1970 lp-versie



1970 lp-versie (Duitsland) met naam in oranje letters





bijzondere 1970 2lp-versie: '' 2 Originals of the Mothers of Invention", uitgebracht in Nederland en Duitsland.
Buitenzijde: tandpastapistool - ontwerp ene Patrick von Spreckelsen
binnenzijde: de twee originele voorkanten van de platen




2012 cd-versie

Burnt Weenie Sandwich
9 februari 1970
officiële release - 9

1970 lp-versie
A1. WPLJ
A2. Igor's Boogie, phase one
A3. Overture to a Holiday in Berlin
A4. Theme from Burnt Weenie Sandwich
A5. Igor's Boogie, phase two
A6. Holiday in Berlin, Full-Blown
A7. Aybe Sea

B1. The Little House I Used to Live In
B 2. Valarie

2012 cd-versie
1. WPLJ
2. Igor's Boogie, phase one
3. Overture to a Holiday in Berlin
4. Theme from Burnt Weenie Sandwich
5. Igor's Boogie, phase two
6. Holiday in Berlin, Full-Blown
7. Aybe Sea
8. The Little House I Used to Live In
9. Valarie

------------------------------------------------------------
Frank Zappa: guitars, vocals
Roy Estrada: bass, vocals
Lowell George: guitar, vocals
Ray Collins: vocals
Don Harris: violin
Bunk Gardner: woodwinds
Buzz Gardner: trumpet
Jim Sherwood: baritone sax
Ian Underwood: woodwinds, keyboards
Don Preston: keyboards
Billy Mundi: drums
Jim Black: drums
Art Tripp: drums, percussion
Ruth Komanoff: percussion
Janet Ferguson: vocals (WPLJ)

op de cd's voor 2012 speelt John Balkin bas. Dat is een 'reparatie' van Zappa.

------------------------------------------------------------
God this is a tasty little sucker!

------------------------------------------------------------




l-r achter: Mundi - Underwood - Suzy Creamcheese (Sandy Hurvitz) - FZ - Black
l-r voor: Collins - Gardner - Estrada - Preston
picture © by Rob Bosboom

  
de 'poster' die bij de eerste oplage van de Amerikaanse elpee zat
Burnt Weenie Sandwich zou je kunnen zien als het product van de kruising tussen Cruisin’ with Ruben & the Jets en Uncle Meat. Het is tevens de yin van het duo gevormd met Weasels Ripped my Flesh. Die laatste is natuurlijk de yang. Weasels is duidelijk de hardere, moeilijkere plaat. De sandwich daarentegen is iets makkelijker te verteren.
Beide platen zijn verschenen na het uiteenvallen/opheffen van The Mothers. Zappa zag het financieel even niet meer zitten en had op dat moment genoeg van zijn publiek dat hem niet begreep. Elders op de site is te lezen dat er talloze geruchten waren over 10lp-sets en variaties op dat thema met werk van The Mothers. In ieder geval zijn er uit die tien twee zeker verschenen: Burnt Weenie Sandwich en Weasels Ripped my Flesh.
Een ‘Burnt Weenie Sandwich’ is een hotdog die in de oven geroosterd wordt. Onze sandwich is een smakelijke. Geklemd tussen twee doowop tracks mogen we genieten van opnieuw een scala aan muziekstijlen, waarbij de modern klassieke invloed een duidelijke rol speelt.
WPLJ (White Port and Lemon Juice) van The Four Deuces is niet zomaar een ode aan de drank. In feite is het volgens de overlevering een potentieverhogende mix. Estrada doet daar in het Spaans een mondvol aan mee en voegt er in de nodige straattaal zijn zienswijze aan toe.
Valarie was een doowop single van Jackie & the Starlites, een van Zappa's favorieten.
Misschien is Burnt Weenie Sandwich nog geslaagder dan Cruisin’ with Ruben & the Jets om de muziek op de radio te krijgen? Want de nietsvermoedende luisteraar krijgt tussen de doowop een flinke kluif (hotdog) aan een heel andere muziek, die veelal vergelijkbaar is met de instrumentale muziek van Uncle Meat: veel percussie, saxen en gitaren, maar gaat nog een stapje verder. Igor's Boogie is natuurlijk opgedragen aan Igor Strawinsky; een van Zappa's voorbeelden. Holiday in Berlin is een reactie op het optreden van het publiek tijdens het Berlijnse concert in 1968 van the Mothers. Zappa werd er uitgemaakt voor reactionair "Mothers of Reaction", omdat hij daar en toen geen politieke uitspraken wilde doen: "I'm a musician!" . Het thema bleek zo goed dat hij het later gebruikte als openingsthema voor 200 Motels. Er wordt veel en goed gitaar gespeeld, vooral akoestisch en dat is een instrument dat Zappa niet heel vaak gebruikt! Ian Underwood laat in meerdere pianostukken horen de dodecafonie van Arnold Schönberg onder de knie te hebben. Aybe Sea (ABC?) is daar een uitstekend voorbeeld van. Mijn enthousiaste neef riep indertijd en met de kennis van toen dat de muziek aan het eind van de track ‘de echte avant-garde was’. Kant één was altijd een intensive beleving. Kant twee begon in feite waar Aybe Sea ophield. Maar de live-klinkende track krijgt al snel een andere wending. Violist Don Sugercane Harris jaagt het kleine huis naar een prachtige climax. Dit nummer stond eerst bekend als: "Return of the son of the Hunchback Duke". De hele conversatie tussen een gevatte Zappa en het publiek aan het eind van het nummer komt uit de 6 juni 1969 -show in Royal Albert Hall, London. Of de gemoederen daar bedaard raakten horen we niet, maar het lukt auditief in ieder geval wel met Valarie.
Om Burnt Weenie Sandwich te promoten maakte Zappa een achttien minuten durende film. Die bestond vooral uit beelden die nog had liggen van zijn mislukte Uncle Meat-film. Er is weinig van bekend, wel dat de film is uitgezonden bij KQED TV in april 1969.
De prachtige hoes van Cal Schenkel is meer een toevalstreffer. Schenkel maakte die voor jazzmuzikant Eric Dolphy, maar om onduidelijke reden is die nooit gebruikt. Zappa zag het ontwerp en vond die meteen goed voor zijn album. Op de achterzijde staat Ian Underwood die probeert zijn schoen op te eten en het een ‘tasty little sucker’ vindt. Of dat nu op de schoen of de muziek slaat mag je zelf invullen. Ik ga voor de muziek, want die is schitterend. Blijft toch jammer dat “the Mothers spijt hebben je niet te informeren hoe goed Burnt Weenie Sandwich is”!
dutch text 2010 / 2018 Paul Lemmens © pics etc. ZFTl