Don't say goodbye

Hoe vaak ben ik er niet geweest, zomaar op bezoek, met vakantie, of een weekend, maar vooral de zaterdagen waren speciaal; 15 km fietsen door kleine dorpjes en gehuchten, over nog stille, onverharde veldwegen en wegen waarbij je je afvroeg of er behalve de bewoners van er langs gelegen boerderijen ooit iemand kwam. En altijd weer, waar vandaan je ook kwam, doemde na zo'n 12 km de watertoren van het dorp op. Een dorp was en is het, ondanks allerlei aanpassingen. De tijd lijkt er langzamer voorbij te gaan, boeren trekken net als jaren tevoor met hun tractors naar het land en 's zondags heerst er behalve de geluiden van de verplichte kerkgang in de morgen de zo typische landerige stilte. Aan de Hoofdstraat staat het huis dat ik net zo goed ken als dat van mijn ouders. De helft van mijn leven was ik er, zo lijkt het nu. Geheel in stijl met de omgeving was het ontbreken van een televisietoestel, maar daarvoor in de plaats waren er wel twee radio's: een in de woonkamer, waar we bijna nooit kwamen, en een in de keuken, die die functie verre ontsteeg. Vroeger stond de kamerradio tussen twee ramen in, waarvan de gordijnen 's zomers vanwege de warmte bijna altijd dicht waren. Op die schitterende oude buizenradio met zijn forse luidspreker stond een echte Dual, met het onvergetelijke opschrift: stereo pick-up. Maar liefst vier verschillende toerentallen konden gekozen worden, maar behalve voor wat gekke geluidsexperimenten kwam de knop nooit van 33 1/3 af. De verbinding naar de radio werd gemaakt met een enkel bananestekkertje en zorgde aldus voor een perfect mono-geluid. Is het daarom zo verwonderlijk dat ik zo ondersteboven was van die nieuwe lp die mijn neef gekocht had: weemoedige liefdesliedjes, hartverscheurend mooi gezongen in doo-wop-stijl met de typische falsetten en gesteund door kreunende bassen, droevige tenorsaxen, prachtige ritmes en een koude-rillingen veroorzakende gitaarsolo aan het eind van het laatste nummer. Deze ode aan de muziek van de jaren 50 zou waarschijnlijk nergens anders zo goed tot zijn recht zijn gekomen als juist hier. Telkens als ik deze muziek nu hoor beleef ik haar even opnieuw zoals toen. Frank Zappa moet het al geweten hebben, want schreef hij niet in de binnenhoes van Cruisin' with Ruben and the Jets: "Deze plaat is gemaakt door oude mannen die mompelen over die goede oude tijd. Over tien jaar doe jij dat met jouw vrienden ook."

tekst uit boek: Verloren Herinneringen door Paul Lemmens,
Paul Lemmens, Uitgeverij PaLe, 1996)