dat tot op zekere hoogte ook. In feite is dit een vrij deviante band in het FZ-geheel, net als de veel meer op blues gerichte muziek. Napoleon Murphy Brock en George Duke rappen, zingen al dan niet soulful in diverse tracks, waaronder opvallend veel in The Velvet Sunrise. Bruce Fowler geeft een aantal prachtige trombonesolo's en Danny Walley glijdt overal lekker tussendoor op zijn slide guitar.
Zappa is als gitarist goed op dreef, net als bassist Tom Fowler die we eigenlijk overal doorheen horen. Fijn zo'n opname. The Torture is hier een soort blues en heeft nog lang niet die hitsigheid die we later op Zoot Allures tegenkomen. Grappig is de return of Willie the Pimp, mét de Captain dus. Maar eerlijk gezegd haalt deze versie het bij lange na niet vergeleken met het origineel van Hot Rats. Ondanks dat is dit een boeiend concert dat verdient om met goede geluidskwaliteit én officieel; uitgebracht te worden. Dan wil ik nog wel eens naar college gaan ook.


Vancouver Workout

UBC Gym, Vancouver

1 oktober 1975
CD1
1. Intro/Blues Jam
2. Apostrophe
3. Duke of Prunes
4. Honey, Don't You Like a Man Like Me
5. The Illinois Ennema Bandit
6. Carolina Hardcore Ecstasy
7. Lonely Little Girl
8. Take Your Clothes of When You Dance
9. What's the Ugliest Part of Your Body
10. Chunga's Revenge

CD2
1. Swallow my Pride
2. Any Downers?
3. Canadian Customs Routine
4. T'Mershi Duween
5. zoot Allures
6. Sleep Dirt
7. Black Napkins
8. Advance Romance
9. I'm the Slime

De band alleen al rechtvaardigt deze uitgave van Zip City. Nou ja, bijna dan; het is een van die groepen die je eigenlijk nog graag op een échte (!) uitgave zou willen zien: Napoleon Murphy Brock, Terry Bozzio, Roy Estrada. Andre Lewis en FZ. Kleine bezetting, maximale output. Net zoals bij veel FM-overgenomen muziek is het geluid wat dun, dat merk je vooral in de drums- en de baspartijen. Her en der heerst er wat ruisss en het geluid is niet constant, het fluctueert in sterkte.  De bijsluiter is aardig met een redelijke tekst en één gepaste zwartwitfoto. De kleurenfoto is dezelfde als die van de voorkant van Bebop Tango Contest Live. Verder is het een geweldig concert met mooie gitaarsolo's (vooral op cd2 - kijk maar eens naar de tracklist) én keyboardpartijen. Dat werpt meteen de vraag op: wat gebeurde er met Andre Lewis? Deze band komt - zoals gezegd - nog weinig officieel voor, daarom pleit ik voor een Road Tape-versie, mét goed geluid. Maar ondertussen....

Halloween in the Big Apple

Live FM Radio from

The Palladium, New York
31 oktober 1977
1. Intro (Flakes)
2. San Ber'dino
3. Tryin' to Grow a Chin
4. City of Tiny Lights
5. The Squirm
6. Big Leg Emma
7. Audience Participation
8. The Black Page #2
9. Jones Crusher
10. Camarillo Brillo
11. Black Napkins
Zappa had wat met Halloween én New York. Hij gaf er menig concert. Deze behoort tot een van de betere. Gezelligheid troef daar, zo laat deze Sutra-disc horen. De band met Patrick O'Hearn, Adrian Belew, Tommy Mars, Terry Bozzio, Peter Wolf  en Ed Mann bezorgt de fans een onvergetelijke avond. Zappa begint met het feit dat alles opgenomen wordt door Kerry McNabb in de Recording Truck. Dat wordt dan weer een nieuwe Road Tape. Net als de andere sets hier, weinig laag en weinig audibele drums. De bijsluiter heeft een uitgebreide tekst en relevante foto's. Met ca. 47 minuten een korte set. Van die Halloweenconcerten zijn complete boxen (illegaal ook) uitgebracht. Maar goed, wie weet wat we nog allemaal erbij krijgen via het officiële kanaal.



