The Lost Broadcast
Beat Club '68 (the full performance)





from Gonzo Multimedia website:

This DVD contains a filmed rehearsal of Frank Zappa and the Mothers Of Invention at the legendary Beat Club in Bremen, Germany, on 6th October 1968. The music is largely one long improvisatory continuous performance rather than a run-through of their greatest hits, but is punctuated by Zappa directing the band to play the opening themes of some of his more well-known pieces. Thus we are able to experience interesting renditions of King Kong, A Pound For A Brown On The Bus, Sleeping In A Jar and Uncle Meat. Also played was an instrumental version of Let's Make The Water Turn Black, an early example of Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask, a stab at the Prelude To Act 3 of Lohengrin by Richard Wagner and a nod towards Octandre by Edgard Varese.

This rare and fascinating footage is finally available due to the historic importance of the performance. Much of this has never been legitimately released before now. Only the last 35 minutes or so was ever transmitted, which occurred for the first time on German TV channel ARD in October 1970, two years after it was filmed.

While there is much footage of Zappa available from his later tours, the early stage of his career, with the original Mothers Of Invention, is more sparsely documented than most, naturally enough. This glimpse into the world of the legendary Frank Zappa and the Mothers filmed in 1968 that has at last been made commercially available, and enjoy music being made, in the moment, for its own sake.






gesolariseerde moeders
De blijkbaar afgevallen voorkantjes die ook op het net en in de diverse webshops circuleren.

Onlangs (begin 2016) verscheen de dvd: Frank Zappa and the Mothers of Invention: The Lost Broadcast, met als toevoeging: The FULL performance. Het gaat om een optreden voor de Duitse tv voor het programma: Beatclub (die met Uschi). We hebben het over 6 oktober 1968. Zappa is volgens de bijsluiter van Tim Scott, voor de tweede keer in Europa en voor het eerst in Duitsland. Tien dagen later stond dezelfde band in het Sportpalast in Berlijn, met alle gevolgen van dien. Lees bijvoorbeeld het artikel achterop de lp/cd Mothermania en luister naar de lp/cd Burnt Weenie Sandwich: Holiday in Berlin al dan niet vol opgeblazen. Een optreden in Beatclub betekende voor menig artiest een enorme ‘boost’ in de vaart der volkeren. Immers men kwam op de tv en de uitzending werd ook in het buiteland bekeken, promotie volop dus. Ik zat altijd voor de zwartwit buis gekluisterd als Beatclub op de tv was en heb er heel wat muzikale ontdekkingen gedaan en Uschi dan natuurlijk. In het bijgesloten foldertje worden we gewaarschuwd voor de slechte geluidskwaliteit en dat is niet ten onrechte. Het geluid is hoe dan ook abominabel. Even afgezien van allerlei uitval van welk instrument dan ook, vooral in King Kong. Vreselijk. Gelukkig hebben we de versie uit de Grugahalle, Essen (september 1968) en die van 23 oktober live voor de good old Beeb (BBC, London) en weten ongeveer hoe het geklonken zou kunnen hebben. Maar ook voor de rest is het bagger, soms valt het geluid van Don Prestons piano weg, dan weer dat van Roy Estradas bas en dan van Zappa’s gitaar. Hopeloos. Maar goed, we hebben het over 1968 en de tape of het geluidsspoor zal zo ongeveer transparant geweest zijn. Ergens nog een wonder dat het er überhaupt is, want vroeger (vorige eeuw) werden opnames rücksichtslos gewist of er werd wat anders overheen gezet. Goedkoper immers. Wat er wel is, is beeld. En dat is helemaal in stijl van de jaren zestig; zenuwachtig heen en weer geflits met de camera, gesolariseerde beelden, beelden met verschillende lagen en nerveus iemand in beeld brengen. De techniek schreed immers rap voorwaarts en men wilde niets liever dan showen dat men dat in huis had én beheerste. Dat we liever iemand rustig wilden kunnen bekijken kwam niet op in de makers van de rockprogramma’s van toen. Afzien hoor. Wat we tussen alle elementen kunnen zien is een band die de geluidscheck doet, ondertussen keuvelend met elkaar en gehinderd door een blonde dame met een nu primitief ogende camera. Dan komt een andere dame binnen met dé trolley vol eten en onze moeders tasten toe of gebruiken de druiven als tanga. Boerend en smakkend werkt men zich door het eten heen, worsten worden fallisch ingezet, maar dan heel plotseling beginnen drummers Jim Black en Art Tripp en wordt er serieuze (!) muziek gemaakt. Zappa knipt met zijn vingers en iedereen doet wat hij verondersteld is te doen. Ja, die Frank had het goed in de hand/vingers – magic fingers. Uncle Meat, de plaat is dan nog niet uit, is favoriet en tracks als King Kong, A Pound for a Brown, Sleeping in a Jar, Uncle Meat, maar ook Let’s Make the Water Turn Black en Prelude to the Afternoon etc. komen langs, net als versies van Wagners Lohengrin en Octandere van Varèse. In feite is het één lange collage. Motorhead die behalve een maat baritonsax speelt slaat vooral de tamboerijn en heeft een emmer bij zich met wat je met terugwerkende kracht ‘assorted insanity’ zou kunnen noemen. Het spel met de poppen en de beer en het blikje bier komt nu kinderachtig en sterk gedateerd over, toen kon men er nog om lachen. Zappa zit overigens ook aan het bier en heeft het goed naar zijn zin, hij lacht vaak in beeld. De rest van de moeders doen wat ze altijd doen, Bunk en Ian spelen zonder gedoe met een air van serieuziteit hun partijen, Roy haalt zijn falset van stal en Don speelt, maar lijkt af en toe in zichzelf gekeerd. Er staan veel mensen in de studio, er staat ook veel apparatuur, zelfs een ‘grand’ piano die lieftallig op Cage-achtige wijze wordt aangepakt. Ian gaat de bijsluiter ver te buiten, want naast altosax speelt hij ook piano, baritonsax en klarinet al dan niet elektrisch versterkt. Maar ach und weh, die bijsluitersmakers kijken niet eens naar de beelden. Aan het begin van de show worden plotseling wat jongeren in de modestijl van de jaren 1968 binnen gestuurd om zich gymnastisch uit te leven op de bizarre wendingen van Zappa’s muziek. Een hele kunst, maar de jonge lijven wringen zich moeiteloos in allerlei bochten. Ik ben het eens met de wervende kreten op de dvd-achterkant dat dit ondanks de slechte geluids- en beeldkwaliteit leuk is om te zien; er is zo weinig van de oude moeders op beeld en dit is toch zo anders dan de goed getrainde musici van de latere zappa-bands. De titel ‘The Lost Broadcast’ is wat vreemd, omdat dit hele spektakel allang op YouTube draait en op andere media. Het is wel voor het eerst op dvd gezet met de rest van de show die pas twee jaar later op de tv te zien was, inderdaad, de volle voorstelling dus. Neem je tijdmasjien en ga terug in de tijd voor een memorabel stukje sixties historie, maar zet wel je solarbril op en neem je geluidsanalysedecorder mee.

text ©201516 paul lemmens / cover picture © GonzoMultimedia