Flower Punk :-)



De jongste Zappa-cd is een erg leuke. Joe 'the Vaultmeister' Travers stelde een twaalf demo-nummers tellende cd (3 stukjes interview - 9 liedjes) samen. Joe's Corsage geeft een kijkje (oortje) in het pre-Mothers tijdperk. Ondanks het feit dat er al liedjes op staan van Freak Out, bijvoorbeeld Plastic People en Motherly Love, klinkt het allemaal niet zo agressief als de Freak Out-versies. Op deze demo's klinken de lovesongs als echt gemeende lovesongs en niet met het sarcastisch randje dat ze meekrijgen op Freak Out. Meest in het oor klinkend daarbij is "I'm so Happy I could cry", niets ironie, gewoon een oprecht klinkende lovesong van het type dat Zappa later zo zou verwerpen. Maar er is meer, want de goede luisteraar springt meteen op en roept "dit ken ik - maar dan ook weer niet zo!" Klopt. Het nummer is terug te vinden op We're Only in it for the Money (een aantal platen later dus, ja ?:! Conceptual Continuity), maar dan als Take Your Clothes off When you Dance, maar de tekst is wel heel erg anders. Ergens na al deze opnamen is het ugly-image ontstaan, zijn de nummers een in heel ander perspectief geplaatst. Zappa vertelt zelf hoe dat is gekomen in het interviewstukje 'we made our reputation doing it that way..."
De cd is netjes verzorgd, geen gezeur over het doosje, geen familietoestanden, gewoon een cd zoals die hoort te zijn, zelfs met onbekende live-foto's van de band in dit prille stadium, nog weinig te zien van de snorren, baarden en lange haren. Op de regenjasfoto met hoeden zien The Mothers er zelfs netjes uit. De foto hieronder is van de andere kant van het tafeltje genomen! Kijk en vergelijk. De teksten in het cdboekje zijn afkomstig van FZ zelf, uit zijn Grote Boek en van andere cd's (YCDTOSA), aangevuld met een wat wollige tekst van Gail. Zij probeert in een soort Zappa-jargon te schrijven, maar dat gaat haar moeilijk af. Het echte Zappa-jargon lijkt mij overigens iets gedateerd, het was leuk in de jaren zestig, maar voor mij mag het nu ook gewoon. Gail vindt deze cd in ieder geval een Nugget.
Ik weet niet of het aan mijn ouder-worden ligt of aan nostalgische gevoelens, maar ik vind dit een prima cd. Wel een cd voor de echte die-hards, want deze muziek anno 2004 op de markt brengen voor een jonger publiek lijkt mij tamelijk zinloos.

 

 

 

"pretty pat"
Motherly Love
Plastic People
Anyway The Wind Blows
I Ain't Got No Heart
"the phone call"
My Babe
Wedding Dress Song/Handsome Cabin Boy
Hitch Hike
I'm So Happy I Could Cry
Go Cry On Somebody Else's Shoulder
How Could I Be Such A Fool?
"we made our reputation doing it that way..."





FZ: guitar, vocals
Ray Collins: vocals, tambourine, harmonica
Henry Vestine: guitar
Roy Estrada: bass, vocals
Jimmy Black: drums
 


  juni 200-2008 Paul Lemmens