Dutch Courage

Live FM Radio from

Ahoy, Rotterdam

24 mei 1980
CD  1
1. Chunga'S Revenge
2. Keep It Greasy
3. Outside Now
4. City Of Tiny Lites
5. Teenage Wind
6. Bamboozled By Love
7. Pick Me I'M Clean
8. Society Pages
9. I'm A Beautiful Guy
10. Beauty Knows No Pain
11. Charlie'S Enormous Mouth
12. Cosmik Debris
13. You Didn'T Try To Call Me
14. I Ain'T Got No Heart
15. Love Of My Life
16. You Are What You Is
17. Easy Meat
18. Joe'S Garage
19. Why Does It Hurt When I Pee'

CD 2
1. Dancin' Fool
2. Bobby Brown
3. Ms. Pinky
4. Encore Break
5. I Don'T Wanna Get Drafted
6. The Illinois Enema Bandit
7. Heavenly Bank Account
8. Suicide Chump
9. Jumbo Go Away
10. If Only She Woulda
11. Stick It Out
12. Mudd Club
13. The Meek Shall Inherit Nothing
14. Golden Arches
15. Matt Siegel Interview 1980
Je had moed nodig om in Ahoy naar Zappa te gaan luisteren. Het voormalig wielerpaleis stond niet bekend om zijn goede geluid. Zappa's team bakte er toch altijd een heel redelijk iets van en dat is terug te horen op deze versie van het concert in Rotterdam. We kregen heel wat diversiteit aan tracks voor onze neus, kiezen en oren. Het was een heugelijke avond dus en goed om die weer eens terug te horen. De band: Ike Willis, Tommy Mars, David Logeman, Arthur Barrow en Ray White. Logeman was een onbekende eend, plots daar en weer weg. De vooral vocaal dominante band deed het goed. Hobo wilde graag twee cd's vol zetten en dat is wel een loffelijk streven. Rotterdam beslaat heel disc één en nummers 1-6 van disc 2. Nummers 7-11 zijn van een FM Broadcast uit Parijs, Palais du Sports, nummer 12-14 FM uit München, Olympiahalle en het interview, bijan twintig minuten, met Matt Siegel is uit Boston voor WCVB-TV. Aardige set, beetje nostalgie ook. De bijsluiter meldt dat het concert uit het Van Ahoy Sportpaleis ook in Amerika on air ging. Dat verkalart ook de vele uitgaven van het concert. The excellent audio vind ik iets minder excellent, maar wel goed te doen. De eisen liggen hoog immers.

Puttin' on the Ritz

Live FM Radio from

The Ritz, New York
17 november 1981
CD 1
1. Treacherous Cretins
2. Montana
3. Easy Meat
4. You Are What You Is
5. Mudd Club
6. The Meek Shall Inherit Nothing
7. Dumb All Over
8. Heavenly Bank Account
9. Suicide Chump
10. Jumbo, Go Away
11. Envelopes
12. Drowning Witch
13. What's New In Baltimore?
14. Moggio
15. Bamboozled By Love
16. Sinister Footwear (2nd Movement)

CD 2
1. Stevie's Spanking
2. Cocaine Decisions
3. Nig-Biz
4. Doreen
5. Goblin Girl
6. The Black Page #2
7. Tryin' To Grow A Chin
8. Strictly Genteel
9. Clowns On Velvet
10. Ride Like The Wind
11. Zoot Allures
12. This Is My Story
13. Whippin' Post
14. Watermelon In Easter Hay
De Ritz is al enkele keren genoemd als echte Road Tape release. Totnutoe is daar weinig mee gedaan, dus moeten we het nog even doen met een versie van bijvoorbeeld Goldfish. Er zijn er meer, maar deze wordt het best beoordeeld door 'fans'. Het geluid is vergelijkbaar met dat van Ahoy, veel bas hier en weinig drums. De band: Ray White, Tommy Mars, Scott Thunes, Chad Wackerman, Ed Mann, Bobby Martin en Steve Vai. Vergelijk dit eens met het concert uit Ahoy van een jaar eerder. Klinkt allemaal iets meer uitgewerkt. Het leukste voor - bijna iedereen - zijn natuurlijk de gastoptredens van Al DiMeola en ene Brian Peters.   DiMeola laat zijn typische snelheidsduivel gitaar horen op Clown on Velvet en Ride Like the Wind. Peters doet mee op de laatste. het verhaal over deze track wordt uit de doeken gedaan door Arthur Barrow in diens boek. Over het concert: When Guitar Player Magazine conducted a poll in the early 1990s, the Ritz concert was voted "BEST CONCERT BY ANYONE, ANYWHERE, EVER". Dus en dan wordt dat niet op cd gezet door de man zelf. Tsja, humor hoort in muziek zeker. Ondanks alle prachtige songs, solo's, etc. ben ik altijd wel moe als deze twee cd's zijn afgelopen. Er zit weinig rust in het concert, maar dat kan ook komen door het nog niet volledig gebalanceerde geluid.

Paul Lemmens © text 2016-2017