1986 cd-versie





1995 cd-versie (Rykodisc - Zappa Approved)



2012 cd-versie (waar zijn de spetters? en de naam is gekrompen)
Does Humor Belong in Music?
27 januari 1986
officiële release - 45

1986 / 1995 / 2012 cd-versie *
1. Zoot Allures
2. Tinsel-Town Rebellion
3. Trouble Every Day
4. Penguin In Bondage
5. Hot-Plate Heaven At The Green Hotel
6. What's New In Baltimore
7. Cock-Suckers' Ball
8. WPLJ
9. Let's Move To Cleveland
10. Whippin' Post

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: lead guitar, vocals
Ray White: rhythm guitar, vocals
Ike Willis: rhythm guitar, vocals
Alan Zavod: keyboards, solo on Cleveland
Bobby Martin: keyboards, sax, vocals
Ed Mann: percussion
Scott Thunes: bass
Chad Wackerman: drums
and
Dweezil Zappa: guitar solo on Whippin' Post

------------------------------------------------------------
This material is 100% digital, 100% live, with NO over-dubs
------------------------------------------------------------
These songs were selected from the repertoire of the 1984 World Tour. Over a six month period, many hours of exciting live material was recorded in a 24 track digital format. It took another six months to remix it onto PCM 1610 digital 2 track masters. If you enjoy this recording, be advised that there is a lot more lurking in the vault. These tunes were selected because they follow the basic outline of the "DOES HUMOR BELONG IN MUSIC?" PMI/ICA video tape, as well as presenting some new, unreleased material.

The recording dates were:
The Odeon Hammersmith, London, England, 08/10/84
The Civic Center, Providence, Rhode Island, 26/10/84
Amherst College, Lowell, Massachusetts, 28/10/84
The Tower Theater, Philadelphia, Pennsylvania, 10/11/84
The Bismark Theater, Chicago, Illinois, 23/11/84
The Boy Front Arena, St. Petersburg, Florida, 01/12/84
The Paramount Theater, Seattle, Washington, 17/12/84
Queen Elizabeth Theater, Vancouver, British Columbia, 18/12/84
The Universal Amphitheater, Los Angeles, California, 23/12/84

Song Information:
Zoot Allures: head is from London, solo from Providence
Tinsel-twon Rebellion: body of tune is from Chicago Illinois, ending is from Seattle
Trouble Every Day verses from St. Petersburg, solo from London
Penguin in Bondage: vocal sections from Vancouver and St. Petersburg, solo from Vancouver
Hot-plate Heaven at the Green Motel: Vancouver
What's New in Baltimore: front of tune is from Los Angeles, vocals from Philadelphia, solo is from Los Angeles
Cock-Sucker's Ball: Los Angeles
WPLJ: Los Angeles
Let's Move to Ceveland:  intro from Los Angeles, piano solo from St. Petersburg, drum solo from Vancouver, guitar solo from Amherst College, out chorus from Los Angeles
Whippin' Post: Los Angeles (the last song of the last show of the last tour)
------------------------------------------------------------
* De 1995 cd-versie is behoorlijk geremixt; de 2012 cd-versie is identiek aan die versie.
Bij de 2012 cd-versie komt de tracklist op de verpakking niet overeen met de volgorde op de disc; die is hetzelfde als de eerdere cd-versies.
------------------------------------------------------------
Does Humor Belong in Music is Zappa's eerste release die alleen op cd verschenen is. In  1986 alleen in Europa (EMI), later ook in de rest van de wereld (1995 - Ryko).
Bij de 1995 Zappa-approved versie op Ryko kreeg de cd een extreme 'make-over': de hoes was nu gemaakt door Cal Schenkel. In mijn optiek een enorme vooruitgang, maar.... de 2012 cd-versie heeft de oude vormgeving (enigszins) terug, maar biedt nog minder dan het origineel.
------------------------------------------------------------

