Het was druk in september, van oudsher dé Zappamaand. Vroeger - ja toen - werd vaak in september de nieuwe Zappaplaat uitgebracht. Ik had dus onlangs bijna een Deja Vu; naast Läther en de twee dubieuze boekjes van Cruikshank verscheen nog een boek over Zappa: Electric Don Quixote.

Dit omvangrijke boek beslaat maar liefst 352 pagina's en heeft 12 zwartwit foto's op 4 speciale fotopagina's, dus er is heel wat leesvoer. Met deze elektrische gigant heeft Zappanaat Neil Slaven wat mij betreft (en ook Frits van de Waa, die mij in de Volkskrant alweer voor is met eenzelfde kommentaar - zou hij mijn Alter Ego zijn?) een (het?) standaard Zappaboek uitgebracht. Het boek leest prettig en roept regelmatig prettige herinneringen aan vroeger tijden op. Zappa's leven en werk wordt in feite geschetst middels meningen van o.a. ex-bandleden, maar vooral middels talrijke feiten en citaten (die nu eens echt kloppen - voorzover ik dat na kan gaan natuurlijk), wat het boek een behoorlijk authentiek karakter geeft. Zappa's dood heeft diens periode begrensd, waardoor Slaven makkelijker Zappa's hele leven kon beschrijven en niet zoals de meeste boeken tot-nu-toe voornamelijk de beginperiode. iets dat ik altijd storend gevonden heb, omdat naar mijn mening de latere Zappa-jaren toch de hoogtepunten qua muziek waren. In deze zin is dit dan ook het eerste, evenwichtig beschreven levensverhaal. Ik kan mij dan ook helemaal vinden in de tekst op de achterflap dat dit boek geschreven is met autoriteit, kennis, humor, respect en genegenheid; in feite is Neil Slaven Zappa's Sancho Panza. Als de dingen goed zijn hoef je daar niet zoveel woorden aan vuil te maken, maar het moet wel even gezegd worden, dat is beter voor ons mensen.
Dus: Electric Don Quixote is een uitstekend boek voor iedereen die regelmatig de neiging heeft tegen muzikale windmolens te vechten.
Paul Lemmens - 1990 / 2002 / 2018 © pics R. Kostelanetz