Joe's Dommage*
or Frank's Kitchen
or Frank's Garage

Joe's Domage is precies wat de verpakking belooft: oefeningen. Frank Zappa laat vanuit zijn rolstoel via zijn gitaar horen hoe nummers als New Brown Clouds, It Just Might Be A One Shot Deal, Blessed Relief en Think It Over zouden moeten klinken. Dat resulteert in een cd met veel praten door FZ zelf, gitaarloopjes, voordoen, laat maar horen, stop, nog eens voordoen, een nadere toonsoort, even de baritonsax alleen, ja, nu weer met band, stop, nog eens, enz. Tussendoor worden de nummers min of meer gespeeld, zo'n vijftien minuten (ongeveer een kwart) van de cd. Dat spelen is in een pril stadium, langzaam en geconcentreerd. Er is genoeg muziek op deze cd, er klinkt af en toe een solo, die ook weer abrupt wordt afgebroken. In zekere zin is het boeiend, immers we krijgen een kijkje in de FZ's achteraf gezien niet zo heel gevaarlijke keuken; hoe komen die stukken tot stand, hoe werkt FZ. Je zou het met wat goede wil een opgegraven schat kunnen noemen. Maar is dit nu de cd is waar we op zaten te wachten? Er moet toch echt meer zijn van de Petit of Grand Wazoo-band. Deze cd draai ik nu een paar keer, maar echt een kick krijg ik er niet van. Het is er meer in in het rijtje wetenschappelijk verantwoord om die vervolgens in de kast te zetten. Ik ben benieuwd wat er nog meer uit die kelder komt. In ieder geval is FZ's idee om alleen uitstekende opnamen te laten horen overboord gezet, er is nogal wat ruissssss aanwezig.
p.s.: van al die linernotes van Gail snap ik ook steeds minder, maar ja, net zo leuk willen zijn als je vriendje is wat veel gevraagd, toch?

 

FZ: guitar
Ken Shroyer: trombone
Malcolm McNabb: trumpet
Sal Marquez: trumpet
Tony Ortega: baritone sax
Ian Underwood: keyboards
Tony Duran: slide guitar
Alex Dmochowski: bass
Aynsley Dunbar: drums



* Dommage (2m-en) is Frans.
Ce n'est pas dommage: het kan geen kwaad, maar ook Quel dommage!: wat jammer!
Aan de lezer/luisteraar  de keus.
Opmerkelijk: Bij de cd zat een nieuwe lijst van Zappa's cd's. Immers het contract met Ryko loopt af en The Z. Family brengt alles opnieuw en voor de verandering anders uit. Mijn conclusie: die nieuwe releases kunnen we lekker laten staan! Op wat miniatuurveranderingen na, vooral in tijdregistratie en completere hoezen(?), is alles hetzelfde gebleven. Gelukkig, dan kan ik mijn geld beter besteden aan The Holy Ghost, de cdbox van Albert Ayler. Los van dat hemelse argument had ik het overigens ook niet gedaan, wat is er nu nog te verbeteren aan FZ approved cd's?


10.10.2004 Paul Lemmens
pictures: ZFT 2004