CORDELIA RECORDS



Voor alle gekkigheid op een cd-stokje moeten we zijn bij Cordelia Records. Cordelia is, afhankelijk van hoe je het wil zien, of ‘het hart van de leeuw’ of het juweel van de zee’ of ‘een tragische heldin, waarbij het Latijnse ‘cor’ voor hart staat. Hoe dan ook een hartelijk clubje. Cordelia brengt meer cd’s op de markt, maar hier zijn natuurlijk de Zappa-gerelateerde interessant. Al eerder beschreef ik de cd ‘Lemme Take You to the Beach’, waarin Zappa composities op surf-achtige wijze uitgevoerd werden. Dame Cordelia heeft niet stil gezeten, inmiddels zijn er nog vier schatjes geboren en is een vijfde op komst. Project-coördinator Andrew Greenaway, mijn collegazappanaat en webgastheer van ‘idiotbasterd.com’ heeft samen met Cordelia-heer Alan Jenkins een aantal prachtige geluidscollages laten uitvoeren. Het concept van alle vier de cd’s is min of meer hetzelfde: Zappastukken, uitgevoerd door ‘derden’ en meestal in kort tijdsbestek. Er is nu een cd met 21 stukken van Burnt Weenie Sandwich, met 20 verschillende uitvoeringen van de bekende jaren zestig meezinger ‘the idiot bastard son’, liedjes en variaties op de laatste toer die je gehoord moet hebben en een uitvoering van onuitgevoerde stukken. Een wezel-setting ligt op de loer. Een rondje langs de diverse openbare werken dan maar?

’21 Burnt Weenie Sandwiches’ zijn 21 uitvoeringen van deze klassieker, uitgevoerd in een halfje gesneden wit. Een-en-twintig solisten, bands en artisten, waaronder heer Jenkins zelvers, voeren liedjes van de lekkerste sandwich ‘ever’ uit. Andere, de meer onbekende namen zijn: DJ God, Doot, J21 enzovoort. Iets bekender zijn Zappatika (met de latere Soft Machine gitarist John Etheridge in de band) en – daar is ze weer – Nigey Lennon, ooit de maîtresse en kortdurend gitariste-band-lid van/bij Zappa. Opvallend zijn de veelal als (modern-)klassieke muziek uitgevoerde stukken. Het origineel leent zich daarvoor natuurlijk uitstekend. Ook opvallend veel – maar dat is niet verrassend -aanwezig: collages. Allerlei fragmenten van BWS in een paar minuten geplakt. Er is een ode aan de pianostukken van Ian Underwood, dank Ian, maar ook aan de paar uitspraken die Zappa doet op het origineel, kant twee. Wie kent ze niet? Alle onderdelen van de plaat zijn dus gerecycled en fantasievol en met verve uitgevoerd. En passant geeft Jimi Hendrix zijn goedkeuring aan het project met een stukje ‘Voodoo Chile’. Een schitterend project en ondanks het witbrood makkelijk te verteren; een aanrader! Opgedragen aan Jimmy Carl Black.

Veel volk van tussen de sandwich komen we weer tegen op ’20 Extraordinary Renditions’ oftewel twintig uitvoeringen van Zappa’s ‘The Idiot Bastard Son’; het relatief korte nummer dat te vinden is op We’re Only in it for the Money. Zowel Jenkins als Greenaway zorgen opnieuw voor een scala aan mogelijkheden en uitvoeringen van dit kleinood. Veel a-capella, barbershop, samenzang, bijna opera, naast instrumentaaltjes en diverse declamaties, één (nummer 4) geheel in stijl met WOIIFTM met speedy stemmetjes (beetje Residents-achtig ook). Rock komt voor naast Country & Western, zoals metal naast jazz. Ook laten veel artiesten horen het andere werk van Zappa goed te kennen. Nigey Lennon zet een gitaristische collage uit Zappa’s werk neer en declameert de songtekst ‘in between’. Gamma zit thuis aan de keukentafel met zijn (klein-)kind en spreekt de tekst met flink accent uit, onderwijl op de potjes en bestek tikkend en kletsend met het kind. Prachtig. Ondanks het feit dat er slechts één nummer uitgevoerd wordt en dat dan twintig keer, verveelt de cd geen moment en is het eigenlijk puur genieten. Ook een aanrader dus!

De 1988 tour is natuurlijk bij bezoekers van deze site een tour die in het geheugen gegrift staat. De laatste reïncarnatie van de Zappa band die ik gelukkig in mijn leven wel gehoord heb, speelde een potpourri van hits en klassiekers, veel van niet Zappa-stukken, zoals enkele Beatle-songs, afgewisseld met klassiekers als de Bolero en een jazzstuk als Stolen Moments. Cordelia Records zou het label niet zijn om daar middels het inmiddels bekende duo Greenaway/Jenkins niet iets mee te doen en bracht daarom ‘On Broadway – the covers of invention’ uit. Vijftien tracks dit keer met wederom onbekendere uitvoerenden, waarvan een handvol ook al aanwezig op de vorige twee besproken cd’s. Uitgevoerd worden: The Closer You Are, stukjes Bartok, Sunshine of Your Love (van de Cream uweetwel), Purple Haze (heee daar hebben we hem ook weer), I’m the Walrus, Norwegian Wood, Stairway to Heaven , I Left my Heart in San Francisco, Stolen Moments, Bonanza, Ring of Fire, Inca Roads, Mata por Orden (Murder by Numbers) en Dragonmaster. The Todd Grubbs Group laat Bartok’s derde piano concert op magistrale wijze schitteren, maar dan wel op Zappa-geïnspireerde gitaarsolo. Stairway to Heaven is akoestisch uitgevoerd, maar dan helemaal in stijl van Sleep Dirt (van de gelijknamige cd), inclusief ‘aankondiging’ en foute vingers. De langste track is er weer een met Bartok in de hoofdrol, uitgevoerd door Martin Herralz als een heuse Zappa-clone, inclusief elektronica en gitaarsolo. In de laatste track mag je je haar losgooien. Heerlijk, maar weinig Zappa-gerelateerd. En, het wordt al voorspelbaar – ook dit is een aanrader! Opgedragen aan die aardige man van de vorige cd (Gamma) die inmiddels blijkt te zijn overleden. Arf!
Voorlopig de laatste in de rij is ‘Rare Episodes’; Frank Zappa’s unmined nuggets – aka New Recordings of compositions he didn’t get round to releasing himself, met daarbij dikke knipogen naar Lumpy Gravy, We’re Only in it for the Money en Uncle Meat. De cd doet precies wat de ondertitels beloven: werk uitbrengen waar Zappa ooit mee bezig was, maar nooit zelf op een legale plaat/cd plaatste. Net als de andere twee uit de losse pols van Andrew Greenaway, de heer Jenkins wordt niet meer genoemd, maar zal uit hoofde van zijn functie bij Cordelia Records zeker nog een rol gespeeld hebben. Dertien werken dit keer: Variant #1, Falling in Love is a Stupid Habit, Bognor Regis, Ralph Stuffs his Shoes, Mice, Portugese Lunar Landing, Mo’s Vacation, Clowns on Velvet, Little Dots, Rollo, Brutality, Velvet Sunrise en We’re not Alone. Zoals de oplettende luisteraar ziet blijkt niet alles onbekend. Uitvoerenden zijn weer meer en minder bekende lieden/bands en orkesten als het Zappa Early Renaissance Orchestra, Zappatika, Lex Bronkowitz, The Vegetarians en Todd Grubbs. Onder de geboden titels zitten kleine juweeltjes, zoals Mice, het eerste orkeststuk van de dan nog jonge Zappa. Het zijn vaak stukken die voer zijn voor voetlegers (bootleggers), maar nu in hun volle glorie opgedist. De eerste variant is een geinige en zelfs ‘lieve’ track, opgenomen onder vleugels van Batman. Burt Ward, Robin, wie kent hem niet. Prachtige camp-serie inmiddels. Falling in Love etc. kunnen we hier gewoon meefluiten, dit zou een YCDTOSA-3 versie kunnen zijn. Dank vegetariërs! Met Bognor Regis komen we in de sferen van Hot Rats. Verhalen genoeg over dit nummer; een track uit een lange jam-sessie ten huize van heer Z. Bedoeld voor een Hot Rats, vol. 2, maar helaas nooit uitgebracht. Dit is een mooie poging. Zappa heeft iets met (bruine) schoenen, zo ook deze versie van Ralph (Humphrey?) die zijn schoen volstopt (het lijkt de Sint wel), maar wij kregen later te maken met het feit dat Zappa zich geen schoenen veroorloven kon (One Size Only slechts), maar ja hij liep bijna altijd blootsvoets. Mice is een compositie met sterk in het achter én voorhoofd Ionisation van Zappa’s grote muzikale liefde: Edgard Varèse. Beetje primitief, maar mooi. De Portugese maan landing was een soort bouwstelling waarin van alles en nog wat gemonteerd kon worden. Hier worden we toegefluisterd, vroeger leefde vooral George Duke zich uit. Mo kennen we natuurlijk van zijn platenmaatschappij en dit nummer, een soort voorloperversie van de zwarte pagina wordt uitgevoerd door drummer Marc Atkinson en twee ex-moeders: Arthur Barrow en Ed Mann. Hotcha! Clowns klinkt bijna als een nawee van The Grand Wazoo, maar is een Thingfish ding. Een tikkeltje aan den romantiek zowaar. Wel rond de Wazoo is Little Dots en kort daarna Rollo (Apostrophe). Beide goed uitgevoerd. Brutality komt van Resolver & Brutality, eigenlijk een hele niet uitgebrachte cd gedrenkt in synclavier, maar nu opgewaardeerd met gitaar van meneer J21. De fluwelen zonsopgang uit de helft van de jaren zeventig, ja, dat ensemble, doet het anno nu nog steeds goed. Jazz is not dead indeed and all those voices from within. Sluitstuk is de inmiddels overbekende ‘We Are Not Alone’. Een track van de man uit Utopia, maar nu praat hij ook. Goed gedaan ook weer. De hoes is de mooiste van de vier, een echte fotocollage en die doet ook nog eens eer aan de liedjes. Dus alweer, net als de andere drie cd’s: aanbevolen, warm zelfs dit keer.
Ik weet niet hoe lang de deal nog duurt, maar nu is het vier halen drie betalen bij mevrouw Cordelia’s site. Nou, waar wacht je nog op?

-----

En dan in maart 2015 Weasels Re-ripped (ik weet geloof ik nu al zeker dat die ook goed gaat worden). 'Als alles goed gaat', meldt de site, staat daarop:

WeaselCover.jpg

01. Didja Get Any Onya? by MagNiFZnt
02. Directly From My Heart To You by Spanner Jazz Punks
03. Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask by Inventionis Mater
04. Toads Of The Short Forest by Gumbo
05. Get A Little by Jerry Outlaw & Friends featuring Todd
06. The Eric Dolphy Memorial Barbecue by Evil
07. Dwarf Nebula Processional March & Dwarf Nebula by Fuchsprellen
08. My Guitar Wants To Kill Your Mama by Muffin Men
09. Oh No! by Zappatistas
10. The Orange County Lumber Truck by Zappa Early Renaissance Orchestra
11. Weasels Ripped My Flesh by ZAPPATiKA

text ©december 2014 paul lemmens