MEER = minder

Door een toeval kwam ik in het bezit van de Original Master Recording, 24bits(!), van We're Only in it for the Money.  De eerste reactie was een soort dubbele verbazing: a.) Ik wist eigenlijk niet eens dat dit bestond en b.) waarom uitgerekend deze cd? Iedereen (nou ja, bijna iedereen dan) kent de historie van deze plaat. Het modderige geluid van de langspeelplaat werd vervangen door een net zo'n ondoorzichtig geluid van de eerste worp Ryko cd's met daarop nieuwe bas- en drumpartijen. Dat maakte de cd tot een ware verschrikking. Het nieuw opgenomen geluid paste qua klangfarben niet bij de authentieke tracks. Ondanks het feit dan onze Groot Moefti het zelf aangedragen had was deze release niet te verteren. Gelukkig kwam er met de zoveelste release van de cd verandering in: the definitive FZ-approved Master had de oude, vertrouwde bas en drumpartijen en daarbij ook nog eens een geweldig geluid. Iedereen tevreden dus. Nu is daar de not approved meervoudige bitsversie. Is er iets te verbeteren? De cd is voorgelegd aan een testpanel, bestaande uit zeer deskundige FZ-adepten en is gedraaid op een top HiFi-installatie. De eerste conclusie: het klinkt heel goed, zeker de geluidseffecten. De hele cd klinkt goed, maar: waar zijn de bassen, waar is de basdrum? Het lijkt erop dat het geluidsspectrum uit elkaar getrokken is ten gunste van het hoog. Hierdoor lijkt de cd veel helderder te klinken. Het gaat helaas ten koste van de lage tonen. Een veel serieuzer nadeel vind ik het kwijtraken van de coherentie. Het geluid van deze superaudiocd hangt door het uittrekken van het geluid als los zand aan elkaar en mist het noodzakelijke, muzikale verband. Staat bij deze Original Master Recording SOUND centraal, bij de FZ-approved versie staat MUSIC centraal. Meer (=bits) blijkt in de praktijk dus minder (=muziek). Blijft de vraag: waarom deze cd? Money?

Paul, december 2005