STUDIO TAN - SLEEP DIRT - ORCHESTRAL FAVORITES
DRIE
OP EEN RIJ

1. The Adventures of Greggary Peccary
2. Revised Music for Guitar & Low Budget orchestra
3. Lemme Take You to the Beach
4. RDNZL

1. Filthy Habits
2. Flambay
3. Spider of Destiny
4. Regyptian Strut
5. Time is Money
6. Sleep Dirt
7. The Ocean is the Ultimate Solution
1. Strictly Genteel
2. Pedro's Dowrey
3. Naval Aviation in Art
4. Duke of Prunes
5. Bogus Pomp
recorded: 1974-1976 recorded: 1974-1976 recorded: Royce Hall, UCLA
september 18-19, 1975
with:
Frank Zappa - guitar, vocals, percussion
George Duke - keyboards, vocals
Bruce Fowler - trombone
Tom Fowler - bass
Chester Thompson - drums
Davey Moire - vocals
Eddie Jobson - keyboards, yodeling
Max Bennett - bass
Paul Humphrey - drums
Don Brewer - bongos
James Youman - bass
Ruth Underwood - percussion, synths

orchestra:
George Duke - keyboards, vocals

John Berkman - piano
Michael Zearott - piano
Pamela Goldsmith - viola
Murray Adler - violin
Sheldon Sanov - violin
Jerry Kessler - cello
Edward Meares - bass
Bruce Fowler - trombone
Don Waldrop - trombone
Jock Ellis - trombone
Dana Hughes - bass trombone
Earle Dumler - oboe
JoAnn McNab - bassoon
Mike Altschul - flute
Graham Young - trumpet
Jay Daversa - trumpet
Malcolm McNab - trumpet
Ray Reed - flute
Victor Morosco - sax
John Rotella - woodwinds
Alan Estes - percussion
Emil Richards - percussion
Tom Fowler - bass
Chester Thompson - drums
with:
Frank Zappa - guitar, vocals, percussion, synths
Dave Parlato - bass
Terry Bozzio - drums
George Duke - keyboards, vocals
Patrick O'Hearn- bass
Chad Wackerman - drum overdubs
Thana Harris- vocals (2, 3 & 5)
Bruce Fowler - trombone, brass
Chester Thompson - drums
Eddie Jobson - keyboards, yodeling
James Youman - bass, guitar (6)
Ruth Underwood - percussion, synths
Musicians probably involved * :
David Shostac - flute
Ray Reed - woodwinds
Mike Altschul - woodwinds
Jay Migliori - woodwinds
Victor Morosco - sax, clarinet, flute
JoAnn Caldwell - bassoon
? - bassoon
Earl Dumler - oboe
David Duke - French horn
Arthur Briegleb - French horn Malcolm McNab - trumpet
Gene Goe - trumpet
Roy Poper - trumpet
Bruce Fowler - trombone
Jock Ellis - trombone
Ken Shroyer - trombone
Dana Hughes - bass trombone
Don Waldrop - tuba, contrabass trombone
Lou Ann Neill - harp
John Wittenberg - violin
Bobby Dubow - violin
Pamela Goldsmith - viola
Jerry Kessler - cello
Mike Lang - keyboards
Ralph Grierson - keyboards
Bill Mays - clavinet
Emil Richards - percussion
Alan Estes - percussion
Tom Raney - percussion
John Bergamo - percussion
Dave Parlato - bass
Terry Bozzio - drums
Tommy Morgan - harmonica
FZ--guitar, conductor
Michael Zearott - conductor

* list by Charles Ulrich

Na ongeveer 13 jaar zijn Warner Brother's stiefkind-crisis-lp's nu, onder voogdij van Zappa's kritisch oor, officieel uitgebracht. Zijn we blij? Voor een groot deel wel, maar blijft er als verwend kind altijd wat te mekkeren. Opvallend is het gebruik van de 'originele' hoezen van Gary Panter. Ik ben er inmiddels zo vertrouwd mee geraakt, dat nieuwe vreemd geweest zouden zijn. Wat opnieuw irriteert is het hardnekkige gebrek aan goede en relevante informatie. Meerdere (bekende) musici waren in de loop der jaren al bekend geworden, maar zelfs de officiŽle cd's laten niets los over de muzikanten op bv. Greggery of Orchestral Favorites (de Synclavier, alhoewel regelmatig present, bestond toen echt nog niet), niets over technici, studio's en noem maar op. Een gemiste kans, maar het gaat voor 99% om de muziek en die is prachtiger geworden. Het duo Zappa/Stone heeft hard gewerkt: nieuwe stukken muziek, zangpartijen en drums (nobody knows for sure who plays the drums).

STUDIO TAN: toevoegingen aan het meesterlijke Greggery en een nieuwe (?) begeleidingspartij bij een potentiŽle hit (althans bij mij thuis) Lemme(ns) Take You to the Beach. Redunzel werd RDNZL en nu RNDZL, Renudzel (worden die inlays wel eens nagelezen?). Zappa heeft de volgorde veranderd, waardoor de cd evenwichtiger is geworden.

De helaas altijd ondergewaardeerde ORCHESTRAL FAVORITES klinkt vertrouwd, maar veel transparanter. Hoogtepunt was/is de Duke met zijn statige gitaarsolo. Alleen al daarvoor is deze cd de moeite waard. De andere stukken zijn o.l.v. Kent Nagano beter uitgevoerd, maar hebben desalniettemin een eigen en authentieke charme.

De grootste verrassingen zitten in SLEEP DIRT. Zelfde nummers, andere drummer en Thana Harris die zingt. Dat laatste is even wennen, maar ze doet het met zeer veel gevoel en geeft juist die nummers die mij altijd onaf leken de nodige glans. Met enig puzzelen krijg je zo zelfs Hunchentoot compleet.

De drie lelijke eendjes zijn er duidelijk op vooruit gegaan; zo hadden ze eerder kunnen klinken. Ondanks de kreet 'Nomen Nescio', ben ik blij dat ze er zijn en draai ze met meer plezier dan voorheen.

words 1995 - 2008 © Paul Lemmens