1995 cd-versie: bijsluiter uitgeklapt



De oude video-uitvoering


DVD-versie
Hoort humor in muziek? Natuurlijk! Humor hoort inderdaad in muziek. Zo zijn we namelijk opgevoed - door Zappa! De vraag stellen is hem beantwoorden. Vooral wij, in Europa hadden humor blijkbaar, want de cd werd door Zappa's toen nieuwe distributeur, EMI, alleen in Europa uitgebracht. Wij blij! Nu mochten onze collega's in de USA eens een cd importeren. Eindelijk gerechtigheid. Het leek een beetje op de actie met de Mothers of Prevention-cd, maar dit was een hele en niet zomaar wat.
De hoes was on-Zappiaanse, sober. Beetje raar met spetters, veel tekst en een klein manneke met een grote microfoon. Maar uiteindelijk geldt de regel: music is the best!
De cd bestaat uit verschillende nummers, van verschillende shows uit verschillende plaatsen. Afijn, we weten inmiddels hoe het werkt. Does Humor klinkt als één live-concert, maar het zijn er eigenlijk tien. Dat feit is voor onze meester eigenlijk nog te eenvoudig. Op deze set worden binnen één liedje ook nog eens stukken aan elkaar geplakt: Zoot Allures' hoofd is uit London, maar de solo weer uit Providence. Cleveland spant daarin de kroon met het intro uit Los Angeles, de pianosolo uit St. Petersburg, drumsolo uit Vancouver, gitaarsolo uit Amherst en de outro weer uit LA. Als je maar een goede schaar hebt en het principe van ‘Xenochrony’ strak hanteert. Gelukkig is dat in het digitale tijdperk allemaal heel makkelijk, een paar muisklikken en hoppa! Extra humor is de opmerking dat er op deze cd geen overdubs zijn! Nee, dat dankt je de koekoek! Gelachen dat we hebben. De set is een goede mix van oud en recent werk, gespeeld door een band die de materie goed beheerst. Merkwaardig genoeg is het allemaal zo strak dat de humor er vaak bij in schiet. Er zijn andere opnames waarop veel meer gelachen wordt, door of Zappa of Ike. Hier gebeurt dat nauwelijks. Is dat wat hij dan met de titel bedoelt. Het hoort erin, maar zit er niet in?
Cleveland wordt hier als ‘nieuw’ gepresenteerd, maar is al heel oud, namelijk uit 1975, maar ging toen door het leven als Canard du Jour (die kennen we uit de Shut Up box), vervolgens als Kreega Bondola, daarna als Young and Monde en uiteindelijk Cleveland. Zappa ging zeker niet over een nacht ijs.
Merkwaardig genoeg 'hoort' bij de cd een video/dvd onder dezelfde titel met een band die 'at the Pier, N.Y op 26 augustus 1984', het bijbehorende concert laat zien! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Knap he? Over de dvd heb ik elders al geschreven, die komt – net als de cd - wat plichtmatig over en mist nu juist datgene wat de titel vraagt.
Het geluid van de EMI-cd was al dik in orde, maar werd tijdens de oppoetssessie in 1995 opzienbarend verbeterd. Niet alleen de hoes werd een heuse Cal Schenkel-variatie, maar ook het geluid werd drastisch aangepakt. De eerste keer dat ik Zoot Allures nieuwe master hoorde werd ik bijna van mijn stoel geblazen. Wow... wat een verschil. De 2012-versie is dezelfde als deze.
Vreemd genoeg is de 2012-versie dan weer voorzien van de 1986-verpakking, tenminste de voorzijde, maar dan zonder die spatjes. De rest van de vormgeving is dan toch weer anders en heeft extra (sleutel-)foto’s van Diva. Ach, wat schattig.
De cd is niet overweldigend, maar een aardig tijdsdocument. En de humor? Misschien is de humor wel dat hij ons allemaal voor de gek houdt en daarom al wat vertwijfeld kijkt op de voorzijde van de verpakking.
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT