2015 / 2017 cd-versie

Dance Me This
19 juni 2015
officiële release - 100

2015 / 2017 cd-versie
  1. Dance Me This
  2. Pachuco Gavotte
  3. Wolf Harbor
  4. Wolf Harbor II
  5. Wolf Harbor III
  6. Wolf Harbor IV
  7. Wolf Harbor V
  8. Goat Polo
  9. Rykoniki
10. Piano
11. Calculus

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitar, Synclavier realisation
Todd Yvega: algorithm, Synclavier assistence
Anatoli Kuular: Tuvan throat singing
Kaigl-Ool Khovalyg: Tuvan throat singing
Kongar-Ool Ondar: Tuvan throat singing

------------------------------------------------------------
Uit het boekje: Todd Yvega, "It is remarkable that Frank was able to construct such a cohesive arc, juxtaposing and superimposing such disparate materials, some of which had been in the works for years, while others were the fruit of the previous week's happenstance. Thrown into the creative mix were the incidentals (it was FZ's bent to be open to changing course and making use of whatever happens along). Earlier that year, the Zappas were graced with a visit from a trio of throat singers from the Republic of Tuva in southern Siberia who were on a US concert tour. Naturally a recording session ensued, and the Tuvans' vocals ultimately became prominent on several tracks. Dweezil had set up his guitar rig in the studio, and Frank decided to take it for a spin overdubbing on the piece we were tracking that day. As far as we know, that was the last time he played guitar".
------------------------------------------------------------
Todd Yvega: "Dance Me This is the last album Frank Zappa completed before his death. [...] Over the years I had seen Frank jump from project to project often shelving one indefinitely to focus on another. There was an elaborate stage piece titled Dio Fa; An opera titled Uncle Sam (about a dystopian future America with a ludicrously polluted New York Harbour); A music notation book with accompanying audio disc titled The Rhythmic Sadist's Guide to Drum Patterns for the 21st Century. Of course I'm barely scratching the surface and giving none of these their due. My point is that Dance Me This gave Frank the opportunity to rescue gems from these shelved projects and let them be heard."
------------------------------------------------------------
Gail Zappa: the cover is new. What happened is that I became friends with a woman called Kathy Eldon, whose son Dan Eldon was a photojournalist. He was 22 when he was stoned to death in Somalia by the people he was trying to help. He left behind an incredible journal, with his drawings. I saw this photo in the last several years of a drawing he did of these elephants. They seemed to be dancing in the face of their own extinction. It was a remarkable statement, and I instantly thought that this was the perfect cover for Dance Me This.
------------------------------------------------------------

FZ’s last album. #100. Tap your foot algorithmically to this!
From the WHEN of Ever, we are pleased to bring you in this 75th year in the Life and Times of Frank Zappa, the 100th Album in the Official Discography, Dance Me This.
An extreme case of east meets East, this was originally conceived as a Work for modern dance.
It is the last title FZ finished in 1993 along with Trance-Fusion; the last chapter in his Master Work, Civilization, Phase III; and of course, The Rage & The Fury, The Music of Edgard Varèse.



p.s. voor veel mensen is de set nieuw, maar er is al sinds 1994(!) een cassette met dit alles in omloop. Uitgegeven door Barking Pumpkin. Hij ligt hier ergens op zolder, te goed opgeborgen omdat ik er bij gebrek aan cassettespeler niets mee kan. Toen maakte het te weinig indruk, dat weet ik nog wel. Nu is mijn denkraam aanzienlijk verbreed en kan ik met name Wolf Harbor beter plaatsen én waarderen. In de mail ontving ik van een oude bekende, laten we hem ‘Unicapb’ noemen, dan weet hij genoeg en de rest nog steeds niets, een afbeelding van de cassette voor op de site. Dank. Let’s Dance!
Zappa’s zwanenzang, zijn allerlaatste zelf gemaakte album krijgt nummer honderd mee. Volgens Todd Yvega, Zappa’s Synclavier assistent was het een project dat regelmatig aan de kant werd geschoven voor andere, maar telkens weer terugkeerde.
De meeste tracks zijn gemaakt met het Synclavier, bij een enkeel track zijn gasten toegevoegd. Aan het eind van zijn leven had Zappa regelmatig bijzondere gasten in zijn huis, zoals de Ierse folkgroep The Chieftains, zijn jeugdheld, Johnny ‘Guitar’ Watson, maar ook Tuvaanse keelzangers.
Zappa in 1993 "And what I'm working on right at the moment is a Synclavier album called 'Dance Me This', which is designed to be used by modern dance groups. It's probably not going to come out until next year." Het werd niet 1994, maar 2015, één-en-twintig jaar later. Voor Zappa maakte dat niet uit; in zijn filosofie was alle tijd tegelijkertijd. Hij had daar een prachtige theorie over. Die is uitgebreid te lezen in het boekje bij de vier-cd bootleg Apocrypha.
Dance Me this of ‘now let’s dance’. Zappa heeft iets met dansen, denk aan: ‘The Ritual Dance of the Young Pumpkin’, ‘Take Your Clothes of When You Dance’, "They want everybody to start dancing close back together again like 1955" (Ruben & the Jets), ‘Dance of the Rock & Roll Interviewers’, Janet’s Big Dance Number’, ‘Dance of the Just Plain Folks’, ‘Be-bop Tango’, ‘Disco Boy’, ‘Dancin’ Fool’, various dance contests’, ‘That’s Not Really a Shuffle’, ‘Lil’ Clanton Shuffle’.
Dance Me This is nu officieel Zappa’s laatste album geworden. Aan de symboliek zal het niet liggen, al zijn de prehistorische olifanten (mammoeten?) op de voorkant misschien wat minder elegant in ‘s mans porselijnkast. Dance Me This is deels bijna autonoom, waarbij een machine, de Synclavier, een programma doorloopt met variabelen. Enerzijds om ‘inbrekers’ buiten de studio te houden, anderzijds om een verrassend stuk muziek te laten ontstaan. Dance Me This was bedoeld voor een moderne (!) dansgroep. Ik ben geen choreograaf, maar het lijkt me best mogelijk.
Over de verpakking kan ik kort zijn, die is mooi. Paar nieuw foto’s van onze held, wat zeldzame driehoekige postzegels en Zappa die met een wijds armgebaar de Tuvanen onder het afdak plaatst. Veel wit in contrast met het veel zwart van Civilization Phaze III, in feite de Yang van Dance Me This’Yin. Samen een mooi slotakkoord. Todd Yvega vertelt een boeiend hoe deze set tot stand kwam. Daaronder is een schitterende anecdote over’ inbrekerafweermuziek’. Ralph Leighton herinnert zich hoe Zappa aan de Tuvanen gekoppeld werd en Gail vertelt iets met een persoonlijk tintje.
Dance Me This opent met de jazzy klinkende titeltrack. Het is nog een beetje richtingloos stuk. Na de piano zetten de Tuvaanse keelklankzangers in, het thema keert terug, de met zeventien seconden kortste Zappa-gitaarsolo ooit komt langs en daarna dooft het stuk om plaats te maken voor de Pachuco Gavotte. Dan hebben we wel de aller-allerlaatste Zappa gitaarsolo gehoord. Hij kan het nog is de conclusie, maar net als je denkt dat hij op gang komt is het voorbij. Het leven is een spiegel.
Een Gavotte is een historische Franse dans in tweedelige maatsoort met opmaat, die vooral populair was bij de adel. Die opmaat is waarschijnlijk Dance Me This geweest. De Gavotte begint met een hoketus-achtige structuur. Stappestap en dan maar bubbelen. Het ‘secret word’ voor deze cd is ‘water’, want er komen heel wat vloeibare geluiden langs. Ik zie de hooggepruikte luiden al hopsen. Het past daarentegen beter bij de flamboyante, playboystijl van de Pachuco’s.
Wolf Harbor bestaat echt, zo kunnen we lezen in het boekje. Met bijna een half uur is het de langste compositie van deze cd. Voor veel fans moeten de auditieve ramen wijd open gezet, want er sneuvelen wat vertrouwde grenzen. De compositie is gestructureerder dan sommige andere Synclavier-composities van Zappa, maar schuurt regelmatig aan tegen elektronische muziek, denk aan Ircam in deze en zo soms ook aan Musique Concrète. Sirenes, misthoorns, dat soort zaken. Dan zijn we bijna terug bij Luigi Russolo. Zappa kent zijn elektronische klassieken. De percussiesectie (Zappa op Synclavier) houdt de jongelui erbij, maar voor velen is het een haven te ver schat ik voorzichtig in. Ik vind het een schitterende compositie, vol spannende lagen, met een erg ruimtelijke klank. Het is een Ionisation ‘vertaald’ naar een andere tijd, maar Uncle Meat ligt bijna continue op de loer. Ik vind het mooi dat het een weloverwogen en rustige compositie is, waarbij de klangfarben goed tot hun recht komen. Zappa wil nog wel eens hyperactief zijn in zijn werk, maar juist hier ademt alles de ruimte om hem heen. Ook hier treffen we de symboliek aan. Zappa begon zijn muzikale verhaal met Ionisation op de plastic pick-up en eindigt bijna met eenzelfde compositie, maar dan high-tech uitgevoerd. Je gaat altijd terug naar de muziek uit je jeugd is het adagium tenslotte. Daarmee is zijn cirkel rond en in die zin eindeloos. We zijn terug bij het begin van alles immers en daarmee ook aan het eind gekomen.
Ben je net op je luchtbed de haven uitgedreven komt er weer zo’n Tuvaan luid keelklanken. Goat Polo is klassieker dan Wolf Harbor en heeft meer verwantschappen met Civilization dan de rest van deze cd. Niet de meest spannende compositie en afgedwaald van de kudde.
Rykoniki is dan ‘just another ordinary Zappa-composition’. Niet te lang gelukkig, want dit verhaal is al eerder verteld. De piano van Lumpy Gravy duikt op, maar nu zit er een andere muzikant achter de toetsen. Net als Wolf Harbor is het een open én ruimtelijke compositie, soms richting Conlan Nancarrow, soms richting John Cage. Het is stuk houdt de aandacht vast, maar zou verdwalen in het Grote Land der Klassieken.
De laatste compositie, Calculus, is er een van het toeval, dank John Cage opnieuw en ook dank Todd Yvega, want dit is eigenlijk zijn werk. De kredieten zijn er helaas niet voor hem, maar gelukkig vond Ruth Underwood dit een goeie actie, anders was het stuk verloren gegaan als niets betekenende inbraakbestrijdingsmuziek.
Dance Me This is ondanks de symboliek ervan een wat ambivalente, met enerzijds een prachtige en een mooie compositie en anderzijds wat stukken die meer werk-in-uitvoering lijken zijn dan definities en soms mank gaan door een gebrek aan diepgang. Uiteindelijk weegt hier de symboliek meer dan de muziek.
dutch text 2015 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFT